Transformacja energetyczna w Polsce nabrała w ostatnich latach bezprecedensowego tempa. Powodem są jednocześnie unijne zobowiązania klimatyczne, rosnące ceny uprawnień do emisji CO₂, napięcia na rynku surowców oraz potrzeba zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego. Wszystkie te czynniki przekładają się na intensywne zmiany w prawie energetycznym – od ustaw systemowych, przez liczne nowelizacje, po szczegółowe rozporządzenia wykonawcze. Dla inwestorów, samorządów, przedsiębiorstw i odbiorców indywidualnych kluczowe staje się zrozumienie, które akty prawne realnie napędzają transformację energetyczną w Polsce i jak wpływają na rynek energii, ciepła oraz paliw.

Główne cele transformacji energetycznej w Polsce a ramy prawne

Transformacja energetyczna to nie tylko rozwój OZE, ale kompleksowa przebudowa całego systemu – od źródeł wytwórczych, przez sieci, po zachowania odbiorców. Polski ustawodawca implementuje tu zarówno cele unijne, jak i własne priorytety polityki energetycznej. W centrum znajduje się bezpieczeństwo energetyczne, redukcja emisji gazów cieplarnianych oraz stopniowe odchodzenie od węgla. Ramy prawne wyznacza przede wszystkim unijne prawo klimatyczno-energetyczne, w tym pakiet „Fit for 55”, które Polska wdraża poprzez ustawy sektorowe. Z perspektywy SEO i praktyki rynkowej kluczowe są takie pojęcia jak „transformacja energetyczna w Polsce przepisy”, „regulacje dotyczące OZE”, „ustawy wspierające efektywność energetyczną” czy „prawo energetyczne a rozwój fotowoltaiki”.

Prawo energetyczne – fundament regulacyjny sektora

Centralną ustawą regulującą krajowy rynek energii elektrycznej, gazu oraz paliw ciekłych jest Prawo energetyczne. Ten akt prawny określa zasady funkcjonowania przedsiębiorstw energetycznych, reguluje obowiązki operatorów systemów przesyłowych i dystrybucyjnych oraz tworzy ramy dla konkurencyjnego rynku energii. To właśnie w Prawie energetycznym znajdują się kluczowe definicje (np. odbiorcy wrażliwego, mikroinstalacji, magazynu energii), instrumenty ochrony odbiorców oraz podstawa regulacji taryf przez Prezesa URE. Transformacja energetyczna skutkuje licznymi nowelizacjami tej ustawy – związanymi m.in. z rozwojem magazynowania energii, wprowadzeniem rynku mocy, rozwojem elektromobilności czy zasadami funkcjonowania klastrów energii i obywatelskich społeczności energetycznych.

Kluczowe nowelizacje Prawa energetycznego a transformacja

Nowelizacje Prawa energetycznego w ostatnich latach służyły m.in. wdrożeniu unijnego pakietu „Czysta energia dla wszystkich Europejczyków” oraz wzmocnieniu praw odbiorców. Z perspektywy transformacji energetycznej szczególnie ważne są regulacje dotyczące:

• ułatwienia przyłączania instalacji OZE do sieci i rozwoju rozproszonej generacji;
• definicji i zasad funkcjonowania magazynów energii, w tym uproszczonych procedur formalnych;
• mechanizmów DSR (Demand Side Response) oraz usług elastyczności;
• rozwoju rynku detalicznego, zmiany sprzedawcy energii i ochrony prosumentów;
• cyfryzacji sektora, w tym wprowadzenia liczników zdalnego odczytu i inteligentnych sieci.

Prawo energetyczne pozostaje swoistym „kręgosłupem” systemu, ale dla transformacji kluczowe są także lex specialis, które wprost wspierają odnawialne źródła energii, efektywność energetyczną czy rozwój morskiej energetyki wiatrowej.

Ustawa o odnawialnych źródłach energii – motor rozwoju OZE

Ustawa o odnawialnych źródłach energii to podstawowy akt prawny, który w sposób bezpośredni napędza transformację energetyczną w Polsce. Reguluje zasady wsparcia dla wytwórców energii z OZE, modele rozliczeń prosumentów, aukcje OZE oraz funkcjonowanie instalacji biogazowych, wodnych, wiatrowych czy fotowoltaicznych. Dzięki tej ustawie możliwy był skokowy rozwój fotowoltaiki prosumenckiej i farm PV, a także stabilna perspektywa dla energetyki wiatrowej na lądzie i morzu. Ustawa regularnie jest nowelizowana w celu dostosowania systemu wsparcia do realiów rynkowych oraz wymogów Komisji Europejskiej w zakresie pomocy publicznej.

