Spółdzielnie energetyczne stały się jednym z najważniejszych narzędzi rozwoju energetyki obywatelskiej w Polsce. Łączą w sobie ideę lokalnej współpracy, bezpieczeństwa energetycznego oraz wsparcia transformacji w kierunku odnawialnych źródeł energii. Jednocześnie są silnie osadzone w systemie prawnym – od koncepcji prosumenta zbiorowego, poprzez krajowe przepisy prawa energetycznego, aż po regulacje Unii Europejskiej dotyczące obywatelskich społeczności energetycznych. Zrozumienie zasad funkcjonowania spółdzielni energetycznych, ich regulacji prawnych oraz korzyści dla członków i samorządów jest kluczowe dla świadomego uczestnictwa w rynku energii.

Podstawy prawne funkcjonowania spółdzielni energetycznych w Polsce

Spółdzielnie energetyczne są pojęciem zdefiniowanym w polskim prawie energetycznym oraz w ustawie o odnawialnych źródłach energii (ustawa OZE). Ustawodawca wprowadził tę instytucję jako wyspecjalizowaną formę prawno-organizacyjną dedykowaną obszarom wiejskim i miejsko-wiejskim. W przepisach wskazano m.in. dopuszczalne źródła energii, zasady bilansowania, limity mocy oraz katalog uprawnień.

Kluczowe akty prawne to:

• ustawa – Prawo energetyczne – określa ogólne zasady funkcjonowania rynku energii, obowiązki przedsiębiorstw energetycznych i odbiorców, zasady przyłączania do sieci oraz regulacje dotyczące taryf;
• ustawa o odnawialnych źródłach energii – zawiera definicję spółdzielni energetycznej, reguluje systemy wsparcia OZE, w tym net-billing i prosumentów;
• ustawa – Prawo spółdzielcze – reguluje model organizacyjny, organy, członkostwo i odpowiedzialność w spółdzielniach jako formie prawnej;
• rozporządzenia wykonawcze Ministra Klimatu i Środowiska oraz Prezesa URE – określające szczegółowe zasady rozliczeń, wzory umów i procedury techniczne.

W praktyce spółdzielnia energetyczna łączy w sobie cechy przedsiębiorstwa energetycznego i klasycznej spółdzielni. Działa non profit wobec swoich członków, ale musi przestrzegać zasad rynku energii, w tym zasad dostępu do sieci, wymogów technicznych oraz obowiązków informacyjnych wobec operatora systemu dystrybucyjnego (OSD) i Prezesa URE. To sprawia, że prawidłowe zaprojektowanie jej struktury wymaga analizy całego otoczenia regulacyjnego.

Definicja spółdzielni energetycznej i wymogi ustawowe

Spółdzielnia energetyczna to specyficzna forma zrzeszenia, której podstawowym celem jest zaspokajanie potrzeb energetycznych członków poprzez wytwarzanie, bilansowanie i zużywanie energii elektrycznej, ciepła lub biogazu z odnawialnych źródeł energii. Definicja ustawowa precyzuje, że działalność musi być prowadzona na obszarze jednej gminy wiejskiej lub miejsko-wiejskiej, ewentualnie kilku gmin sąsiadujących.

Do kluczowych wymogów prawnych należą:

• lokalny charakter – działalność jest ograniczona terytorialnie; to ważne z punktu widzenia sieci dystrybucyjnej i bezpieczeństwa pracy systemu;
• udział odnawialnych źródeł – energia powinna pochodzić głównie z OZE, takich jak fotowoltaika, biogazownie, elektrownie wiatrowe czy małe instalacje wodne;
• limit mocy zainstalowanej – przepisy przewidują górny pułap łącznej mocy instalacji w ramach spółdzielni energetycznej, aby nie stała się ona dużym wytwórcą komercyjnym;
• bilansowanie lokalne – energia jest bilansowana w ramach spółdzielni, co umożliwia zmniejszenie kosztów dystrybucji i opłat sieciowych;
• forma prawna – spółdzielnia działa zgodnie z Prawem spółdzielczym, posiada statut, organy (walne zgromadzenie, rada nadzorcza, zarząd) i prowadzi księgi rachunkowe.

Taka konstrukcja pozwala na efektywne połączenie lokalnego potencjału wytwórczego z potrzebami odbiorców, przy jednoczesnym zachowaniu zgodności z rygorami rynku energii oraz systemami wsparcia przewidzianymi w ustawie OZE.

