Transformacja energetyczna przemysłu ciężkiego staje się jednym z kluczowych wyzwań polityki klimatycznej. Szczególnie widoczne jest to w branży hutniczej, gdzie produkcja stali odpowiada za ok. 7–9% globalnych emisji CO₂. Bez głębokiej dekarbonizacji stalowni trudno wyobrazić sobie osiągnięcie neutralności klimatycznej do połowy stulecia. Coraz częściej wskazuje się, że małe reaktory modułowe SMR mogą odegrać tu rolę brakującego ogniwa – stabilnego, bezemisyjnego źródła energii elektrycznej i ciepła technologicznego. Połączenie reaktorów jądrowych nowej generacji z hutnictwem może umożliwić bezpieczne, konkurencyjne kosztowo i skalowalne obniżenie śladu węglowego produkcji stali, a jednocześnie poprawić bezpieczeństwo energetyczne zakładów.

Znaczenie przemysłu stalowego dla globalnych emisji CO₂

Stal jest fundamentem nowoczesnej gospodarki: od infrastruktury, przez motoryzację, po energetykę odnawialną. Jej produkcja jest jednak bardzo energochłonna i wciąż w ogromnej większości opiera się na węglu. Konwencjonalna ścieżka technologiczna – wielki piec (BF) i konwertor tlenowy (BOF) – wykorzystuje węgiel koksujący jako zarówno paliwo, jak i reduktor rudy żelaza. To powoduje wysoką emisję gazów cieplarnianych, przekraczającą 2 tony CO₂ na tonę stali w układach BF-BOF.

Rosnące ceny uprawnień do emisji w EU ETS, bardziej rygorystyczne regulacje dotyczące śladu węglowego produktów oraz presja klientów na zakup „zielonej stali” wymuszają zmianę modelu produkcji. Dekarbonizacja hutnictwa wymaga nie tylko poprawy efektywności energetycznej, ale całkowitego przestawienia się na bezemisyjne technologie redukcji rudy i zasilania procesów – co otwiera przestrzeń dla SMR w hutnictwie.

Aktualne ścieżki dekarbonizacji przemysłu stalowego

Strategie dekarbonizacji przemysłu stalowego koncentrują się na kilku komplementarnych podejściach. Każde z nich ma odmienne wymagania energetyczne, co implikuje potencjalną rolę małych reaktorów modułowych.

Poprawa efektywności i recykling stali

Najprostszą ścieżką jest zmniejszenie energochłonności istniejących procesów oraz zwiększenie udziału złomu stalowego w produkcji. Piece elektryczne łukowe (EAF) wykorzystujące złom emitują istotnie mniej CO₂, o ile zasilane są energią o niskim śladzie węglowym. Jednak podaż wysokiej jakości złomu jest ograniczona, a konkurencja między konsumentami złomu rośnie. Dodatkowo piece EAF wymagają dużej, stabilnej mocy elektrycznej, często powyżej 100–200 MW na instalację.

Technologia DRI/HBI z wykorzystaniem wodoru

W centrum dyskusji o „zielonej stali” znajduje się ścieżka DRI (Direct Reduced Iron), czyli bezpośredniej redukcji rudy żelaza gazem redukcyjnym – dziś głównie metanem, docelowo wodorem niskoemisyjnym. Powstała gąbka żelaza (DRI) jest następnie przetapiana w piecu EAF. Wariant DRI-H₂ jest potencjalnie niemal bezemisyjny, o ile wodór powstaje z elektrolizy zasilanej bezemisyjną energią. Oznacza to jednak gigantyczne zapotrzebowanie na prąd – rzędu kilku MWh energii na tonę stali, gdy doliczymy zarówno pracę EAF, jak i produkcję wodoru.

CCUS w hucie – wychwyt i składowanie CO₂

Alternatywą jest instalacja systemów CCUS (Carbon Capture, Utilisation and Storage) w istniejących hutach, wychwytujących CO₂ z gazów procesowych i odprowadzających go do długotrwałego składowania lub wykorzystania w przemyśle chemicznym. Ten wariant pozwala przedłużyć życie obecnych wielkich pieców, ale wiąże się z dużą złożonością techniczną, wysokimi kosztami i ryzykiem regulacyjnym. CCUS wymaga także znacznych ilości energii na wychwyt i sprężanie CO₂, co ponownie tworzy przestrzeń dla roli energetyki jądrowej.