Prosument energii odnawialnej i systemy rozliczeń

Jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów ustawy o OZE jest instytucja prosumenta energii odnawialnej. Początkowo rozwój mikroinstalacji napędzał system opustów (net-metering), obecnie zastąpiony przez net-billing. Zmiana ta miała na celu lepsze odzwierciedlenie rynkowej wartości energii i ograniczenie kosztów systemowych. Ustawa definiuje także prosumenta zbiorowego i wirtualnego, otwierając drogę do rozwoju projektów w budynkach wielolokalowych i spółdzielniach mieszkaniowych. To istotne z perspektywy długiego ogona wyszukiwań takich jak „jak zostać prosumentem w Polsce krok po kroku” czy „prosument zbiorowy a wspólnota mieszkaniowa”.

System aukcyjny, FIT i FIP dla odnawialnych źródeł energii

Ustawa o OZE wprowadziła system aukcji jako podstawowy mechanizm wsparcia dla większych instalacji. Wytwórcy startują w aukcjach, oferując sprzedaż energii po określonej cenie, a wygrani uzyskują gwarancję pokrycia różnicy między ceną ofertową a ceną rynkową. Równolegle funkcjonują systemy feed-in-tariff (FIT) i feed-in-premium (FIP) dla mniejszych instalacji. Te instrumenty stabilizują przychody i umożliwiają finansowanie projektów przez banki. W kontekście morskiej energetyki wiatrowej oraz dużych projektów fotowoltaicznych ustawa o OZE współgra z innymi regulacjami sektorowymi, tworząc złożony, ale coraz bardziej przewidywalny ekosystem prawny.

Ustawa o efektywności energetycznej – „ciche paliwo” transformacji

Energia zaoszczędzona jest często tańsza niż energia wytworzona. Ustawa o efektywności energetycznej wprowadza mechanizmy, które motywują przedsiębiorstwa, jednostki sektora publicznego i podmioty energetyczne do ograniczania zużycia energii. Kluczowym instrumentem są tzw. białe certyfikaty, czyli świadectwa efektywności energetycznej, wydawane za realizację przedsięwzięć poprawiających efektywność. Ustawa zobowiązuje też duże przedsiębiorstwa do przeprowadzania audytów energetycznych oraz promuje system zarządzania energią. W wyszukiwarkach często pojawiają się pytania: „jak uzyskać białe certyfikaty”, „jakie inwestycje kwalifikują się do systemu świadectw efektywności” lub „obowiązki przedsiębiorstw wynikające z ustawy o efektywności energetycznej”.

Rola efektywności energetycznej w polityce klimatycznej

Ustawowe wsparcie dla efektywności energetycznej to odpowiedź na unijną zasadę „energy efficiency first”. Polska, podobnie jak inne państwa UE, musi ograniczać energochłonność gospodarki, co przekłada się na regulacje dotyczące modernizacji budynków, systemów ciepłowniczych, oświetlenia czy procesów przemysłowych. Efektywność wspierają również inne akty prawne, m.in. te dotyczące charakterystyki energetycznej budynków czy standardów dla urządzeń. W praktyce poprawa efektywności jest jednym z najtańszych sposobów redukcji emisji, dlatego ustawodawca systematycznie poszerza katalog działań kwalifikujących się do wsparcia, w tym termomodernizację, modernizację systemów wentylacji i chłodzenia oraz optymalizację procesów produkcyjnych.

Ustawa o rynku mocy – wsparcie dla bezpieczeństwa dostaw

Dynamiczny rozwój OZE, przy jednoczesnym ograniczaniu pracy elektrowni węglowych, wymaga nowego podejścia do stabilności systemu. Ustawa o rynku mocy wprowadziła mechanizm wynagradzania jednostek wytwórczych nie tylko za energię, ale również za gotowość do jej dostarczenia. Ma to kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa dostaw energii w okresie transformacji, gdy znacząco rośnie udział źródeł zależnych od warunków atmosferycznych. Dla rynku energii elektrycznej oznacza to dodatkowy strumień przychodów dla elektrowni konwencjonalnych, ale także szansę dla nowych technologii, takich jak magazyny energii czy usługi DSR.

