Rynek gazu w Polsce w ostatnich latach przeszedł głęboką transformację – od silnie regulowanego i zdominowanego przez jednego dostawcę, do modelu opartego na zasadach konkurencji, unbundlingu i ochronie odbiorcy. Dla gospodarstw domowych, przedsiębiorców i instytucji publicznych coraz większe znaczenie mają takie kwestie, jak wybór sprzedawcy, sposób kalkulacji taryf, prawa odbiorcy wrażliwego czy zasady przyłączenia do sieci. Znajomość aktualnych regulacji prawa energetycznego oraz rozporządzeń wykonawczych jest kluczowa, aby bezpiecznie i efektywnie korzystać z gazu ziemnego, minimalizując koszty i ryzyka kontraktowe.

Podstawy prawne funkcjonowania rynku gazu w Polsce

Funkcjonowanie rynku gazu w Polsce opiera się głównie na ustawie – Prawo energetyczne oraz na przepisach wykonawczych, takich jak rozporządzenia taryfowe, jakościowe i przyłączeniowe. Ustawa wdraża również kluczowe dyrektywy unijne dotyczące rynku gazu, w szczególności zasady liberalizacji rynku gazu, ochrony konsumenta energii oraz bezpieczeństwa dostaw. Dodatkowo istotne znaczenie mają regulacje wynikające z tzw. trzeciego pakietu energetycznego UE, dotyczące rozdziału działalności przesyłowej od sprzedażowej (unbundling) oraz zasad dostępu stron trzecich do sieci (TPA).

W polskim systemie prawnym ważną rolę odgrywa także ustawa o zapasach gazu ziemnego, ustawa o efektywności energetycznej oraz akty regulujące funkcjonowanie giełdy towarowej, na której notowany jest gaz jako towar energetyczny. To właśnie z tych aktów wynikają obowiązki prowadzenia działalności koncesjonowanej, przechowywania minimalnych zapasów oraz zasady kształtowania cen na rynku hurtowym i detalicznym.

Rola Prezesa URE i system koncesji na rynku gazu

Centralnym organem odpowiedzialnym za regulację sektora gazowego jest Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (URE). To on wydaje koncesje na działalność w zakresie obrotu, dystrybucji i przesyłu gazu, zatwierdza taryfy dla przedsiębiorstw energetycznych oraz stoi na straży zbiorowych interesów odbiorców. Bez ważnej koncesji podmiot nie może wykonywać działalności w obrocie paliwami gazowymi z odbiorcami końcowymi w Polsce, co ma podstawowe znaczenie dla bezpieczeństwa i stabilności rynku.

System koncesyjny obejmuje m.in.:

• koncesję na obrót paliwami gazowymi,
• koncesję na dystrybucję gazu ziemnego (dla operatorów systemu dystrybucyjnego – OSD),
• koncesję na przesył gazu (dla operatora systemu przesyłowego – OSP),
• koncesję na magazynowanie gazu ziemnego.

Dla odbiorców kluczowe jest, że współpraca z przedsiębiorstwem posiadającym koncesję zapewnia określony standard ochrony prawnej, w tym nadzór regulatora nad taryfami i jakością obsługi. Prezes URE rozpatruje również spory między odbiorcami a przedsiębiorstwami energetycznymi, co w praktyce stanowi ważny mechanizm ochrony konsumenckiej na rynku gazu.

Struktura rynku gazu: sprzedawca, dystrybutor, operator systemu przesyłowego

Polski rynek gazu opiera się na zasadzie rozdziału funkcji handlowych od infrastrukturalnych. Oznacza to, że inny podmiot odpowiada za fizyczne dostarczanie gazu siecią, a inny za jego sprzedaż odbiorcy końcowemu. Odbiorca na fakturze zwykle widzi dwie główne grupy opłat – za zużyty gaz (część sprzedażową) oraz za usługę dystrybucji.

Podstawowe role na rynku pełnią:

• sprzedawca gazu – podmiot, z którym odbiorca zawiera umowę sprzedaży paliwa gazowego; może być ich wielu, co umożliwia zmianę sprzedawcy gazu,
• operator systemu dystrybucyjnego (OSD) – przedsiębiorstwo, które eksploatuje lokalną sieć dystrybucyjną, odpowiada za bilansowanie i usuwanie awarii,
• operator systemu przesyłowego (OSP) – zarządza siecią przesyłową wysokiego ciśnienia oraz współpracą z rynkami zagranicznymi,
• operator systemu magazynowania – zapewnia możliwość składowania gazu oraz bilansowania sezonowego.