Znaczenie miksu energetycznego

W praktyce żadna z powyższych ścieżek nie jest neutralna wobec źródeł energii. Wodór wytwarzany na bazie węgla czy gazu, a także energia zasilająca piece EAF pochodząca z wysokoemisyjnej generacji, niwelują efekty dekarbonizacji technologii hutniczej. Kluczowe staje się więc zapewnienie stałego, bezemisyjnego źródła energii elektrycznej i ciepła procesowego – tu właśnie wchodzą do gry SMR a dekarbonizacja przemysłu stalowego.

Czym są małe reaktory modułowe (SMR)?

Small Modular Reactors to klasa reaktorów jądrowych o mocy zazwyczaj od kilku do kilkuset megawatów elektrycznych, projektowanych jako fabrycznie produkowane moduły. Różnią się od klasycznych bloków jądrowych (GW-scale) przede wszystkim skalą, sposobem budowy i elastycznością zastosowań przemysłowych.

Kluczowe cechy technologii SMR

• mniejsza moc jednostkowa (np. 50–300 MWe na moduł), ułatwiająca dopasowanie do potrzeb konkretnego zakładu przemysłowego,
• modułowa, seryjna produkcja w fabryce, ograniczająca czas i ryzyka budowy na placu budowy,
• zwiększone pasywne systemy bezpieczeństwa, często bazujące na naturalnej cyrkulacji, grawitacji i właściwościach fizycznych chłodziwa,
• możliwość pracy w trybie kogeneracyjnym: jednoczesna produkcja energii elektrycznej, ciepła, a nawet pary procesowej dla przemysłu,
• możliwość lokalizacji bliżej odbiorców przemysłowych dzięki mniejszym strefom bezpieczeństwa i niższej mocy cieplnej.

SMR są projektowane z myślą o synergii z przemysłem: od produkcji wodoru i paliw syntetycznych po zasilanie kompleksów chemicznych i hutniczych, gdzie wymagana jest wysoka niezawodność dostaw energii.

Typy SMR istotne dla hutnictwa

Dla dekarbonizacji stali kluczowe są te typy SMR, które oferują wysoką temperaturę chłodziwa lub dużą elastyczność w zakresie dostarczania pary:

• reaktory wodne (PWR/BWR SMR) – zapewniają temperatury rzędu 280–320°C, idealne do produkcji pary, zasilania turbin i części procesów cieplnych,
• reaktory wysokotemperaturowe (HTGR/HTR) – oferują temperatury 700–900°C, umożliwiające efektywną produkcję wodoru (np. elektroliza wysokotemperaturowa, procesy termochemiczne) oraz zasilanie zaawansowanych procesów metalurgicznych,
• reaktory chłodzone stopionymi solami lub sodem – potencjalnie bardzo wysokie temperatury, przydatne dla przemysłów wymagających intensywnego ciepła procesowego.

Rola SMR w dekarbonizacji przemysłu stalowego

Powiązanie SMR z hutnictwem stali może przebiegać na kilku komplementarnych płaszczyznach: zasilania elektrycznego, ciepła procesowego, produkcji wodoru oraz usług systemowych dla sieci. Każda z tych funkcji wspiera redukcję emisji w innym fragmencie łańcucha wartości stali.

Bezpieczne, bezemisyjne zasilanie pieców EAF

Przejście na piece elektryczne łukowe i technologie DRI/EAF stawia ogromne wymagania wobec systemu elektroenergetycznego. Duże hutnicze EAF mogą wymagać mocy w szczycie przekraczającej 200–300 MW oraz bardzo stabilnych parametrów jakościowych energii. Poleganie wyłącznie na zmiennej generacji OZE (wiatr, fotowoltaika) wymuszałoby kosztowne magazyny energii i rozbudowę sieci przesyłowych.

Lokalnie zainstalowany SMR dla przemysłu stalowego może:

• zapewnić stabilną dostawę energii elektrycznej na poziomie dostosowanym do potrzeb danej huty,
• zmniejszyć obciążenie sieci oraz koszty przyłączeniowe,
• obniżyć ryzyko przerw produkcyjnych wynikających z niestabilności zewnętrznego systemu elektroenergetycznego,
• zastąpić generację opartą na gazie czy węglu, radykalnie redukując emisje skojarzone z pracą EAF.

