Transformacja energetyki w kierunku niskoemisyjnym sprawia, że rośnie zainteresowanie efektywnymi systemami redukcji emisji w blokach gazowych. Nowoczesne bloki gazowo-parowe, bloki opalane gazem ziemnym oraz instalacje kogeneracyjne (CHP) są postrzegane jako technologia pomostowa między energetyką opartą na węglu a docelowym systemem zeroemisyjnym. Aby jednak bloki gazowe zachowały konkurencyjność w warunkach zaostrzających się norm środowiskowych i rosnących cen uprawnień do emisji CO₂, konieczne jest zastosowanie zaawansowanych technik ograniczania emisji tlenków azotu, tlenków siarki, pyłu, metanu oraz gazów cieplarnianych. Poniższy artykuł omawia kluczowe technologie, strategie modernizacyjne oraz aspekty regulacyjne i ekonomiczne związane z redukcją emisji w energetyce gazowej.

Charakterystyka emisji z bloków gazowych i ich znaczenie w miksie energetycznym

Bloki gazowe, w odróżnieniu od bloków węglowych, charakteryzują się istotnie niższą emisją pyłu, SO₂ oraz CO₂ w przeliczeniu na jednostkę wyprodukowanej energii. Mimo to ich udział w emisjach sektora energetycznego pozostaje znaczący, zwłaszcza w krajach intensywnie rozwijających energetykę gazową. Dominującym zanieczyszczeniem są tlenki azotu (NOx), powstające głównie w wyniku wysokotemperaturowego spalania w turbinach gazowych oraz kotłach odzyskowych. Emisja CO₂ zależy natomiast przede wszystkim od sprawności bloku i składu paliwa (gaz ziemny, gaz LNG, biometan, wodór).

Typowy blok gazowo-parowy o sprawności netto 57–62% emituje ok. 330–380 kg CO₂/MWh, w porównaniu z 700–900 kg CO₂/MWh dla nowoczesnych bloków węglowych. Z punktu widzenia polityki klimatycznej jest to wartość akceptowalna przejściowo, lecz w perspektywie 2050 roku wymaga zastosowania technologii CCS/CCUS lub przejścia na paliwa bezemisyjne. Emisje SO₂ i pyłu z bloków gazowych są z reguły pomijalne, o ile stosuje się wysokiej jakości gaz ziemny. Rosną jednak obawy związane z emisją metanu w całym łańcuchu dostaw, co skłania operatorów do wdrażania systemów monitorowania wycieków i hermetyzacji instalacji.

Podstawowe strategie redukcji emisji w blokach gazowych

Systemy redukcji emisji w blokach gazowych można podzielić na trzy główne grupy: rozwiązania organizacyjno-projektowe, technologie pierwotne (oddziałujące na proces spalania) oraz technologie wtórne (instalacje oczyszczania spalin). Skuteczna strategia ograniczania oddziaływania środowiskowego bloków gazowych polega na odpowiedniej kombinacji tych podejść, dostosowanej do lokalnych wymogów emisyjnych, parametrów pracy jednostki oraz struktury paliw.

• Optymalizacja efektywności energetycznej bloku (cykl gazowo-parowy, odzysk ciepła, kogeneracja)
• Dobór niskoemisyjnych paliw (gaz wysokometanowy, biometan, mieszaniny gaz-wodór)
• Technologie pierwotne ograniczania NOx (palniki niskoemisyjne, spalanie w warunkach LEAN, chłodzenie powietrza spalania)
• Technologie wtórne (SCR, SNCR, filtracja kondensatu, usuwanie rtęci)
• Systemy monitoringu ciągłego emisji (CEMS) i diagnostyka predykcyjna

Wdrożenie kompleksowego pakietu działań umożliwia osiągnięcie poziomów emisyjnych znacznie poniżej wymagań dyrektywy IED oraz konkluzji BAT, co jest kluczowe zwłaszcza dla dużych jednostek objętych EU ETS.

Technologie pierwotne redukcji emisji NOx w turbinach i kotłach gazowych

Podstawowym źródłem zanieczyszczeń powietrza z bloków opalanych gazem są tlenki azotu. Technologie pierwotne mają na celu takie ukształtowanie procesu spalania, aby ograniczyć ich powstawanie u źródła, bez konieczności stosowania rozbudowanych instalacji oczyszczania spalin.