Relacja spółdzielni energetycznej do prosumenta i klastrów energii

Przepisy dotyczące prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego, klastrów energii i spółdzielni energetycznych tworzą spójny ekosystem rozwiązań prawnych dla energetyki rozproszonej. Różnice między tymi formami mają istotne znaczenie praktyczne, zwłaszcza przy wyborze odpowiedniego modelu dla gminy, wspólnoty mieszkaniowej lub grupy przedsiębiorców.

Najważniejsze cechy porównawcze:

• prosument indywidualny – pojedynczy odbiorca końcowy (np. gospodarstwo domowe) wytwarza energię na własne potrzeby z niewielkiej instalacji OZE przyłączonej do sieci;
• prosument zbiorowy – zorganizowana grupa odbiorców (np. wspólnota mieszkaniowa) rozlicza energię z instalacji zlokalizowanej na budynku wielolokalowym;
• klaster energii – elastyczna forma współpracy różnych podmiotów (wytwórcy, odbiorcy, magazyny energii) na określonym obszarze, oparta na porozumieniu cywilnoprawnym, bez odrębnej formy korporacyjnej;
• spółdzielnia energetyczna – posiada osobowość prawną, działa w rygorach Prawa spółdzielczego, a jej celem jest wspólne zaspokajanie potrzeb energetycznych członków, z preferencjami przewidzianymi przez ustawę OZE.

Z prawnego punktu widzenia spółdzielnia energetyczna jest rozwiązaniem bardziej sformalizowanym niż klaster energii, ale daje jednocześnie stabilniejszą strukturę zarządzania, przejrzyste zasady członkostwa oraz dostęp do odrębnie ukształtowanych uprawnień, w tym szczególnych zasad rozliczeń z operatorem sieci.

Proces tworzenia spółdzielni energetycznej – kroki prawne

Założenie spółdzielni energetycznej wymaga zaplanowania zarówno aspektów technicznych (dobór instalacji OZE, analiza profilu zużycia energii), jak i formalnoprawnych. Z perspektywy prawa energetycznego kluczowe jest prawidłowe określenie uczestników, rodzaju prowadzonej działalności, a także relacji z operatorem systemu dystrybucyjnego.

Podstawowe etapy procesu obejmują:

• analizę potencjału energetycznego – identyfikacja członków założycieli, ocena zapotrzebowania na energię, określenie możliwych źródeł (np. instalacje fotowoltaiczne na budynkach gminnych i rolniczych);
• przygotowanie statutu spółdzielni – dokument musi uwzględniać wymogi Prawa spółdzielczego, a dodatkowo zapisy dotyczące zasad bilansowania, podziału kosztów i korzyści, relacji z członkami oraz trybu podejmowania decyzji o inwestycjach w OZE;
• założycielskie walne zgromadzenie – przyjęcie statutu, wybór organów, podjęcie uchwał o zawiązaniu spółdzielni energetycznej;
• rejestracja w Krajowym Rejestrze Sądowym – spółdzielnia uzyskuje osobowość prawną z chwilą wpisu do KRS;
• zawarcie umów z OSD i sprzedawcą energii – obejmuje to umowy dystrybucyjne, ewentualnie kompleksowe, oraz ustalenie zasad rozliczania energii dostarczanej i pobieranej z sieci;
• zgłoszenia do Prezesa URE – w zależności od skali działalności konieczne może być uzyskanie koncesji lub wpisu do określonych rejestrów;
• wdrożenie systemu pomiarowo-rozliczeniowego – stosowanie liczników zdalnego odczytu, umożliwiających dokładne bilansowanie energii w ramach spółdzielni.

Prawidłowe przeprowadzenie tych kroków minimalizuje ryzyka regulacyjne i ułatwia korzystanie z przewidzianych przez ustawodawcę preferencji oraz programów wsparcia dla energetyki rozproszonej.

Uprawnienia i obowiązki spółdzielni energetycznych wynikające z przepisów

Spółdzielnia energetyczna jako uczestnik rynku energii posiada szeroki katalog praw, ale również obowiązków wynikających z ustaw sektorowych. Znajomość tych regulacji jest niezbędna dla zarządów spółdzielni oraz podmiotów doradczych, które przygotowują projekty inwestycyjne.