Produkcja wodoru niskoemisyjnego dla DRI

W scenariuszu hutnictwa opartego na DRI-H₂ kluczowym zasobem staje się tani, dostępny w trybie ciągłym wodór niskoemisyjny lub bezemisyjny. SMR, pracujący z wysokim współczynnikiem wykorzystania mocy (capacity factor rzędu 90%), idealnie nadaje się do zasilania elektrolizerów, których ekonomika opiera się na dużej liczbie godzin pracy w roku.

Możliwy jest następujący układ:

• SMR dostarcza energię elektryczną dla elektrolizerów (PEM, alkalicznych lub wysokotemperaturowych SOEC),
• ciepło odpadowe z reaktora wykorzystuje się do podgrzewania wody i pary w procesach elektrolizy, zwiększając sprawność wytwarzania H₂,
• wodór trafia bezpośrednio do instalacji DRI na terenie huty, ograniczając konieczność magazynowania i transportu.

Taki „hub jądrowo-wodorowy” tworzy niskoemisyjny ekosystem przemysłowy. W analizach scenariuszowych wskazuje się, że integracja SMR i DRI może obniżyć koszt wytworzenia zielonej stali w porównaniu z wariantem opartym wyłącznie na OZE i magazynach, szczególnie w lokalizacjach o ograniczonym potencjale wiatrowym i słonecznym.

Ciepło procesowe i para technologiczna

Huty stali zużywają ogromne ilości pary technologicznej oraz ciepła na różnych poziomach temperatury – od podgrzewu wsadu po suszenie i procesy chemiczne. Reaktory SMR, zwłaszcza wodne i wysokotemperaturowe, mogą pełnić rolę wysokosprawnych źródeł kogeneracyjnych. Zamiast marnować ciepło odpadowe na radiatorach, można je skierować do:

• podgrzewu powietrza do pieców,
• procesów odgazowania i oczyszczania wsadu,
• systemów ogrzewania i chłodzenia w infrastrukturze pomocniczej zakładu,
• wspomagania procesów chemicznych (np. produkcja amoniaku jako nośnika wodoru).

Taka integracja podnosi ogólną sprawność energetyczną kompleksu hutniczego i dodatkowo obniża ślad węglowy, zastępując kotły na gaz czy węgiel.

Synergia z OZE i stabilizacja systemu

W praktyce optymalny model dekarbonizacji będzie łączyć SMR z lokalnymi źródłami OZE. Energia słoneczna i wiatrowa może zasilać część zapotrzebowania, a nadwyżki kierowane będą do elektrolizerów lub magazynów. Reaktor SMR pełni w takim układzie rolę „kotwicy systemowej” – źródła pracującego stabilnie, które:

• wyrównuje wahania generacji OZE,
• gwarantuje minimalny poziom mocy niezbędny do bezpiecznej pracy instalacji hutniczych,
• ogranicza potrzebę kosztownych magazynów energii o dużej pojemności.

Takie hybrydowe klastry energetyczno-przemysłowe są coraz częściej analizowane w strategiach długoterminowych koncernów stalowych.

Aspekty ekonomiczne zastosowania SMR w hutnictwie

Oceniając opłacalność SMR w kontekście hutnictwa, należy uwzględnić nie tylko koszt samej energii (LCOE), ale całościową ekonomię łańcucha wartości: inwestycje w sieć, magazyny, zabezpieczenia dostaw paliw oraz rosnące koszty CO₂.

CAPEX, OPEX i koszt energii

Dzisiejsze szacunki kosztów SMR są obarczone dużą niepewnością, gdyż większość projektów dopiero wchodzi w fazę demonstracyjną. Jednak koncepcja seryjnej, fabrycznej produkcji oraz modułowości wskazuje na potencjał obniżenia jednostkowych nakładów inwestycyjnych w miarę skalowania. Z perspektywy huty istotne są:

• niższe ryzyko „megaprojektu” w porównaniu z klasyczną elektrownią jądrową o mocy >1 GW,
• możliwość etapowania inwestycji (np. dodawanie kolejnych modułów SMR wraz z rozbudową linii DRI/EAF),
• stabilność ceny energii w całym okresie eksploatacji reaktora, niezależnie od wahań cen gazu czy uprawnień do emisji.

