Elektrownia gazowa w cyklu kombinowanym (CCGT – Combined Cycle Gas Turbine) jest dziś jednym z najważniejszych filarów nowoczesnej elektroenergetyki. Łączy w sobie wysoką sprawność, elastyczność pracy oraz relatywnie niską emisyjność, dlatego odgrywa kluczową rolę jako uzupełnienie niestabilnych źródeł odnawialnych. Zrozumienie, jak działa elektrownia gazowa w cyklu kombinowanym, wymaga spojrzenia zarówno na procesy termodynamiczne, jak i na realia rynku energii, regulacje środowiskowe oraz wymagania operatorów systemów przesyłowych.

Podstawy działania elektrowni gazowej w cyklu kombinowanym

Elektrownia CCGT to układ, w którym turbina gazowa oraz turbina parowa współpracują ze sobą w jednym procesie wytwarzania energii elektrycznej. Ciepło spalin opuszczających turbinę gazową nie jest tracone, lecz wykorzystywane do produkcji pary wodnej w kotle odzysknicowym HRSG (Heat Recovery Steam Generator). Ta para napędza turbinę parową, która generuje dodatkową moc. Taki układ zwany jest cyklem kombinowanym, ponieważ łączy dwa cykle termodynamiczne: obieg Braytona (gazowy) i obieg Rankine’a (parowy).

Kluczową zaletą CCGT jest wysoka sprawność wytwarzania energii, sięgająca 58–63% netto dla nowoczesnych bloków. Dla porównania, klasyczna elektrownia węglowa w cyklu parowym osiąga zwykle około 35–42%. Tak wysoka efektywność przekłada się bezpośrednio na niższe zużycie paliwa oraz mniejszą emisję CO₂ i innych zanieczyszczeń na jednostkę wyprodukowanej energii.

Budowa podstawowych elementów bloku CCGT

Typowa elektrownia gazowo–parowa składa się z kilku kluczowych komponentów połączonych w jeden, zintegrowany technicznie układ. Ich właściwe zaprojektowanie i dobranie ma bezpośredni wpływ na efektywność, dyspozycyjność oraz koszty eksploatacji bloku.

Turbina gazowa – serce części gazowej

Turbina gazowa jest pierwszym stopniem konwersji energii chemicznej paliwa na energię mechaniczną. Zasadniczo składa się z:

• sprężarki powietrza – zasysa powietrze z otoczenia i spręża je do wysokiego ciśnienia,
• komory spalania – gdzie sprężone powietrze miesza się z paliwem gazowym (najczęściej gazem ziemnym) i ulega spaleniu,
• części turbinowej – gorące spaliny rozprężają się na wirnikach, napędzając zarówno sprężarkę, jak i generator elektryczny.

Nowoczesne turbiny gazowe pracują przy bardzo wysokich temperaturach wylotowych spalin rzędu 550–620°C, co sprawia, że spaliny te nadają się idealnie jako źródło energii dla dalszej produkcji pary w kotle odzysknicowym. Wysoka temperatura spalin jest jednym z czynników umożliwiających osiąganie ponadprzeciętnej sprawności całego układu CCGT.

Kocioł odzysknicowy HRSG

Kolejnym kluczowym elementem jest kocioł odzysknicowy HRSG. Nie jest to klasyczny kocioł z palnikami, lecz wymiennik ciepła, w którym spaliny z turbiny gazowej oddają swoje ciepło wodzie i parze. W większości elektrowni w cyklu kombinowanym stosuje się kotły wielociśnieniowe, o następujących obiegach:

• obieg wysokiego ciśnienia (WP) – zapewniający parę do głównej turbiny parowej,
• obieg średniego ciśnienia (SP) – optymalizujący wykorzystanie ciepła w środkowym zakresie temperatur,
• obieg niskiego ciśnienia (NP) – odbierający ciepło w najniższym zakresie temperatur spalin.

Takie stopniowanie parametrów wody i pary pozwala na maksymalne wykorzystanie energii cieplnej spalin przy zachowaniu ekonomicznie uzasadnionych wielkości wymienników. Sprawność odzysku ciepła z turbin gazowych jest jednym z głównych czynników poprawiających efektywność całego bloku.

Turbina parowa i kondensator

Para z wytwornic HRSG kierowana jest do turbiny parowej, gdzie wykonuje pracę mechaniczną, następnie napędza generator i w końcu skrapla się w kondensatorze. Kondensator chłodzony jest wodą obiegową (z rzeki, morza, chłodni kominowej lub suchego chłodzenia powietrznego). Niski poziom ciśnienia w kondensatorze (głęboka próżnia) ma znaczący wpływ na wielkość mocy uzyskiwanej z turbin parowych oraz na całkowitą sprawność układu.