Dla odbiorcy końcowego kluczowe jest zrozumienie, że wybór dotyczy co do zasady jedynie sprzedawcy. Dystrybutor jest przypisany terytorialnie – odbiorca nie może zmienić OSD, dopóki jest przyłączony do danej sieci. Z tego powodu regulacje prawa energetycznego bardzo precyzyjnie określają obowiązki dystrybutora w zakresie jakości dostaw, przyłączania do sieci oraz rozpatrywania reklamacji.

Obowiązki informacyjne wobec odbiorców gazu

Prawo energetyczne i rozporządzenia wykonawcze nakładają na przedsiębiorstwa energetyczne rozbudowane obowiązki informacyjne wobec odbiorców. Dotyczy to zarówno etapu zawierania umowy, jak i całego okresu jej trwania. Celem jest zapewnienie przejrzystości rynku oraz świadomego podejmowania decyzji przez konsumentów.

Do najważniejszych obowiązków informacyjnych należą:

• podawanie pełnych danych identyfikacyjnych przedsiębiorstwa oraz numeru koncesji,
• jasne przedstawienie cennika i taryf, w tym stawek opłat abonamentowych i dystrybucyjnych,
• informowanie o prawie do zmiany sprzedawcy i o czasie trwania oraz warunkach wypowiedzenia umowy,
• przedstawienie sposobu składania reklamacji oraz procedury ich rozpatrywania,
• udostępnianie informacji o standardach jakościowych obsługi odbiorców.

Dodatkowo przedsiębiorstwa są zobowiązane do publikowania na swoich stronach internetowych wzorców umów, regulaminów świadczenia usług oraz aktualnych taryf zatwierdzonych przez Prezesa URE. Regulacje te mają charakter ochronny i wpisują się w szersze standardy prawa konsumenckiego i unijnego prawa energetycznego.

Taryfy gazowe i zasady kształtowania cen dla odbiorców

Jednym z najważniejszych elementów regulacji rynku jest system taryf gazowych. Taryfy, czyli zestawy cen i stawek opłat, są co do zasady zatwierdzane przez Prezesa URE w odniesieniu do przedsiębiorstw pełniących rolę tzw. sprzedawców z urzędu oraz operatorów systemów dystrybucyjnych. Mechanizm zatwierdzania ma na celu ochronę odbiorców przed nadużyciem pozycji dominującej oraz zapewnienie przejrzystości struktury kosztów.

W taryfie dla paliw gazowych wyróżnia się zwykle:

• cenę paliwa gazowego (składnik zmienny, zależny od zużycia),
• opłaty dystrybucyjne stałe (abonamentowe),
• opłaty dystrybucyjne zmienne (zależne od przepływu gazu),
• opłaty dodatkowe, np. za przekroczenie mocy umownej czy usługi dodatkowe.

Odbiorcy końcowi powinni rozumieć, że zatwierdzona taryfa gazowa nie jest dowolną propozycją sprzedawcy, lecz kalkulacją zweryfikowaną przez regulatora w oparciu o zasadę uzasadnionych kosztów i godziwego zwrotu z kapitału. W praktyce oznacza to, że przedsiębiorstwo nie może jednostronnie i dowolnie podnosić cen, a każda zmiana taryfy wymaga ponownego zatwierdzenia przez URE oraz odpowiedniego poinformowania odbiorców.

Umowa kompleksowa a umowa sprzedaży i dystrybucji

W relacjach z odbiorcami końcowymi funkcjonują dwa podstawowe modele umów: umowa kompleksowa oraz odrębne umowy na sprzedaż paliwa gazowego i świadczenie usługi dystrybucji. Umowa kompleksowa jest rozwiązaniem dominującym wśród gospodarstw domowych – obejmuje zarówno sprzedaż gazu, jak i jego dostarczenie siecią, a odbiorca otrzymuje jedną fakturę.

W przypadku większych odbiorców, w tym przedsiębiorstw przemysłowych, często zawierane są odrębne kontrakty na sprzedaż i dystrybucję. Pozwala to na bardziej elastyczne kształtowanie warunków handlowych, np. stosowanie indeksacji cenowej powiązanej z notowaniami gazu na rynkach hurtowych czy negocjowanie mocy umownej. Niezależnie od modelu, prawo energetyczne nakłada na przedsiębiorstwa obowiązek stosowania wzorców umów zgodnych ze standardami ochrony konsumenta, w tym zakaz stosowania klauzul niedozwolonych.