Wartość unikniętych emisji i bezpieczeństwo regulacyjne

W systemach takich jak EU ETS koszt emisji CO₂ staje się kluczowym czynnikiem przewagi konkurencyjnej. Huty korzystające z bezemisyjnych źródeł energii (SMR, OZE) ograniczają ekspozycję na przyszły wzrost cen uprawnień oraz ryzyko wprowadzenia barier granicznych na produkty wysokoemisyjne (CBAM). To z kolei zwiększa przewidywalność przepływów finansowych i może obniżać koszt kapitału. Warto też podkreślić rosnącą rolę długoterminowych kontraktów na zieloną stal, które premiują niską emisyjność łańcucha wartości.

Porównanie z alternatywami energetycznymi

W porównaniu z hutą zasilaną wyłącznie OZE i magazynami energii, konfiguracja z SMR może okazać się bardziej opłacalna tam, gdzie:

• warunki wiatrowe i nasłonecznienie są przeciętne,
• dostęp do dużych terenów pod farmy OZE jest ograniczony,
• sieć przesyłowa jest słabo rozwinięta lub przeciążona,
• koszty magazynowania energii na poziomie przemysłowym są nadal wysokie.

Z kolei w regionach o bardzo korzystnych warunkach OZE SMR może pełnić rolę uzupełniającą, redukując nakłady na kosztowne nadprzewymiarowanie mocy odnawialnej i magazynów, a jednocześnie zapewniając maksymalną dyspozycyjność linii produkcyjnych.

Bezpieczeństwo jądrowe i akceptacja społeczna

Planowanie instalacji SMR w bezpośrednim otoczeniu hut wymaga szczególnej uwagi wobec kwestii bezpieczeństwa i akceptacji społecznej. Zakłady metalurgiczne to środowisko przemysłowo złożone, z obecnością wysokich temperatur, materiałów palnych i złożonej infrastruktury technicznej.

Pasywne systemy bezpieczeństwa SMR

Nowoczesne projekty SMR opierają się na zaawansowanych koncepcjach bezpieczeństwa wewnętrznego (inherent safety), takich jak:

• pasywne systemy chłodzenia rdzenia, niewymagające zasilania elektrycznego,
• głębokie, wielopoziomowe bariery bezpieczeństwa,
• umieszczenie reaktora w obudowie ochronnej poniżej poziomu gruntu,
• ograniczona moc cieplna reaktora, zmniejszająca skalę potencjalnych skutków awarii.

Te cechy ułatwiają uzyskanie zgód lokalizacyjnych w sąsiedztwie dużych zakładów przemysłowych i minimalizują ryzyko oddziaływania na otoczenie nawet w sytuacjach skrajnych.

Regulacje i integracja z infrastrukturą przemysłową

Wprowadzenie SMR do hutnictwa wymaga dostosowania regulacji jądrowych do modelu „on-site nuclear” – lokalizacji reaktora bezpośrednio na terenie lub w bliskim sąsiedztwie zakładu. Wymaga to:

• precyzyjnego określenia odpowiedzialności operatora reaktora i operatora huty,
• integracji planów bezpieczeństwa i reagowania kryzysowego,
• jasnych zasad dotyczących transportu paliwa jądrowego i wypalonego paliwa.

Równolegle konieczne jest aktywne budowanie zaufania społecznego: transparentna komunikacja korzyści klimatycznych, bezpieczeństwa technologii SMR i roli stali niskoemisyjnej w transformacji gospodarki.

Przykłady projektów i roadmapy branżowe

Choć na świecie nie funkcjonuje jeszcze w pełni skomercjalizowana huta zasilana przez SMR, wiele koncernów stalowych i firm jądrowych rozwija koncepcje takich projektów.

Inicjatywy koncernów stalowych

W strategiach dekarbonizacji dużych producentów stali coraz częściej pojawiają się odniesienia do energetyki jądrowej. Firmy rozważają.

• budowę własnych klastrów energetycznych, łączących SMR, elektrolizery i instalacje DRI/EAF,
• długoterminowe kontrakty PPA na energię z przyszłych SMR budowanych przez wyspecjalizowanych operatorów,
• wspólne projekty badawczo-rozwojowe nad integracją wysokotemperaturowych SMR z procesami metalurgicznymi.

Celem jest nie tylko redukcja emisji, ale także zbudowanie przewagi konkurencyjnej na globalnym rynku zielonej stali.

Jądrowe klastry przemysłowe

W wielu krajach analizuje się koncepcję jądrowych hubów przemysłowych, w których SMR zasilają równocześnie kilka gałęzi przemysłu energochłonnego: hutnictwo, przemysł chemiczny, cementownie. Taki model zwiększa wykorzystanie mocy reaktora, dywersyfikuje ryzyka i pozwala na optymalizację infrastruktury sieciowej i ciepłowniczej. Huta w takim hubie może korzystać zarówno z bezpośredniego zasilania, jak i z produktów sąsiednich instalacji, np. wodoru czy tlenu, tworząc zintegrowany ekosystem przemysłowy.