Do najważniejszych uprawnień należą:

• możliwość wspólnego wytwarzania i zużywania energii z odnawialnych źródeł w ramach określonego obszaru sieci dystrybucyjnej;
• preferencyjne zasady bilansowania energii – w określonych godzinach energia wytworzona i zużyta wewnątrz spółdzielni może być rozliczana w sposób korzystniejszy niż standardowe rozliczenia prosumenckie;
• prawo do korzystania z wybranych systemów wsparcia OZE, w tym mechanizmów rozliczania nadwyżek energii (np. net-billing);
• dostęp do dedykowanych programów grantowych i pożyczkowych, tworzących finansowy fundament dla inwestycji w odnawialne źródła energii na obszarach wiejskich.

Obowiązki spółdzielni energetycznych obejmują natomiast m.in.:

• prowadzenie rzetelnej ewidencji zużycia i produkcji energii, zgodnie z wymogami URE i OSD;
• zapewnienie zgodności instalacji z warunkami przyłączenia do sieci oraz normami technicznymi;
• przekazywanie wymaganych danych do operatora sieci i organów regulacyjnych;
• zachowanie zasad transparentności wobec członków, w tym regularne informowanie o wynikach bilansowania i rozliczeniach;
• stosowanie przepisów o ochronie danych osobowych w zakresie danych pomiarowych i rozliczeniowych.

Niedopełnienie tych obowiązków może prowadzić do sporów z operatorem sieci, sankcji regulacyjnych, a nawet utraty preferencyjnych zasad rozliczeń. Dlatego spółdzielnia energetyczna powinna od początku korzystać z profesjonalnej obsługi prawnej i księgowej.

Regulacje unijne i koncepcja obywatelskich społeczności energetycznych

Polskie przepisy dotyczące spółdzielni energetycznych są częścią szerszego procesu harmonizacji prawa z unijnymi dyrektywami z tzw. pakietu „Czysta energia dla wszystkich Europejczyków”. UE wprowadziła pojęcia takich podmiotów, jak obywatelska społeczność energetyczna (citizen energy community) czy społeczność energetyczna odnawialnych źródeł (renewable energy community).

Kluczowe elementy podejścia UE to:

• uznanie prawa obywateli, samorządów i MŚP do wspólnego wytwarzania, konsumowania, magazynowania i sprzedaży energii;
• wymóg zapewnienia tym społecznościom niedyskryminującego dostępu do rynku energii oraz do sieci;
• promowanie lokalnego wytwarzania z OZE jako narzędzia redukcji emisji i poprawy bezpieczeństwa energetycznego;
• zachęcanie państw członkowskich do tworzenia dedykowanych ram prawnych i finansowych dla energetyki obywatelskiej.

Spółdzielnie energetyczne w polskim porządku prawnym są de facto implementacją tych założeń w specyficznych realiach obszarów wiejskich. Harmonizacja z prawem UE oznacza również, że w przyszłości możliwe są kolejne modyfikacje polskich regulacji, rozszerzające uprawnienia takich podmiotów, np. w obszarze magazynowania energii czy usług elastyczności.

Korzyści ekonomiczne dla członków spółdzielni energetycznej

Jedną z najczęściej wskazywanych zalet spółdzielni energetycznych jest redukcja kosztów energii dla członków. Efekt ten wynika z kilku mechanizmów przewidzianych w przepisach oraz z korzyści skali, jakie daje wspólna inwestycja.

Najważniejsze źródła oszczędności to:

• współdzielenie instalacji OZE – koszt budowy większej instalacji fotowoltaicznej lub biogazowni rozkłada się na wielu członków, co zmniejsza jednostkowy nakład inwestycyjny;
• lokalne bilansowanie energii – część energii zużywana jest w miejscu jej wytworzenia, co obniża niektóre składniki opłat dystrybucyjnych;
• dostosowanie profilu zużycia – spółdzielnia może aktywnie zarządzać poborem energii, aby maksymalnie wykorzystywać produkcję własną i minimalizować zakupy z sieci;
• łatwiejszy dostęp do finansowania – podmiot zbiorowy może korzystać z programów wsparcia, kredytów preferencyjnych i dotacji, trudniej dostępnych dla jednostek indywidualnych.

Dzięki temu spółdzielnia energetyczna staje się narzędziem długoterminowego zabezpieczenia kosztów energii, co ma szczególne znaczenie w okresach niestabilności cen na hurtowym rynku energii oraz rosnących opłat za emisję CO₂.