Palniki niskoemisyjne i technologia Dry Low NOx (DLN)

W nowoczesnych turbinach gazowych standardem stało się stosowanie palników typu Dry Low NOx. Zasadnicą ideą jest prowadzenie spalania przy obniżonej temperaturze płomienia i jednorodnym rozkładzie mieszania paliwo–powietrze. Osiąga się to przez:

• wielostrefowe dozowanie paliwa i powietrza z precyzyjną kontrolą współczynnika nadmiaru powietrza λ,
• intensywne wstępne mieszanie gazu z powietrzem, co ogranicza strefy przegrzania płomienia,
• stosowanie elementów mieszających o zoptymalizowanej geometrii, minimalizujących lokalne piki temperatury.

Palniki DLN pozwalają na redukcję emisji NOx do poziomu 9–25 ppm (w przeliczeniu na 15% O₂) bez użycia pary lub wody. Kluczowe wyzwania to stabilność płomienia przy obciążeniach częściowych, ryzyko pulsacji spalania oraz utrzymanie niskiej emisji CO przy bardzo „ubogich” mieszankach paliwowo-powietrznych.

Wtrysk wody i pary do komory spalania

Alternatywnym lub komplementarnym rozwiązaniem pierwotnym jest wtrysk wody lub pary do komory spalania. Schładzając strefę płomienia, można ograniczyć tworzenie termicznych NOx. Metoda ta jest szczególnie stosowana w starszych turbinach gazowych, które nie były projektowane z myślą o palnikach DLN. Główne zalety i ograniczenia tej technologii to:

• redukcja NOx rzędu 30–60% w zależności od udziału wody/pary w dopływie masowym,
• konieczność zapewnienia wysokiej jakości wody, aby uniknąć zanieczyszczenia łopatek i korozji wysokotemperaturowej,
• spadek sprawności cyklu wynikający z konieczności przygotowania i utrzymywania odpowiedniej ilości medium chłodzącego.

W nowo projektowanych blokach gazowo-parowych metoda wtrysku wody jest zwykle postrzegana jako rozwiązanie przejściowe lub awaryjne, ale w istniejących instalacjach wciąż stanowi efektywny kosztowo sposób dostosowania do ostrzejszych limitów NOx.

Optymalizacja warunków spalania i recyrkulacja spalin

W kotłach odzyskowych oraz w kogeneracyjnych kotłach gazowych coraz częściej stosuje się częściową recyrkulację spalin (FGR – Flue Gas Recirculation). Celem jest obniżenie temperatury płomienia i zmniejszenie koncentracji tlenu w strefie spalania, co hamuje powstawanie NOx. Typowa redukcja emisji sięga 20–40%, przy względnie niewielkim wzroście skomplikowania układu kotła.

Dodatkowo, istotne znaczenie ma zaawansowane sterowanie procesem spalania, w tym:

• precyzyjne dozowanie powietrza pierwotnego i wtórnego,
• kontrola składu paliwa (np. zmienność zawartości metanu i wyższych węglowodorów),
• systemy automatycznej regulacji oparte na analizatorach tlenu, CO i NOx w spalinach.

Wykorzystanie algorytmów typu model predictive control (MPC) i uczenia maszynowego pozwala na bieżącą optymalizację procesu, z jednoczesnym spełnieniem wymogów emisyjnych i minimalizacją zużycia paliwa.

Wtórne systemy redukcji emisji w blokach gazowych

Choć technologie pierwotne są fundamentem ograniczania emisji NOx, w wielu krajach o surowych standardach jakości powietrza konieczne jest zastosowanie wtórnych instalacji oczyszczania spalin. W blokach gazowych dominują systemy SCR i w mniejszym stopniu SNCR, a w jednostkach o wysokiej zawartości zanieczyszczeń śladowych – selektywne adsorbery i filtry.

Selektywna redukcja katalityczna (SCR) w blokach gazowo-parowych

Technologia SCR polega na wprowadzeniu do strumienia spalin reduktora (mocznik, amoniak bezwodny lub woda amoniakalna) oraz przepuszczeniu spalin przez reaktor z katalizatorem, w którym tlenki azotu są redukowane do azotu cząsteczkowego i pary wodnej. W przypadku bloków gazowo-parowych stosuje się zwykle konfigurację „high dust” lub „low dust”, chociaż przy spalaniu gazu problem pyłu jest znikomy.

• typowa skuteczność redukcji NOx: 80–95%,
• optymalna temperatura pracy katalizatora: 300–420°C (w zależności od materiału),
• możliwość osiągnięcia poziomów emisji NOx poniżej 10 mg/Nm³.