Wpływ rynku mocy na transformację energetyczną

Rynek mocy bywa oceniany ambiwalentnie: z jednej strony stabilizuje system i zapewnia finansowanie modernizacji konwencjonalnych jednostek wytwórczych, z drugiej – generuje koszty dla odbiorców końcowych i może wydłużać okres funkcjonowania wysokoemisyjnych źródeł. Ustawa ogranicza jednak możliwość wsparcia dla najbardziej emisyjnych jednostek, zgodnie z unijnymi zasadami pomocy publicznej. W perspektywie kilkunastu lat mechanizm ten ma stopniowo się zmieniać, w kierunku większego udziału niskoemisyjnych technologii elastyczności, co wpisuje się w szerszy model rynku energii opartego na źródłach odnawialnych i magazynowaniu.

Specustawa offshore – impuls dla morskiej energetyki wiatrowej

Rozwój morskiej energetyki wiatrowej na Bałtyku wymagał odrębnej regulacji, która uporządkuje proces inwestycyjny i system wsparcia. Ustawa o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych (tzw. specustawa offshore) określa zasady przyznawania prawa do wsparcia, procedury administracyjne oraz wymagania techniczne. W pierwszej fazie przewidziano indywidualne decyzje dla największych projektów, a w kolejnych – system aukcyjny. Specustawa reguluje również kwestię przyłączeń do sieci, wymogi lokalizacji oraz obowiązki dotyczące local content, co ma znaczenie dla rozwoju krajowego łańcucha dostaw.

Znaczenie offshore dla transformacji i miksu energetycznego

Morskie farmy wiatrowe są postrzegane jako jeden z filarów długoterminowej transformacji energetycznej w Polsce. Cechują się wysoką produktywnością i przewidywalnością w porównaniu z OZE lądowymi. Dzięki specustawie offshore powstały ramy prawne, które umożliwiają realizację wielomiliardowych inwestycji infrastrukturalnych, wspierając jednocześnie rozwój portów, stoczni i przemysłu stalowego. W perspektywie do 2040 r. moc zainstalowana w offshore wind ma stać się jednym z kluczowych elementów krajowego miksu, co będzie mieć przełożenie na redukcję emisji oraz ograniczenie importu paliw kopalnych.

Ustawa o elektromobilności i paliwach alternatywnych – transformacja w transporcie

Transformacja energetyczna obejmuje także sektor transportu, który odpowiada za istotną część emisji. Ustawa o elektromobilności i paliwach alternatywnych tworzy ramy rozwoju infrastruktury ładowania pojazdów elektrycznych, definiuje strefy czystego transportu i wprowadza obowiązki dla administracji publicznej w zakresie zakupu niskoemisyjnych pojazdów. Ustawa reguluje także kwestie związane z LNG, CNG i wodorem, tworząc podstawy dla rozwoju nowoczesnej infrastruktury paliw alternatywnych. Dla użytkowników wyszukiwarek istotne są m.in. zagadnienia „jakie są strefy czystego transportu”, „obowiązki gmin w zakresie elektromobilności” czy „dopłaty do samochodów elektrycznych a ustawa o elektromobilności”.

Energetyka a rozwój elektromobilności

Rosnąca liczba pojazdów elektrycznych wpływa na system elektroenergetyczny – generuje nowe zapotrzebowanie na energię i wymusza rozwój sieci dystrybucyjnych oraz inteligentnych systemów ładowania. Ustawa przewiduje m.in. status operatora infrastruktury ładowania i określa zasady przyłączania stacji do sieci. W dłuższej perspektywie pojazdy elektryczne mogą stać się elementem usług elastyczności (vehicle-to-grid), co wymaga doprecyzowania regulacji w Prawie energetycznym i aktach wykonawczych. Integracja transportu z sektorem elektroenergetycznym to jeden z kluczowych trendów transformacji, stymulowany odpowiednimi przepisami krajowymi i unijnymi.