Odbiorca, który decyduje się na zmianę sprzedawcy gazu, często zawiera nową umowę kompleksową, podczas gdy umowa dystrybucyjna jest rozliczana przez dotychczasowego OSD na zasadach tzw. umowy generalnej zawartej ze sprzedawcą. Dzięki temu zmiana sprzedawcy nie wymaga ingerencji odbiorcy w relacje z dystrybutorem, co upraszcza cały proces.

Procedura zmiany sprzedawcy gazu i prawa odbiorcy

Możliwość zmiany sprzedawcy gazu jest jednym z filarów liberalizacji rynku. Prawo energetyczne gwarantuje odbiorcy końcowemu – zarówno gospodarstwu domowemu, jak i przedsiębiorcy – prawo do wielokrotnej, bezpłatnej zmiany sprzedawcy. Procedura jest ściśle uregulowana, aby zapobiegać przerwom w dostawach i nadużyciom ze strony podmiotów agresywnie pozyskujących klientów.

Podstawowe etapy zmiany sprzedawcy to:

• zawarcie nowej umowy sprzedaży lub kompleksowej z wybranym sprzedawcą,
• wypowiedzenie dotychczasowej umowy (często realizowane przez nowego sprzedawcę w imieniu odbiorcy na podstawie pełnomocnictwa),
• zawarcie lub aktualizacja umowy dystrybucyjnej między nowym sprzedawcą a OSD,
• dostosowanie systemów rozliczeniowych i odczyt stanu licznika na dzień zmiany.

Regulacje zakazują pobierania opłat za sam fakt zmiany sprzedawcy; dopuszczalne mogą być jedynie opłaty wynikające z wcześniejszego wypowiedzenia umowy terminowej, jeśli przewiduje to jej treść. Odbiorca ma prawo do przejrzystej informacji o wszystkich kosztach, czasie trwania procedury oraz planowanej dacie faktycznej zmiany sprzedawcy. Niedopuszczalne są praktyki polegające na nieuprawnionym „przepisaniu” odbiorcy do innego sprzedawcy bez jego świadomej zgody.

Przyłączenie do sieci gazowej – warunki i procedury

Zasady przyłączania do sieci gazowej są jednym z kluczowych obszarów regulacji istotnych dla nowych odbiorców lub tych, którzy rozbudowują swoje instalacje. OSD ma obowiązek określenia warunków przyłączenia na podstawie jednolitych, transparentnych kryteriów oraz zgodnie z zatwierdzoną taryfą przyłączeniową. Niedopuszczalne jest uzależnianie przyłączenia od warunków pozataryfowych, nieprzewidzianych w przepisach.

Procedura przyłączeniowa obejmuje m.in.:

• złożenie wniosku o określenie warunków przyłączenia wraz z wymaganymi załącznikami,
• wydanie warunków przyłączenia w terminach wskazanych w przepisach (różnych dla grup przyłączeniowych),
• zawarcie umowy o przyłączenie do sieci gazowej,
• realizację inwestycji w infrastrukturę sieciową i odbiorczą,
• odbiór techniczny i uruchomienie dostaw paliwa gazowego.

Kryteria przyłączenia obejmują m.in. dostępne zdolności przesyłowe i dystrybucyjne, bezpieczeństwo pracy sieci oraz zgodność z planami rozwoju sieci. W przypadku odmowy przyłączenia OSD ma obowiązek pisemnego uzasadnienia decyzji, a odbiorcy przysługuje prawo złożenia skargi do Prezesa URE. Tego typu spory często dotyczą inwestycji na terenach słabiej zgazyfikowanych, gdzie konieczne są znaczące nakłady sieciowe.

Jakość paliwa gazowego i standardy obsługi odbiorców

Regulacje rynku gazu obejmują nie tylko ceny i kwestie formalne, ale także wymagania dotyczące jakości paliwa gazowego oraz standardów obsługi klienta. Rozporządzenia ministra właściwego do spraw energii określają parametry jakościowe gazu ziemnego, takie jak wartość opałowa, liczba Wobbego czy dopuszczalne zawartości określonych składników. Odbiorca ma prawo do dostaw paliwa spełniającego te parametry, zgodnie z grupą taryfową, do której został zakwalifikowany.