Kluczowe zagadnienia projektowe dla SCR w blokach gazowych obejmują:

• właściwe usytuowanie reaktora SCR w ciągu spalin (zwykle między kotłem odzyskowym HRSG a kominem),
• jednorodne rozprowadzenie reduktora i spalin na przekroju reaktora,
• dobór katalizatora o wysokiej odporności na zatrucie (np. przez zanieczyszczenia z paliw gazowych innych niż gaz ziemny wysokiej czystości).

Przy rosnących wymaganiach środowiskowych w wielu projektach bloków gazowo-parowych system SCR jest już elementem standardowym, integrując redukcję NOx z wymaganiami dotyczącymi hałasu, śladu przestrzennego oraz elastyczności pracy bloku.

Selektywna redukcja niekatalityczna (SNCR)

Metoda SNCR wykorzystuje te same reduktory (mocznik lub amoniak), lecz reakcja redukcji NOx zachodzi bez udziału katalizatora, w odpowiednim przedziale temperaturowym (ok. 850–1050°C). W blokach gazowych jest stosowana rzadziej niż SCR, głównie jako rozwiązanie wspomagające w starszych jednostkach lub przy niższych wymaganiach emisyjnych.

Zalety SNCR:

• niższe nakłady inwestycyjne w porównaniu z SCR,
• prosta budowa systemu wtrysku reduktora,
• możliwość retrofitu bez istotnej ingerencji w ciąg spalin.

Ograniczenia:

• niższa skuteczność (30–60%),
• krytyczne znaczenie precyzyjnego trafienia w okno temperaturowe,
• ryzyko emisji amoniaku nieprzereagowanego (tzw. slip NH₃).

W praktyce SNCR bywa używany jako etap wstępny, a docelowe spełnienie ostrych limitów NOx zapewnia stopień SCR. Takie układy hybrydowe są jednak częściej spotykane w jednostkach węglowych niż gazowych.

Inne systemy oczyszczania spalin w energetyce gazowej

Ze względu na czystość paliwa, w blokach gazowych rzadko spotyka się instalacje odsiarczania spalin (FGD) czy elektrofiltry. Jednak wraz z rosnącą podażą gazów niskokalorycznych, gazów zmagazynowanych w kawernach solnych czy domieszek biometanu, rośnie znaczenie systemów usuwania związków śladowych:

• adsorbery na węglu aktywnym do usuwania rtęci i dioksyn,
• filtry tkaninowe dla pyłu pochodzącego z domieszek paliwowych,
• instalacje odsiarczania gazu przed spalaniem (np. usuwanie H₂S w przypadku gazu z odmetanowania).

Coraz istotniejsze stają się także systemy odzysku energii z kondensatu spalin oraz monitoringu zanieczyszczeń w odprowadzanych wodach technologicznych, co ma znaczenie dla kompletnej oceny oddziaływania środowiskowego bloków gazowych.

Redukcja emisji CO₂: efektywność, paliwa alternatywne i CCS/CCUS

Choć systemy redukcji NOx dominują w dyskusji o technologiach emisyjnych w blokach gazowych, to w perspektywie polityki klimatycznej kluczowe znaczenie ma redukcja emisji dwutlenku węgla. Działania w tym obszarze obejmują zarówno poprawę sprawności, zmianę paliwa, jak i wdrażanie technologii wychwytu i składowania CO₂.

Podnoszenie sprawności bloków gazowych i kogeneracja

Najprostszym, a zarazem najbardziej opłacalnym sposobem ograniczenia emisji CO₂ jest poprawa efektywności energetycznej. W blokach gazowo-parowych realizuje się to poprzez:

• zastosowanie turbin gazowych najnowszej generacji (klasa H, J) o wysokiej temperaturze na wlocie do turbiny,
• optymalizację układu HRSG (kotła odzyskowego) z trzema poziomami ciśnienia i przegrzewaniem międzystopniowym,
• minimalizację strat na pomocniczych układach pomocniczych (sprężarki, pompy, wentylatory) oraz zastosowanie napędów o zmiennej prędkości.

Wdrożenie kogeneracji (CHP), czyli jednoczesnej produkcji energii elektrycznej i ciepła użytkowego, umożliwia bardzo wysoką, często powyżej 85–90%, sprawność wykorzystania energii chemicznej paliwa. W efekcie emisja CO₂ przypadająca na jednostkę wyprodukowanej energii użytecznej (MWhᵤ) ulega znacznemu obniżeniu, co jest korzystne zarówno ekonomicznie, jak i środowiskowo.