Planowanie przestrzenne, ustawa odległościowa i wiatr na lądzie

Istotną barierą dla rozwoju energetyki wiatrowej na lądzie przez lata była tzw. ustawa odległościowa, wprowadzająca zasadę 10H – minimalną odległość turbin wiatrowych od zabudowań mieszkalnych równą dziesięciokrotności ich wysokości. Przepisy te znacząco ograniczyły możliwości lokalizacyjne nowych projektów. Kolejne nowelizacje, powiązane z reformą planowania przestrzennego, częściowo złagodziły te ograniczenia, powierzając gminom większą odpowiedzialność za wyznaczanie obszarów pod farmy wiatrowe na podstawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

Planowanie przestrzenne a rozwój OZE

Transformacja energetyczna ściśle wiąże się z polityką przestrzenną państwa. Instalacje OZE – szczególnie farmy wiatrowe i duże farmy fotowoltaiczne – wymagają odpowiedniego uwzględnienia w dokumentach planistycznych. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wraz z lokalnymi planami, decyduje o tym, czy dany teren może zostać przeznaczony pod inwestycje w OZE. Z punktu widzenia inwestorów i samorządów kluczowe stają się procedury planistyczne, zakres konsultacji społecznych oraz możliwości łączenia funkcji rolniczych i energetycznych (np. agro-fotowoltaika). Długoterminowo integracja planowania energetycznego i przestrzennego ma zmniejszać konflikty społeczne i przyspieszać proces inwestycyjny.

Polityka energetyczna Polski, KPEiK i dokumenty strategiczne

Choć dokumenty strategiczne nie są ustawami, w praktyce wywierają silny wpływ na proces legislacyjny. Polityka energetyczna Polski do 2040 r. (PEP2040), Krajowy plan na rzecz energii i klimatu (KPEiK) oraz aktualizowane strategie sektorowe określają docelowy miks energetyczny, tempo odchodzenia od węgla, rozwój OZE, gazu, energetyki jądrowej i technologii magazynowania. To na ich podstawie projektowane są kolejne nowelizacje ustaw, mechanizmy wsparcia oraz programy finansowe (np. „Mój Prąd”, „Czyste Powietrze”, „Moje Ciepło”). Dla interpretacji przepisów i kierunków przyszłych zmian znajomość tych dokumentów jest niezbędna, szczególnie dla podmiotów planujących wieloletnie inwestycje w sektorze energii.

Spójność między prawem a strategią

Jednym z wyzwań transformacji energetycznej w Polsce jest zapewnienie spójności między ambitnymi celami strategicznymi a rzeczywistym kształtem regulacji. Przykładami są tu tempo liberalizacji warunków rozwoju energetyki wiatrowej na lądzie czy skala wsparcia dla magazynów energii. Z punktu widzenia inwestorów kluczowe jest przewidywalne otoczenie regulacyjne, pozwalające ocenić ryzyka długoterminowe. Dlatego tak ważne stało się w Polsce konsultowanie projektów ustaw z rynkiem i analizowanie ich zgodności z unijnym aquis oraz taksonomią zrównoważonych inwestycji.

Unijne prawo klimatyczno-energetyczne jako źródło zmian w ustawach krajowych

Transformacja energetyczna w Polsce nie odbywa się w próżni – jej kierunek i tempo w dużej mierze determinują unijne dyrektywy i rozporządzenia. Dyrektywa RED II i RED III dotycząca promocji OZE, dyrektywa EED w sprawie efektywności energetycznej, regulacje ETS (system handlu uprawnieniami do emisji) oraz pakiet „Fit for 55” wymuszają na Polsce dostosowanie prawa krajowego. Implementacja tych aktów następuje głównie poprzez nowelizacje Prawa energetycznego, ustawy o OZE, ustawy o efektywności energetycznej oraz ustaw sektorowych dotyczących transportu, budownictwa i przemysłu.

Wpływ pakietu „Fit for 55” na polskie regulacje

Pakiet „Fit for 55” zakłada redukcję emisji gazów cieplarnianych w UE o 55% do 2030 r. W praktyce oznacza to konieczność przyspieszenia dekarbonizacji polskiej gospodarki, zwiększenia udziału OZE w miksie energetycznym oraz intensyfikacji działań na rzecz efektywności energetycznej. W odpowiedzi polski ustawodawca wprowadza lub planuje szereg zmian: podniesienie celów OZE, nowe instrumenty wsparcia dla transformacji w ciepłownictwie systemowym, dostosowanie systemu EU ETS i potencjalne wdrożenie ETS2 dla budynków i transportu. Unijne regulacje wymuszają też rozwój infrastruktury ładowania, dekarbonizację przemysłu ciężkiego i rozwój wodoru jako nośnika energii.