Bariery i wyzwania wdrożenia SMR w hutnictwie

Mimo dużego potencjału, połączenie SMR a dekarbonizacja przemysłu stalowego napotyka konkretne bariery technologiczne, regulacyjne i finansowe.

Doświadczenie eksploatacyjne i ryzyko technologiczne

Mechanizmy finansowania wielkich inwestycji przemysłowych są wrażliwe na ryzyko technologiczne. Wielu inwestorów oczekuje referencyjnych projektów SMR pracujących przez kilka lat, zanim zdecyduje się na budowę własnych jednostek. Dlatego pierwsze wdrożenia będą prawdopodobnie wspierane przez partnerstwo publiczno-prywatne, gwarancje kredytowe i instrumenty wspierające innowacje, aby zredukować koszt kapitału.

Czas realizacji i koordynacja inwestycji

Transformacja hutnictwa do modelu DRI/EAF/H₂ to wieloetapowy proces, obejmujący modernizację instalacji, budowę elektrolizerów, magazynów wodoru i infrastruktury logistycznej. Równoległa budowa SMR wymaga precyzyjnej synchronizacji harmonogramów, aby uniknąć okresów, w których huta posiada nowoczesne instalacje, ale nie dysponuje jeszcze tanią, bezemisyjną energią w wystarczającej ilości. Dobrze zaprojektowany plan inwestycyjny musi uwzględniać cykl zatwierdzeń regulacyjnych dla reaktora, często trwający kilka lat.

Konkurencja technologii i niepewność cenowa

Huty stają dziś przed dylematem wyboru między różnymi ścieżkami dekarbonizacji: intensyfikacją recyklingu, DRI opartym na gazie z CCUS, full hydrogen DRI, a także różnymi miksami OZE, magazynów i energetyki jądrowej. Niepewność co do przyszłych cen technologii (szczególnie magazynów energii i elektrolizerów) oraz dynamika regulacji klimatycznych utrudniają podejmowanie decyzji. W tym kontekście SMR powinny być postrzegane jako element zdywersyfikowanego portfela rozwiązań, a nie jedyne remedium.

Perspektywy rozwoju SMR w kontekście polityk klimatycznych

Strategie neutralności klimatycznej przyjmowane przez UE, USA i inne gospodarki zakładają głęboką dekarbonizację przemysłu ciężkiego. Dokumenty strategiczne coraz częściej wskazują reaktory jądrowe SMR jako technologię umożliwiającą dostarczenie bezemisyjnej energii do sektorów trudno redukowalnych, w tym hutnictwa stali.

Wsparcie regulacyjne i finansowe

Można spodziewać się rozwoju instrumentów wsparcia ukierunkowanych na:

• projekty demonstracyjne SMR w przemyśle,
• zintegrowane inwestycje w huby jądrowo-wodorowe,
• mechanizmy kontraktów różnicowych na niskoemisyjną stal, premiujące użycie bezemisyjnej energii,
• upraszczanie i standaryzację procedur licencjonowania, aby przyspieszyć wdrażanie seryjnych projektów.

Takie instrumenty mogą istotnie poprawić konkurencyjność SMR względem innych rozwiązań, szczególnie tam, gdzie bezpieczeństwo dostaw i stabilność cen energii są priorytetem.

Miejsce SMR w miksie technologii niskoemisyjnych

Nie ma jednej uniwersalnej ścieżki dekarbonizacji dla całej branży stali. W wielu lokalizacjach dominować będą rozwiązania oparte na OZE i recyklingu, w innych – na gazie z CCUS, a jeszcze gdzie indziej właśnie SMR dla przemysłu połączone z DRI-H₂. Kluczowe jest projektowanie systemów energetyczno-przemysłowych w sposób holistyczny, z uwzględnieniem lokalnych uwarunkowań zasobowych, sieciowych i społecznych. SMR, dzięki modułowości i elastyczności, mają wszelkie predyspozycje, by stać się ważnym narzędziem tej układanki.

FAQ

Jak SMR mogą konkretnie obniżyć emisje CO₂ w produkcji stali?