Biometan, gazy syntetyczne i wodór w blokach gazowych

Kolejnym kierunkiem dekarbonizacji jest zastępowanie gazu ziemnego paliwami odnawialnymi lub niskoemisyjnymi. Do najważniejszych należą:

• biometan – gaz o parametrach zbliżonych do gazu ziemnego, powstający w wyniku oczyszczania biogazu; może być wprost stosowany w istniejących blokach gazowych, pod warunkiem kontroli zawartości zanieczyszczeń (H₂S, siloksany),
• gazy syntetyczne (SNG – Synthetic Natural Gas) produko­wane w procesach Power-to-Gas, umożliwiające magazynowanie nadwyżek energii z OZE,
• wodór lub mieszanki gaz–wodór (H₂-ready), które w perspektywie mają kluczowe znaczenie dla osiągnięcia neutralności klimatycznej.

Modernizacje bloków w kierunku H₂-ready obejmują wymianę palników, układów dozowania paliwa oraz modyfikację systemów sterowania. Wzrost udziału wodoru w paliwie (np. do 20–30%) prowadzi do istotnej redukcji śladu węglowego, jednak wymaga ponownej optymalizacji systemów redukcji NOx, ze względu na wyższą temperaturę płomienia i inny charakter spalania.

Technologie wychwytu, składowania i wykorzystania CO₂ (CCS/CCUS)

W perspektywie długoterminowej głęboką dekarbonizację bloków gazowych umożliwią technologie CCS (Carbon Capture and Storage) oraz CCUS (Carbon Capture, Utilisation and Storage). W energetyce gazowej rozważane są głównie trzy podejścia:

• wychwyt post-combustion – usuwanie CO₂ ze spalin za pomocą absorbentów chemicznych (MEA, rozpuszczalniki nowej generacji),
• pre-combustion – gazyfikacja i reforming paliwa z separacją CO₂ przed spalaniem (częściej rozpatrywane w kontekście wodoru niż tradycyjnych bloków CCGT),
• oxy-fuel – spalanie w atmosferze tlenu i recyrkulowanych spalin, prowadzące do uzyskania strumienia spalin bogatego w CO₂.

Implementacja CCS w blokach gazowych jest wyzwaniem techniczno-ekonomicznym, lecz z punktu widzenia taksonomii UE oraz długoterminowych celów klimatycznych może stać się warunkiem utrzymania roli gazu w miksie energetycznym po 2035–2040 roku. Istotne jest też rozwijanie łańcucha wartości CCUS: od transportu CO₂ (rurociągi, terminale) po składowanie geologiczne i zastosowania przemysłowe (np. w przemyśle chemicznym).

Monitoring emisji, systemy CEMS i cyfryzacja bloków gazowych

Nowoczesne systemy redukcji emisji w blokach gazowych nie mogą funkcjonować efektywnie bez zaawansowanych systemów monitoringu i sterowania. Dyrektywa IED oraz przepisy krajowe wymagają stosowania ciągłych systemów pomiaru emisji (CEMS – Continuous Emission Monitoring Systems) dla jednostek powyżej określonej mocy. W energetyce gazowej monitoring obejmuje zazwyczaj:

• NOx, CO, CO₂, O₂ w spalinach,
• temperaturę, przepływ oraz wilgotność spalin,
• czasami też SO₂, pył oraz śladowe związki organiczne.

Wykorzystanie analizatorów tunelujących, spektrometrii w podczerwieni (NDIR), analizy paramagnetycznej tlenu oraz systemów dyskretnych (extractive) lub in-situ pozwala na precyzyjną kontrolę emisji w czasie rzeczywistym. Dane są integrowane z systemami DCS/SCADA, co umożliwia:

• automatyczną regulację dozowania reduktora w SCR/SNCR,
• optymalizację składu mieszanki paliwo–powietrze pod kątem minimalizacji NOx i CO,
• predykcję przekroczeń emisyjnych i planowanie serwisu.

Cyfryzacja i analityka danych (AI, machine learning) pozwalają na wdrażanie strategii predictive maintenance, optymalizację pracy w stanach przejściowych oraz zwiększenie dyspozycyjności przy jednoczesnym spełnieniu zaostrzonych norm środowiskowych. Jest to szczególnie istotne dla bloków pełniących funkcję źródeł regulacyjnych w systemie energetycznym z rosnącym udziałem OZE.