Nowe zjawiska regulacyjne: prosumenci zbiorowi, klastry, społeczności energetyczne

Transformacja energetyczna przesuwa środek ciężkości z dużych, centralnych elektrowni na rozproszoną, lokalną energetykę opartą o OZE. Prawo energetyczne i ustawa o OZE rozwijają definicje takich podmiotów jak klastry energii, obywatelskie społeczności energetyczne czy prosumenci wirtualni. Celem jest umożliwienie lokalnym społecznościom, gminom i przedsiębiorstwom wspólnego inwestowania w źródła odnawialne, dzielenia się energią oraz optymalizacji lokalnych bilansów energetycznych. Rozwój tych form wymaga jednak dalszego doprecyzowania przepisów, w szczególności w odniesieniu do rozliczeń wewnątrz społeczności, opłat dystrybucyjnych i odpowiedzialności za bilansowanie.

Znaczenie energetyki obywatelskiej dla polskiego systemu

Energetyka obywatelska może istotnie odciążyć sieci przesyłowe, zmniejszyć straty przesyłowe i zaangażować społeczeństwo w proces transformacji. Z perspektywy ustawodawcy oznacza to konieczność stworzenia takich ram prawnych, które z jednej strony będą wspierać lokalne projekty, z drugiej zaś zapewnią bezpieczeństwo systemu i równą konkurencję. W praktyce kwestie te obejmują m.in. uproszczenie procedur administracyjnych, jasne zasady opodatkowania i ubezpieczenia, a także bezpieczeństwo danych i rozliczeń. Wyszukiwane frazy „jak założyć klaster energii” czy „jak działa społeczność energetyczna w Polsce” odzwierciedlają rosnące zainteresowanie tym segmentem.

Transformacja ciepłownictwa systemowego – rola ustaw sektorowych

Znaczną część zużycia energii w Polsce stanowi ciepło – zarówno w sektorze komunalno-bytowym, jak i przemysłowym. Transformacja energetyczna nie powiedzie się bez modernizacji ciepłownictwa systemowego, które wciąż w dużym stopniu opiera się na węglu. Prawo krajowe w tym zakresie tworzą m.in. Prawo energetyczne (regulujące przedsiębiorstwa ciepłownicze), ustawa o wspieraniu termomodernizacji i remontów, regulacje dotyczące kogeneracji oraz liczne programy wsparcia finansowego. Przepisy premiują odejście od węgla na rzecz gazu, biomasy, pomp ciepła i ciepła odpadowego, a także integrację systemów ciepłowniczych z lokalnymi instalacjami OZE.

Termomodernizacja i walka z ubóstwem energetycznym

Ustawy związane z termomodernizacją budynków, normami efektywności energetycznej oraz programami wsparcia (jak „Czyste Powietrze”) pełnią podwójną rolę: redukują emisje z sektora budynków i poprawiają komfort oraz sytuację finansową gospodarstw domowych. Walka z ubóstwem energetycznym staje się jednym z priorytetów polityki energetycznej, co znajduje odzwierciedlenie w instrumentach osłonowych zapisanych w Prawie energetycznym oraz w dedykowanych ustawach antysmogowych na poziomie regionalnym. Dla samorządów i właścicieli budynków kluczowe jest śledzenie zmian w wymaganiach dotyczących charakterystyki energetycznej i minimalnych standardów emisyjnych źródeł ciepła.

Wyzwania regulacyjne i kierunki dalszych zmian

Tempo zmian legislacyjnych jest wysokie, a otoczenie regulacyjne – coraz bardziej złożone. Główne wyzwania dotyczą m.in. integracji dużej ilości OZE z siecią, przyspieszenia inwestycji w linie przesyłowe i dystrybucyjne, wprowadzenia zachęt dla magazynów energii oraz stworzenia naprawdę funkcjonujących ram dla społeczności energetycznych. Istotną kwestią jest także reforma rynku energii w kierunku lepszego odzwierciedlenia lokalnych warunków i kosztów systemowych. Przyszłe nowelizacje będą prawdopodobnie dotyczyć również szerszego wdrożenia taryf dynamicznych, rozwoju usług elastyczności i integracji sektora elektroenergetycznego z ciepłownictwem oraz transportem.

Znaczenie stabilności prawa dla inwestorów i odbiorców

Transformacja energetyczna wymaga ogromnych nakładów kapitałowych. Inwestorzy – zarówno krajowi, jak i zagraniczni – podejmują decyzje na dekady, dlatego stabilność i przewidywalność regulacji jest dla nich kluczowa. Częste, nieprzewidywalne zmiany prawa, brak okresów przejściowych czy niejasne przepisy wykonawcze mogą spowalniać inwestycje i podnosić koszty finansowania. Z kolei dla odbiorców końcowych istotne jest, aby mechanizmy wsparcia dla transformacji były projektowane tak, by nie prowadziły do nadmiernego wzrostu rachunków za energię, a jednocześnie oferowały realne możliwości udziału w zmianach – np. jako prosumenci czy uczestnicy programów efektywności energetycznej.