Standardy jakościowe obsługi obejmują m.in.:

• czasy reakcji na zgłoszenia awarii i usuwania usterek,
• terminy rozpatrywania reklamacji i udzielania odpowiedzi,
• zasady dokonywania odczytów liczników gazowych,
• obowiązki w zakresie informowania o planowanych przerwach w dostawach gazu.

Przedsiębiorstwa energetyczne mogą ponosić odpowiedzialność odszkodowawczą lub zobowiązanie do udzielenia bonifikat w razie niewywiązania się ze standardów jakościowych. Mechanizmy te mają chronić odbiorców przed skutkami długotrwałych przerw w dostawach czy nienależytej obsługi, co nabiera szczególnego znaczenia przy wykorzystaniu gazu do ogrzewania budynków i przygotowania ciepłej wody użytkowej.

Prawa odbiorcy gospodarstw domowych i małych przedsiębiorców

Szczególną grupę, mocno chronioną przez prawo energetyczne, stanowią odbiorcy w gospodarstwach domowych oraz tzw. mali przedsiębiorcy. Regulacje wdrażają unijne standardy ochrony konsumenta energii, nakładając na sprzedawców i dystrybutorów szereg wymogów dotyczących przejrzystości, prostoty umów oraz możliwości dochodzenia roszczeń. Odbiorcy ci są uznawani za stronę słabszą ekonomicznie i informacyjnie.

Do kluczowych praw odbiorców zalicza się m.in.:

• prawo do otrzymywania jasnych i porównywalnych ofert sprzedaży gazu,
• prawo do otrzymania umowy w formie trwałej, z wyszczególnieniem wszystkich opłat,
• zaczerpnięcie informacji o możliwości zmiany sprzedawcy i warunkach odstąpienia od umowy zawartej na odległość,
• prawo do zgłaszania reklamacji oraz udziału w pozasądowych procedurach rozwiązywania sporów,
• ochronę przed nieuzasadnionym wstrzymaniem dostaw gazu.

Małym przedsiębiorcom przysługują zbliżone uprawnienia jak gospodarstwom domowym, zwłaszcza jeśli zużycie gazu oraz charakter działalności uzasadniają traktowanie ich na równi z konsumentami w sensie funkcjonalnym. W praktyce oznacza to możliwość korzystania z mediacji, arbitrażu konsumenckiego oraz pomocy miejskich i powiatowych rzeczników konsumentów.

Odbiorca wrażliwy paliw gazowych – szczególna ochrona

Kategoria odbiorcy wrażliwego paliw gazowych została wprowadzona w celu objęcia szczególną ochroną osób zagrożonych ubóstwem energetycznym. Są to gospodarstwa domowe spełniające określone kryteria dochodowe oraz korzystające z dodatków mieszkaniowych lub innych form wsparcia socjalnego. Uznanie za odbiorcę wrażliwego wiąże się z dodatkowymi uprawnieniami, m.in. w zakresie zabezpieczenia dostaw i wsparcia finansowego.

Najistotniejsze elementy ochrony obejmują:

• ograniczenia w zakresie możliwości wstrzymania dostaw gazu w okresach szczególnie trudnych (np. sezon zimowy),
• możliwość korzystania z dodatków energetycznych i dopłat do rachunków za gaz,
• szersze obowiązki informacyjne przedsiębiorstw wobec tej grupy odbiorców,
• promowanie programów poprawy efektywności energetycznej, zmniejszających zużycie paliwa.

Instytucja odbiorcy wrażliwego odgrywa ważną rolę w polityce społecznej państwa, przeciwdziałając wykluczeniu energetycznemu. Jednocześnie nakłada na sprzedawców i dystrybutorów obowiązek uwzględniania szczególnych potrzeb tej grupy w procedurach windykacyjnych i obsługowych, co ma wymiar zarówno prawny, jak i etyczny.

Bezpieczeństwo dostaw i obowiązki przedsiębiorstw gazowych

Bezpieczeństwo dostaw gazu ziemnego jest traktowane jako element bezpieczeństwa energetycznego państwa. Ustawy sektorowe nakładają na przedsiębiorstwa gazowe liczne obowiązki mające zapewnić ciągłość i niezawodność dostaw, nawet w warunkach zakłóceń na rynkach międzynarodowych. Istotną rolę odgrywają tu regulacje dotyczące utrzymywania zapasów obowiązkowych oraz dywersyfikacji źródeł dostaw.