Modernizacja istniejących bloków gazowych a wymagania środowiskowe

Wiele bloków gazowych w Europie i na świecie zbliża się do połowy lub końca projektowanego okresu eksploatacji. Zamiast budowy nowych jednostek, inwestorzy często decydują się na modernizacje, obejmujące:

• wymianę palników na niskoemisyjne DLN,
• doinstalowanie systemu SCR lub modernizację istniejących reaktorów,
• usprawnienia w układzie HRSG i systemach automatyki,
• dostosowanie do możliwości współspalania wodoru lub biometanu.

Analiza modernizacyjna powinna obejmować nie tylko techniczne możliwości retrofitu, ale także:

• analizę ekonomiczną w kontekście cen uprawnień do emisji CO₂,
• prognozę lokalnych i unijnych norm emisyjnych (NOx, CO₂, metan),
• warunki przyłączeniowe do sieci przesyłowych gazu i energii elektrycznej,
• dostępność infrastruktury CCS/CCUS w danej lokalizacji.

Część modernizacji realizowana jest w formule EPC lub EPCM z udziałem wyspecjalizowanych firm inżynieryjnych, które biorą odpowiedzialność za integrację systemów emisyjnych z istniejącą infrastrukturą bloku. Zastosowanie metodologii BIM oraz symulacji CFD w projektowaniu i optymalizacji układów spalin pozwala zminimalizować ryzyka i skrócić czas przestoju jednostki.

Aspekty regulacyjne i ekonomiczne systemów redukcji emisji

Projektując i eksploatując systemy redukcji emisji w blokach gazowych, konieczne jest uwzględnienie zarówno ram regulacyjnych (dyrektywa IED, konkluzje BAT, dyrektywy jakości powietrza), jak i instrumentów ekonomicznych (EU ETS, krajowe podatki środowiskowe, systemy wsparcia). Kluczowe uwarunkowania to:

• limity emisji NOx, CO i innych zanieczyszczeń określone w pozwoleniach zintegrowanych,
• udział kosztów CO₂ w strukturze kosztów zmiennych wytwarzania energii elektrycznej,
• możliwość kwalifikacji projektu jako zrównoważonego według taksonomii UE,
• dostępność dotacji, preferencyjnego finansowania oraz gwarancji kredytowych dla inwestycji niskoemisyjnych.

Z perspektywy właściciela aktywów kluczowa jest analiza wrażliwości ekonomicznej: jak zmiana sprawności, redukcja emisji NOx i CO₂ oraz koszty instalacji SCR/CCS wpływają na LCOE (Levelized Cost of Energy) oraz wartość rynkową jednostki w dłuższym horyzoncie. W wielu przypadkach inwestycje w zaawansowane systemy emisyjne stają się uzasadnione nie tylko regulacyjnie, ale i ekonomicznie, szczególnie jeśli umożliwiają wydłużenie żywotności bloku lub poprawę jego elastyczności operacyjnej.

Perspektywy rozwoju systemów redukcji emisji w energetyce gazowej

Przyszłość energetyki gazowej zależy od zdolności branży do adaptacji do wyzwań klimatycznych, rozwoju technologii wodorowych oraz integracji z OZE. W obszarze systemów redukcji emisji można wskazać kilka wyraźnych trendów:

• miniaturyzacja i uproszczenie systemów SCR dla mniejszych źródeł gazowych (np. silników CHP),
• rozwój katalizatorów odpornych na wyższe temperatury i zmienne składy paliw (gaz–wodór, biometan),
• integracja wychwytu CO₂ z procesami produkcji wodoru i gazów syntetycznych,
• zastosowanie zaawansowanej analityki danych i cyfrowych bliźniaków (digital twins) do optymalizacji pracy bloków gazowych w czasie rzeczywistym.

Coraz większą rolę odgrywa także aspekt społeczny i środowiskowy (ESG). Inwestorzy, instytucje finansowe i regulatorzy oczekują transparentnych danych o emisyjności, planach dekarbonizacji i strategiach przejścia na paliwa odnawialne. Dobrze zaprojektowany, efektywny ekonomicznie system redukcji emisji staje się zatem nie tylko wymaganiem technicznym, ale również elementem przewagi konkurencyjnej na rynku energii.