FAQ

Jakie ustawy w Polsce najbardziej wpływają na transformację energetyczną?

Na transformację energetyczną w Polsce wpływa przede wszystkim kilka kluczowych ustaw sektorowych. Podstawą jest Prawo energetyczne, regulujące funkcjonowanie rynku energii i zasady działania przedsiębiorstw energetycznych. Drugim filarem jest ustawa o odnawialnych źródłach energii, która wprowadza systemy wsparcia dla OZE i definiuje status prosumenta. Istotna jest także ustawa o efektywności energetycznej, wspierająca inwestycje w oszczędność energii (białe certyfikaty). Znaczącą rolę pełni ustawa o rynku mocy, ustawa o elektromobilności oraz specustawa offshore, napędzające rozwój konkretnych segmentów rynku energii.

Jak prawo energetyczne wspiera rozwój odnawialnych źródeł energii w Polsce?

Prawo energetyczne wspiera rozwój OZE głównie pośrednio, tworząc ramy funkcjonowania rynku, sieci i operatorów. Definiuje m.in. zasady przyłączania instalacji OZE, obowiązki operatorów systemów dystrybucyjnych oraz mechanizmy regulacji taryf. Bez tych przepisów nawet najlepszy system wsparcia z ustawy o OZE nie działałby efektywnie. Kluczowe są regulacje ułatwiające przyłączanie mikroinstalacji, rozwój magazynów energii oraz usługi elastyczności. Prawo energetyczne w połączeniu z ustawą o OZE tworzy spójny ekosystem regulacyjny, który umożliwia rozwój fotowoltaiki, wiatru, biogazu czy małej hydroenergetyki w zgodzie z wymogami unijnymi.

Jak zostać prosumentem energii odnawialnej zgodnie z polskimi przepisami?

Aby zostać prosumentem energii odnawialnej w Polsce, należy spełnić warunki określone w ustawie o OZE oraz w Prawie energetycznym. Podstawowym krokiem jest instalacja mikroinstalacji, najczęściej fotowoltaiki, o mocy do 50 kW przyłączonej do sieci niskiego napięcia. Konieczne jest uzgodnienie warunków przyłączenia z operatorem sieci i podpisanie umowy kompleksowej ze sprzedawcą energii. Prosument rozlicza się obecnie w systemie net-billing, co oznacza sprzedaż nadwyżek energii do sieci i zakup energii w okresach niedoboru. Dodatkowe wsparcie można uzyskać z programów takich jak „Mój Prąd” czy „Czyste Powietrze”.

Jakie są główne regulacje dotyczące energetyki wiatrowej w Polsce?

Energetyka wiatrowa w Polsce podlega kilku kluczowym regulacjom. Dla lądu najważniejsza jest tzw. ustawa odległościowa oraz przepisy o planowaniu przestrzennym, które określają minimalne odległości farm wiatrowych od zabudowań i zasady lokalizacji w planach miejscowych. Dodatkowo inwestorzy korzystają z systemu wsparcia określonego w ustawie o OZE, głównie poprzez aukcje. Morska energetyka wiatrowa rozwija się w oparciu o specustawę offshore, która reguluje procedury administracyjne, system wsparcia i przyłączenia do sieci. Wszystkie te akty są uzupełniane przez przepisy środowiskowe i budowlane, wpływające na proces inwestycyjny.

Jakie zmiany prawne w energetyce są planowane w najbliższych latach?

W najbliższych latach można oczekiwać dalszych nowelizacji ustaw energetycznych, wynikających z wdrażania pakietu „Fit for 55” oraz kolejnych dyrektyw UE. Planowane są m.in. zmiany w ustawie o OZE (podniesienie celów udziału OZE, nowe mechanizmy wsparcia dla ciepłownictwa), doprecyzowanie regulacji dotyczących magazynów energii i społeczności energetycznych oraz rozwój przepisów o taryfach dynamicznych. Należy się też spodziewać reformy zasad funkcjonowania rynku mocy oraz dalszego łagodzenia barier dla energetyki wiatrowej na lądzie. Kluczowe będą również regulacje dotyczące integracji sektorów – energii elektrycznej, ciepła i transportu.