Małe reaktory modułowe SMR obniżają emisje CO₂ w hutnictwie na kilku poziomach jednocześnie. Po pierwsze, zastępują węglowe lub gazowe elektrociepłownie, dostarczając bezemisyjną energię elektryczną do pieców EAF i instalacji pomocniczych. Po drugie, mogą zasilać elektrolizery produkujące wodór niskoemisyjny do procesów DRI, eliminując konieczność użycia węgla koksującego jako reduktora rudy żelaza. Po trzecie, ciepło odpadowe z SMR może zastąpić kotły paliwowe w generacji pary technologicznej. W efekcie pełna integracja SMR z zakładem hutniczym pozwala znacząco zmniejszyć ślad węglowy stali, często o ponad połowę względem tradycyjnej produkcji BF-BOF.

Czy SMR są bezpieczne do zastosowania w pobliżu dużych zakładów hutniczych?

Bezpieczeństwo SMR w otoczeniu przemysłowym wynika z ich specyficznego projektu. Reaktory te charakteryzują się niższą mocą cieplną oraz rozbudowanymi pasywnymi systemami chłodzenia, które nie wymagają zasilania elektrycznego ani ingerencji operatora w sytuacjach awaryjnych. Często są lokowane poniżej poziomu gruntu i otoczone wieloma barierami ochronnymi, co ogranicza skutki potencjalnych zdarzeń. Dodatkowo obowiązują rygorystyczne normy regulacyjne dotyczące stref bezpieczeństwa i planów ewakuacji. Dzięki temu SMR mogą być projektowane tak, aby spełniać wysokie standardy bezpieczeństwa nawet w bezpośrednim sąsiedztwie kompleksów hutniczych, przy zachowaniu minimalnego wpływu na otoczenie.

Jak SMR wypadają kosztowo w porównaniu z OZE w hutnictwie?

Porównując SMR z OZE w kontekście hutnictwa, trzeba brać pod uwagę nie tylko koszt jednostkowej energii, lecz całą architekturę systemu. Sama energia z wiatru czy fotowoltaiki może być nominalnie tańsza, jednak jej zmienność wymusza budowę dużych magazynów energii, nadmiarowych mocy wytwórczych i kosztownej infrastruktury sieciowej. Dla huty, która potrzebuje całodobowego, przewidywalnego zasilania EAF i elektrolizerów, te koszty systemowe są kluczowe. SMR oferuje stabilną moc o wysokim współczynniku wykorzystania, co pozwala zredukować wolumen magazynów i inwestycji sieciowych. W wielu lokalizacjach całkowity koszt energii „dostarczonej do procesu” z SMR może więc być konkurencyjny lub niższy niż w układzie opartym wyłącznie na OZE i magazynach.

Czy SMR mogą produkować wodór zielony dla hut stali?

SMR są bardzo dobrze dopasowane do produkcji wodoru niskoemisyjnego dla hut. Pracując stabilnie przez około 90% godzin w roku, zapewniają idealne warunki zasilania elektrolizerów, których efektywność rośnie przy wysokim współczynniku wykorzystania. Dodatkowo reaktory wysokotemperaturowe mogą dostarczać ciepło do procesów elektrolizy wysokotemperaturowej, co zmniejsza zapotrzebowanie na energię elektryczną i obniża koszt jednostkowy wodoru. W rezultacie huta może zintegrować SMR, instalację elektrolizy i moduł DRI na jednym terenie, uzyskując stabilne, niskoemisyjne źródło wodoru z pominięciem problemów związanych z jego magazynowaniem i długodystansowym transportem.

Jakie są główne wyzwania wdrożenia SMR w przemyśle stalowym?

Najważniejsze wyzwania to ryzyko technologiczne, regulacyjne i finansowe. Większość projektów SMR znajduje się jeszcze w fazie certyfikacji lub demonstracji, co utrudnia bankowalność dużych inwestycji przemysłowych. Proces licencjonowania reaktora i wybór konkretnej technologii muszą być zsynchronizowane z harmonogramem modernizacji huty, takiej jak budowa linii DRI/EAF i instalacji wodorowych. Dochodzi do tego złożoność integracji infrastruktury jądrowej z istniejącą infrastrukturą przemysłową oraz konieczność uzyskania akceptacji społecznej. Rozwiązaniem mogą być projekty pilotażowe wspierane przez państwo, standaryzacja procedur licencjonowania i partnerstwa między firmami hutniczymi a doświadczonymi operatorami jądrowymi.