Podstawowe obowiązki przedsiębiorstw obejmują m.in.:

• utrzymywanie minimalnych zapasów gazu ziemnego w magazynach krajowych lub zagranicznych,
• opracowywanie i realizację planów rozwoju sieci przesyłowych i dystrybucyjnych,
• monitorowanie bilansu podaży i popytu oraz zgłaszanie zagrożeń odpowiednim organom,
• zapewnienie odpowiednich parametrów technicznych infrastruktury.

W razie wystąpienia sytuacji nadzwyczajnych, takich jak poważne zakłócenia w dostawach z kierunku zewnętrznego, możliwe jest wprowadzenie przez administrację publiczną szczególnych środków, w tym ograniczeń w poborze gazu dla wybranych grup odbiorców przemysłowych. Dla odbiorców końcowych ważne jest zrozumienie, że te mechanizmy są ściśle regulowane i mają chronić w pierwszej kolejności odbiorców chronionych, w tym gospodarstwa domowe.

Rozliczenia, faktury i spory z dostawcą gazu

System rozliczeń za gaz jest w dużej mierze ujednolicony przez prawo energetyczne oraz przepisy podatkowe. Podstawą fakturowania jest odczyt liczników, przeliczanie objętości na energię (kWh) oraz stosowanie zatwierdzonych stawek taryfowych. Na fakturze muszą znaleźć się wszystkie elementy umożliwiające odbiorcy weryfikację poprawności rozliczeń, w tym dane sprzedawcy, okres rozliczeniowy, numer licznika i szczegółowe pozycje opłat.

W przypadku wątpliwości co do poprawności faktury odbiorca ma prawo złożyć reklamację. Przedsiębiorstwo jest zobowiązane do rozpatrzenia jej w ustawowo określonym terminie oraz udzielenia pisemnej, merytorycznej odpowiedzi. Jeśli odbiorca nie akceptuje rozstrzygnięcia, może skierować sprawę do Prezesa URE, skorzystać z pomocy rzecznika konsumentów lub zainicjować postępowanie sądowe. Coraz częściej wykorzystywane są także procedury pozasądowego rozwiązywania sporów, co przyspiesza i upraszcza dochodzenie roszczeń.

Perspektywy rozwoju regulacji rynku gazu w Polsce

Prawo energetyczne w obszarze gazu ziemnego podlega dynamicznym zmianom, wynikającym zarówno z ewolucji unijnej polityki klimatyczno-energetycznej, jak i z krajowych wyzwań związanych z transformacją energetyczną. Jednym z kluczowych trendów jest rosnąca rola odnawialnych gazów, takich jak biometan czy wodór, oraz potrzeba dostosowania infrastruktury i przepisów do ich wprowadzania do sieci. Wymaga to m.in. określenia standardów jakościowych, zasad certyfikacji pochodzenia oraz nowych modeli taryfowych.

Oczekuje się również dalszej cyfryzacji usług dla odbiorców, w tym rozwoju inteligentnych systemów pomiarowych i bardziej elastycznych modeli rozliczeń, opartych na rzeczywistym zużyciu w krótszych okresach rozliczeniowych. Regulatorzy i ustawodawcy będą musieli znaleźć równowagę między sprzyjaniem innowacjom a utrzymaniem wysokiego poziomu ochrony odbiorców. W tle pozostaje także kwestia stopniowego odchodzenia od paliw kopalnych, co może w dłuższej perspektywie zmienić charakter rynku gazu i wymusić kolejne, głębokie zmiany regulacyjne.

FAQ

Jakie są podstawowe prawa odbiorcy gazu w gospodarstwie domowym w Polsce? Odbiorca gazu w gospodarstwie domowym ma prawo do zawarcia przejrzystej umowy kompleksowej, jasnych informacji o cenach i taryfach, bezpłatnej zmiany sprzedawcy gazu oraz składania reklamacji. Sprzedawca musi podawać wszystkie opłaty, w tym dystrybucyjne, a także informować o warunkach wypowiedzenia umowy. Odbiorcy przysługuje ochrona przed bezpodstawnym wstrzymaniem dostaw oraz możliwość korzystania z pomocy rzecznika konsumentów i Prezesa URE przy sporach. Regulacje prawa energetycznego gwarantują także minimalne standardy jakości obsługi i bezpieczeństwa dostaw gazu ziemnego.