FAQ

Jakie są najważniejsze systemy redukcji emisji w blokach gazowych?

Najważniejsze systemy redukcji emisji w blokach gazowych to przede wszystkim technologie ograniczania tlenków azotu (NOx) i dwutlenku węgla. Po stronie pierwotnej stosuje się palniki niskoemisyjne Dry Low NOx, recyrkulację spalin oraz optymalizację procesu spalania. Po stronie wtórnej kluczową rolę odgrywa selektywna redukcja katalityczna (SCR) oraz, rzadziej, niekatalityczna (SNCR). Coraz częściej uwzględnia się także działania obniżające emisję CO₂: podnoszenie sprawności bloków gazowo-parowych, kogenerację, wykorzystanie biometanu, wodoru oraz przygotowanie jednostek do integracji z technologiami wychwytu CO₂ (CCS/CCUS).

Jakie poziomy redukcji NOx można osiągnąć w nowoczesnych blokach gazowych?

W nowoczesnych blokach gazowych wyposażonych w palniki DLN i system SCR możliwa jest bardzo głęboka redukcja emisji NOx, często do poziomów poniżej 10 mg/Nm³, czyli poniżej wymogów wielu obecnych standardów emisyjnych. Same palniki niskoemisyjne pozwalają zwykle zejść do 9–25 ppm NOx, a zastosowanie SCR zwiększa skuteczność całkowitą redukcji do 80–95%. W starszych jednostkach, po modernizacji palników i ewentualnym wdrożeniu SNCR, osiągane poziomy mieszczą się zazwyczaj w przedziale 50–150 mg/Nm³, co często wymaga dalszych działań, jeśli lokalne normy powietrza są szczególnie rygorystyczne.

Czy instalacja SCR w bloku gazowo-parowym jest zawsze opłacalna?

Opłacalność instalacji SCR w bloku gazowo-parowym zależy od kilku czynników: lokalnych limitów NOx, mocy i profilu pracy jednostki, cen uprawnień do emisji oraz możliwości uzyskania finansowania. Przy wysokiej liczbie godzin pracy i ostrych wymaganiach środowiskowych SCR staje się praktycznie standardem, ponieważ pozwala na pewne dotrzymanie limitów niezależnie od zmiennych warunków eksploatacji. W mniejszych instalacjach lub tam, gdzie wymogi są łagodniejsze, inwestorzy czasem wybierają modernizację palników bez pełnego SCR. Analiza ekonomiczna LCOE i kosztów unikniętej emisji NOx jest kluczowa dla każdej decyzji inwestycyjnej.

Jak bloki gazowe mogą ograniczyć emisję CO₂ bez wdrażania CCS?

Bloki gazowe mogą znacząco ograniczyć emisję CO₂ bez natychmiastowego wdrażania CCS poprzez poprawę sprawności energetycznej, wdrożenie kogeneracji oraz stopniowe przechodzenie na paliwa nisko- lub zeroemisyjne. Modernizacja turbin gazowych, optymalizacja kotłów odzyskowych i systemów pomocniczych obniżają zużycie paliwa na MWh. Kogeneracja zwiększa efektywność wykorzystania energii chemicznej aż do 85–90%. Wprowadzenie biometanu oraz mieszanek gaz–wodór redukuje ślad węglowy bez zasadniczej zmiany infrastruktury przesyłowej. Takie działania mogą obniżyć wskaźnik emisji CO₂ nawet o kilkadziesiąt procent względem tradycyjnych rozwiązań.

Czy istnieją bloki gazowe przystosowane do spalania wodoru (H₂-ready)?

Na rynku dostępne są już rozwiązania turbin gazowych i bloków CCGT oznaczane jako H₂-ready, zdolne do współspalania wodoru z gazem ziemnym, zwykle w zakresie 20–30% objętościowo, z możliwością dalszej rozbudowy. Przystosowanie dotyczy głównie palników, materiałów konstrukcyjnych oraz układów dozowania paliwa. W miarę rozwoju gospodarki wodorowej docelowo możliwe będzie spalanie mieszanin o znacznie wyższym udziale H₂, a nawet czystego wodoru. Wymaga to jednak ponownej optymalizacji systemów redukcji emisji NOx, gdyż spalanie wodoru charakteryzuje się wyższą temperaturą płomienia i większą tendencją do tworzenia NOx, co czyni zaawansowane technologie SCR i DLN kluczowym elementem projektów H₂-ready.