Turbiny parowe w cyklu kombinowanym są zwykle mniejsze niż w typowych elektrowniach węglowych, ale dzięki wysokiej jakości pary i korzystnym warunkom pracy mogą generować 30–40% całkowitej mocy bloku CCGT, zauważalnie zwiększając wykorzystanie energii paliwa.

Termodynamika cyklu kombinowanego: obieg Braytona i Rankine’a

Aby w pełni zrozumieć, jak działa elektrownia gazowa w cyklu kombinowanym, warto krótko omówić podstawy termodynamiczne. Część gazowa pracuje według obiegu Braytona, a część parowa według obiegu Rankine’a, połączonych w jeden zintegrowany system.

Obieg Braytona – część gazowa

Obieg Braytona obejmuje sprężanie powietrza, dodanie ciepła w komorze spalania i rozprężanie gorących spalin w turbinie. W idealnym ujęciu składa się z czterech procesów: sprężania izentropowego, dodawania ciepła przy stałym ciśnieniu, rozprężania izentropowego oraz chłodzenia przy stałym ciśnieniu. W rzeczywistej turbinie gazowej pojawiają się straty, ale nowoczesne technologie (chłodzenie łopatek, zaawansowane stopy, powłoki ceramiczne) pozwalają znacząco je ograniczać.

Kluczowy parametr to stosunek sprężania oraz temperatura wylotowa z komory spalania. Wyższe wartości tych parametrów zwiększają sprawność części gazowej, ale równocześnie wymagają bardziej zaawansowanych materiałów oraz skuteczniejszego chłodzenia elementów gorących.

Obieg Rankine’a – część parowa

W części parowej mamy do czynienia z obiegiem Rankine’a, w którym woda jest sprężana w pompie, ogrzewana i odparowywana w kotle odzysknicowym, rozprężana w turbinie parowej, a następnie skraplana w kondensatorze. W układach CCGT woda/para krąży przez kilka poziomów ciśnienia, co zwiększa efektywność odzysku ciepła.

Połączenie obu obiegów w jeden układ sprawia, że znaczna część energii, która w klasycznej elektrowni gazowej zostałaby stracona ze spalinami, zamieniana jest na dodatkową energię elektryczną. Z tego powodu mówimy o elektrowni gazowo–parowej w cyklu kombinowanym, w której ciepło odpadowe staje się użytecznym zasobem energetycznym.

Etapy przepływu energii w bloku CCGT

Analizując, jak działa elektrownia gazowa w cyklu kombinowanym, warto prześledzić krok po kroku drogę energii od paliwa aż po gniazdko odbiorcy końcowego. Pozwala to zrozumieć, gdzie powstają straty oraz w jaki sposób są minimalizowane.

Od paliwa gazowego do mocy mechanicznej

Pierwszym etapem jest dostawa paliwa gazowego – najczęściej metanu lub mieszanki węglowodorów o odpowiedniej jakości. Gaz jest oczyszczany, regulowane jest jego ciśnienie i temperatura, a następnie podawany jest do palników w komorze spalania turbiny gazowej. Proces spalania zamienia energię chemiczną na energię cieplną gorących spalin, które kierowane są na łopatki turbiny.

Na wale turbiny gazowej powstaje moc mechaniczna, która napędza generator produkujący energię elektryczną w pierwszym stopniu konwersji. Jednocześnie część tej mocy zużywana jest na napęd sprężarki powietrza. Równocześnie spaliny opuszczające turbinę nadal posiadają bardzo wysoką temperaturę i entalpię, dlatego kierowane są bezpośrednio do kotła odzysknicowego.

Wykorzystanie ciepła spalin w kotle odzysknicowym

W HRSG spaliny przekazują ciepło wodzie i parze w różnych stopniach ciśnienia. Kluczowe jest takie zaprojektowanie wymienników (ekonomizery, parowniki, przegrzewacze), aby maksymalnie obniżyć temperaturę spalin przy zachowaniu odpowiednich rezerw eksploatacyjnych i ograniczeniu ryzyka kondensacji kwasów czy erozji.