Na czym polega zmiana sprzedawcy gazu i czy wiąże się z dodatkowymi kosztami? Zmiana sprzedawcy gazu polega na zawarciu nowej umowy sprzedaży lub kompleksowej z innym, wybranym podmiotem posiadającym koncesję URE. Nowy sprzedawca zwykle, na podstawie pełnomocnictwa, wypowiada poprzednią umowę i uzgadnia z dystrybutorem warunki kontynuacji dostaw. Sama procedura zmiany sprzedawcy jest ustawowo bezpłatna; możliwe są jedynie koszty związane z wcześniejszym rozwiązaniem umowy terminowej, jeśli przewiduje to jej treść. Proces powinien być przejrzysty i nie powodować przerw w dostawach gazu do odbiorcy końcowego.

Jak czytać taryfę gazową i z czego wynikają ceny dla odbiorcy końcowego? Taryfa gazowa to zestaw cen i stawek opłat zatwierdzany przez Prezesa URE, na podstawie którego sprzedawca i dystrybutor rozliczają odbiorcę. Na rachunku wyróżnia się cenę paliwa gazowego, opłatę dystrybucyjną stałą (abonament) oraz zmienną, zależną od zużycia. W niektórych przypadkach pojawiają się też opłaty dodatkowe, np. za przekroczenie mocy. Ceny wynikają z uzasadnionych kosztów przedsiębiorstwa oraz zatwierdzonego przez regulatora zwrotu z kapitału. Odbiorca powinien porównywać oferty różnych sprzedawców, zwracając uwagę na pełną strukturę opłat, nie tylko na samą cenę za kWh.

Czym jest odbiorca wrażliwy paliw gazowych i jakie ma uprawnienia? Odbiorca wrażliwy paliw gazowych to gospodarstwo domowe spełniające określone kryteria dochodowe i korzystające z pomocy socjalnej, np. dodatku mieszkaniowego. Taka osoba może liczyć na szczególną ochronę, obejmującą m.in. ograniczenia w możliwości wstrzymania dostaw gazu oraz dostęp do dodatków energetycznych obniżających koszty rachunków. Sprzedawca i dystrybutor mają wobec tej grupy dodatkowe obowiązki, np. w zakresie informowania i prowadzenia działań windykacyjnych. Celem regulacji jest przeciwdziałanie ubóstwu energetycznemu i zapewnienie ciągłości ogrzewania wrażliwym odbiorcom gazu.

Co zrobić, gdy nie zgadzam się z rachunkiem za gaz lub jakością obsługi dostawcy? W przypadku zastrzeżeń do rachunku za gaz lub jakości obsługi odbiorca powinien w pierwszej kolejności złożyć reklamację do sprzedawcy lub dystrybutora, opisując problem i dołączając kopię faktury. Przedsiębiorstwo ma obowiązek udzielić pisemnej odpowiedzi w określonym terminie, wskazując podstawy rozliczenia. Jeśli odpowiedź jest niesatysfakcjonująca, odbiorca może zwrócić się do Prezesa URE, miejskiego lub powiatowego rzecznika konsumentów, a także skorzystać z pozasądowego rozwiązywania sporów. W ostateczności pozostaje droga sądowa. Prawo energetyczne zapewnia mechanizmy kontroli działań sprzedawców i ochrony interesów odbiorców gazu.

Czy dystrybutora gazu można zmienić tak samo jak sprzedawcę? Dystrybutor gazu, czyli operator systemu dystrybucyjnego, jest przypisany terytorialnie do danej sieci i nie można go swobodnie zmieniać, jak sprzedawcy. Odbiorca przyłączony do konkretnej sieci korzysta z usług tego OSD, który odpowiada za przesył gazu, usuwanie awarii i odczyty liczników. Prawo energetyczne gwarantuje jednak regulację taryf dystrybucyjnych przez Prezesa URE oraz określa obowiązki jakościowe dystrybutora. Zmiana lokalizacji przyłącza lub budowa nowego przyłącza może skutkować obsługą przez innego OSD, ale nie jest to prosty mechanizm analogiczny do zmiany sprzedawcy gazu ziemnego.