Korzyści środowiskowe i społeczne z perspektywy gminy

Oprócz wymiernych oszczędności ekonomicznych spółdzielnie energetyczne przynoszą istotne korzyści środowiskowe i społeczne. Dla samorządów lokalnych stanowią one narzędzie realizacji strategii klimatycznych i polityk zrównoważonego rozwoju.

Do najważniejszych efektów należą:

• redukcja emisji gazów cieplarnianych – zwiększenie udziału odnawialnych źródeł energii w lokalnym miksie energetycznym bezpośrednio przekłada się na niższy ślad węglowy gminy;
• poprawa jakości powietrza – zastępowanie przestarzałych źródeł ciepła (np. kotłów węglowych) przez instalacje oparte na biogazie, pompach ciepła lub kogeneracji;
• wzrost lokalnej akceptacji dla projektów energetycznych – mieszkańcy, będąc współwłaścicielami infrastruktury, postrzegają inwestycje jako swoje, a nie narzucone z zewnątrz;
• rozwój kompetencji i edukacja – uczestnictwo w spółdzielni energetycznej sprzyja budowaniu świadomości energetycznej i klimatycznej, co przekłada się na bardziej racjonalne zużycie energii;
• wzmacnianie kapitału społecznego – wspólne zarządzanie projektem energetycznym wymaga współpracy, zaufania i dialogu między mieszkańcami, przedsiębiorcami i samorządem.

Samorządy, które tworzą lub wspierają lokalne spółdzielnie energetyczne, zwiększają swoją odporność na kryzysy energetyczne i budują przewagi konkurencyjne w pozyskiwaniu inwestorów, dla których istotne są zielone źródła energii i stabilne warunki zasilania.

Modele finansowania i wsparcia spółdzielni energetycznych

Skuteczne wdrożenie projektu spółdzielni energetycznej zależy od dostępu do kapitału początkowego oraz zdolności do długoterminowego utrzymania płynności finansowej. System prawny oraz polityka energetyczno-klimatyczna przewidują wiele instrumentów wsparcia inwestycji w OZE i efektywność energetyczną, z których mogą korzystać spółdzielnie.

Możliwe źródła finansowania obejmują:

• wkłady członkowskie – podstawowy kapitał własny, określony w statucie spółdzielni;
• dotacje krajowe – programy NFOŚiGW, wojewódzkich funduszy ochrony środowiska, środki budżetu państwa na transformację energetyczną obszarów wiejskich;
• fundusze unijne – m.in. środki z polityki spójności, instrumenty skierowane do projektów energetyki obywatelskiej i społeczności energetycznych;
• pożyczki preferencyjne i kredyty – oferowane przez banki komercyjne i instytucje rozwoju, często z gwarancjami Skarbu Państwa lub UE;
• mechanizmy wsparcia OZE – gwarancje rozliczeń nadwyżek energii, systemy aukcyjne lub taryfy gwarantowane (tam, gdzie przewiduje je ustawa OZE).

Kluczowe znaczenie ma przygotowanie profesjonalnego modelu biznesowego, który uwzględnia zarówno regulacje prawa energetycznego, jak i realne profile zużycia energii przez członków spółdzielni. Analiza wrażliwości na zmiany cen energii oraz kosztów serwisu instalacji powinna być standardem na etapie planowania.

Ryzyka prawne i wyzwania regulacyjne

Mimo licznych korzyści, spółdzielnie energetyczne napotykają na szereg wyzwań prawnych i interpretacyjnych. Otoczenie regulacyjne rynku energii jest dynamiczne, a częste nowelizacje ustaw mogą wpływać na opłacalność przyjętych modeli działania.

Najistotniejsze ryzyka obejmują:

• zmiany zasad rozliczeń prosumenckich i bilansowania – modyfikacje mechanizmów net-meteringu czy net-billingu wpływają bezpośrednio na kalkulacje opłacalności projektów;
• potencjalną konieczność uzyskania koncesji – przy przekroczeniu określonych progów mocy i zakresu działalności spółdzielnia może zostać uznana za przedsiębiorstwo energetyczne wymagające koncesji Prezesa URE;
• niejednolite interpretacje przepisów – różne podejście operatorów systemów dystrybucyjnych do kwestii technicznych i rozliczeniowych;
• ryzyko sporów wewnętrznych – wynikające z nieprecyzyjnych zapisów statutu dotyczących podziału kosztów, odpowiedzialności za nakłady inwestycyjne i sposobu wyjścia członka ze spółdzielni.

Minimalizacja tych ryzyk wymaga stałego monitorowania zmian legislacyjnych, korzystania z doradztwa specjalistów prawa energetycznego oraz wprowadzania do statutów i umów mechanizmów elastycznych, pozwalających na dostosowanie się do nowych warunków regulacyjnych.

Aspekty techniczno-prawne: przyłączenie instalacji i bilansowanie energii

Z punktu widzenia operatora systemu dystrybucyjnego spółdzielnia energetyczna jest zbiorem źródeł i odbiorników energii połączonych z siecią. Kluczowe znaczenie mają więc procedury przyłączenia, parametry techniczne instalacji i zasady bilansowania, które muszą być zgodne zarówno z prawem, jak i z Instrukcją Ruchu i Eksploatacji Sieci Dystrybucyjnej (IRiESD).

W praktyce należy uwzględnić:

• warunki przyłączenia dla każdej instalacji OZE – określające m.in. dopuszczalną moc, wymagane zabezpieczenia, sposób przyłączenia do sieci niskiego lub średniego napięcia;
• zastosowanie układów pomiarowo-rozliczeniowych – liczniki dwukierunkowe, integracja z systemami zdalnego odczytu umożliwiającymi szczegółowe bilansowanie wewnątrz spółdzielni;
• mechanizmy bilansowania godzinowego lub 15‑minutowego – w zależności od obowiązujących rozporządzeń i systemu rozliczeń energii w Polsce;
• uwzględnienie magazynów energii – coraz częściej instalacje magazynowania są integralną częścią projektów spółdzielni, co rodzi dodatkowe wymogi techniczne i regulacyjne.

Prawidłowe ukształtowanie tych elementów jest konieczne dla osiągnięcia deklarowanych korzyści ekonomicznych, ale także dla utrzymania stabilności lokalnego systemu elektroenergetycznego.

Rola samorządów lokalnych w rozwoju spółdzielni energetycznych

Samorządy gminne są jednym z kluczowych uczestników i inicjatorów spółdzielni energetycznych. Działają często równocześnie jako członkowie spółdzielni, inwestorzy w infrastrukturę OZE, a także jako organy odpowiedzialne za planowanie przestrzenne i lokalną politykę energetyczną.

Gminy mogą wspierać tworzenie spółdzielni energetycznych poprzez:

• udostępnianie dachów i gruntów komunalnych pod instalacje fotowoltaiczne lub wiatrowe;
• koordynowanie działań mieszkańców i lokalnych przedsiębiorców, w tym prowadzenie konsultacji i kampanii informacyjnych;
• wykorzystanie własnego zużycia energii jako kotwicy ekonomicznej dla projektu (np. szkoły, urzędy, oświetlenie uliczne);
• uwzględnienie rozwoju spółdzielczości energetycznej w dokumentach strategicznych – planach zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe oraz strategiach rozwoju;
• aplikowanie o środki zewnętrzne w imieniu lub wraz ze spółdzielnią, co zwiększa wiarygodność projektu dla instytucji finansujących.

Zaangażowanie samorządu jest często czynnikiem decydującym o powodzeniu inicjatywy, zwłaszcza na wczesnym etapie, gdy konieczne jest przełamanie barier informacji i zdobycie zaufania mieszkańców.

Przyszłość regulacji – kierunki zmian i nowe możliwości

Transformacja energetyczna, rosnąca rola OZE i presja na dekarbonizację gospodarki sprawiają, że ramy prawne dla spółdzielni energetycznych będą nadal ewoluować. Z perspektywy ustawodawcy i regulatora istotne jest zapewnienie równowagi między rozwojem energetyki obywatelskiej a stabilnością systemu elektroenergetycznego.

Potencjalne kierunki zmian to m.in.:

• szersze otwarcie spółdzielni energetycznych na obszary miejskie i wielkomiejskie;
• lepsza integracja z rynkiem usług elastyczności i zarządzania popytem (demand response);
• wprowadzenie przejrzystych zasad funkcjonowania magazynów energii w ramach społeczności energetycznych;
• dalsza cyfryzacja rozliczeń – wykorzystanie inteligentnych liczników i zaawansowanych systemów pomiarowych jako standardu;
• harmonizacja polskich przepisów z kolejnymi unijnymi regulacjami dotyczącymi społeczności energetycznych i neutralności klimatycznej.

Podmioty zainteresowane tworzeniem lub rozwijaniem spółdzielni energetycznych powinny na bieżąco śledzić proces legislacyjny i konsultacje publiczne, ponieważ zmiany te będą bezpośrednio wpływać na warunki prowadzenia działalności i opłacalność inwestycji.

FAQ

Jakie są podstawowe wymogi prawne, aby założyć spółdzielnię energetyczną?

Aby założyć spółdzielnię energetyczną, konieczne jest spełnienie wymogów Prawa spółdzielczego oraz regulacji zawartych w ustawie OZE i Prawie energetycznym. Potrzebna jest grupa założycielska, statut określający zasady działania, organy spółdzielni i sposób bilansowania energii. Działalność musi być prowadzona na obszarze jednej lub kilku sąsiadujących gmin wiejskich lub miejsko‑wiejskich, z wykorzystaniem odnawialnych źródeł energii. Po walnym zgromadzeniu i przyjęciu statutu konieczna jest rejestracja w KRS, a następnie zawarcie umów z operatorem systemu dystrybucyjnego i sprzedawcą energii.

Jakie korzyści ekonomiczne daje udział w spółdzielni energetycznej dla mieszkańca?

Udział w spółdzielni energetycznej umożliwia obniżenie rachunków za energię dzięki lokalnemu bilansowaniu i wykorzystaniu wspólnych instalacji OZE. Członek korzysta z efektu skali – koszt dużej instalacji fotowoltaicznej czy biogazowni rozkłada się na wielu uczestników, co zmniejsza jednostkowe nakłady. Dodatkowo część składników taryfy dystrybucyjnej może być niższa, ponieważ energia jest produkowana i konsumowana lokalnie. Spółdzielnia ma też lepszy dostęp do dotacji i preferencyjnych kredytów niż pojedynczy prosument, co przekłada się na szybszy zwrot z inwestycji oraz większą stabilność kosztów energii w długim okresie.

Czym różni się spółdzielnia energetyczna od klastra energii i prosumenta?

Spółdzielnia energetyczna to podmiot posiadający osobowość prawną, działający w formie spółdzielni, z jasno określonym terytorium i preferencjami prawnymi. Klaster energii jest natomiast porozumieniem cywilnoprawnym różnych podmiotów, elastycznym, ale bez własnej formy korporacyjnej. Prosument indywidualny lub zbiorowy wytwarza energię głównie na własne potrzeby z jednej instalacji OZE i rozlicza się według zasad prosumenckich. Spółdzielnia integruje wielu prosumentów i odbiorców, zarządza wieloma źródłami energii i może osiągać większy efekt ekonomiczny dzięki koordynacji zużycia oraz bilansowaniu na poziomie całej społeczności energetycznej.

Czy spółdzielnia energetyczna zawsze potrzebuje koncesji Prezesa URE?

Nie każda spółdzielnia energetyczna wymaga koncesji. Obowiązek koncesyjny zależy od skali i rodzaju prowadzonej działalności, w szczególności mocy zainstalowanej oraz tego, czy energia jest sprzedawana poza grono członków. Ustawa – Prawo energetyczne przewiduje progi mocy, poniżej których wytwarzanie energii w źródłach OZE może odbywać się na podstawie wpisu do odpowiednich rejestrów, a nie koncesji. Jeżeli jednak spółdzielnia zaczyna pełnić funkcję przedsiębiorstwa energetycznego w szerszym znaczeniu, sprzedając energię na rynku, obowiązek uzyskania koncesji może powstać. Wymaga to każdorazowo analizy projektu pod kątem aktualnych przepisów.

Jakie źródła energii można wykorzystać w ramach spółdzielni energetycznej?

Spółdzielnia energetyczna powinna opierać się przede wszystkim na odnawialnych źródłach energii, zgodnie z definicją ustawową. Najczęściej stosowane są instalacje fotowoltaiczne na dachach i gruntach, biogazownie rolnicze, małe elektrownie wiatrowe oraz systemy kogeneracyjne na biogaz. Możliwe jest także włączenie pomp ciepła, instalacji kolektorów słonecznych czy małych elektrowni wodnych. Kluczowe jest, aby źródła te były przyłączone do sieci dystrybucyjnej na obszarze działalności spółdzielni i umożliwiały lokalne bilansowanie energii. Dobór technologii powinien uwzględniać profil zużycia energii członków oraz warunki techniczne sieci.