W efekcie wytwarzana jest para wodna o wysokim ciśnieniu i temperaturze, która następnie trafia na turbinę parową. Jednocześnie ciepło odpadowe z kondensatora, w zależności od konfiguracji, może być częściowo wykorzystywane w systemach kogeneracyjnych do produkcji ciepła sieciowego (CHP – Combined Heat and Power), co jeszcze bardziej podnosi łączną efektywność wykorzystania energii paliwa.

Produkcja energii elektrycznej w turbinie parowej

Para kierowana jest do turbiny parowej, w której rozpręża się na kolejnych stopniach, oddając energię mechaniczną wirnikowi. Wirnik połączony jest z generatorem synchronicznym, podobnie jak w części gazowej. Dzięki temu w jednym bloku mamy dwa niezależne generatory lub – w niektórych konfiguracjach – jeden generator współdzielony poprzez przekładnię.

Po oddaniu energii w turbinie para trafia do kondensatora, gdzie ulega skropleniu i wraca w postaci wody do obiegu poprzez pompy kondensatu i zasilające. Ten zamknięty krąg minimalizuje zużycie wody i pozwala na precyzyjne sterowanie parametrami termodynamicznymi układu).

Sprawność, koszty i emisyjność elektrowni CCGT

Wysoka sprawność jest kluczową zaletą elektrowni gazowej w cyklu kombinowanym. Jednak o konkurencyjności ekonomicznej decydują także koszty inwestycyjne, koszty paliwa oraz polityka klimatyczna. Z punktu widzenia operatorów rynku energii istotna jest także elastyczność pracy takich bloków.

Poziom sprawności i porównanie z innymi technologiami

Nowoczesne bloki CCGT osiągają sprawność netto (na zaciskach generatora, po uwzględnieniu zużycia własnego) na poziomie 58–63%. W trybie kogeneracyjnym, gdzie część ciepła trafia do odbiorców zewnętrznych, łączna sprawność energetyczna może przekraczać 80–85%. Dla porównania:

• klasyczne bloki węglowe: 35–42% sprawności elektrycznej,
• starsze bloki gazowe w prostym cyklu: 33–38%,
• nowoczesne bloki węglowe USC: 43–47%.

Tak wysoka sprawność CCGT ma ogromne znaczenie w kontekście rosnących cen paliw oraz kosztów emisji CO₂. Każdy punkt procentowy poprawy sprawności oznacza wymierne oszczędności w okresie eksploatacji liczącym kilkadziesiąt lat.

Emisje CO₂ i zanieczyszczeń powietrza

Elektrownia gazowa emituje znacznie mniej CO₂ na jednostkę energii niż blok węglowy – typowo 350–420 kg CO₂/MWh wobec 800–1000 kg CO₂/MWh dla węgla, w zależności od sprawności i rodzaju paliwa. Dodatkowo spalanie gazu ziemnego praktycznie nie generuje emisji pyłów, SO₂ oraz metali ciężkich. Główne zanieczyszczenia to tlenki azotu NOx, redukowane poprzez nowoczesne systemy spalania niskoemisyjnego i instalacje katalityczne (SCR).

Z perspektywy polityki klimatycznej CCGT traktowana jest jako technologia przejściowa, umożliwiająca szybkie ograniczenie emisji przy zachowaniu stabilności systemu elektroenergetycznego. Równocześnie trwają prace nad przystosowaniem istniejących bloków do spalania wodoru lub mieszanin wodór–gaz ziemny, co w przyszłości może jeszcze bardziej obniżyć ślad węglowy.

Struktura kosztów i opłacalność inwestycji

Koszty inwestycyjne budowy bloku CCGT są z reguły niższe niż w przypadku dużych elektrowni węglowych czy jądrowych (licząc na 1 MW zainstalowanej mocy). Z drugiej strony udział kosztów paliwa w całkowitym LCOE jest bardzo wysoki, dlatego opłacalność zależy silnie od ceny gazu i polityki cen uprawnień do emisji CO₂.

Operatorzy systemów przesyłowych cenią bloki gazowo–parowe przede wszystkim za elastyczność i stosunkowo szybki rozruch, co pozwala im pełnić funkcję jednostek podszczytowych i regulacyjnych. W połączeniu z rosnącym udziałem OZE w miksie energetycznym sprawia to, że elektrownie CCGT mogą generować przychody nie tylko z rynku energii, ale również z usług systemowych (rezerwy mocy, regulacja częstotliwości).

Elastyczność pracy i rola w systemie z dużym udziałem OZE

Przy wysokim nasyceniu systemu elektroenergetycznego źródłami wiatrowymi i fotowoltaicznymi kluczowe staje się posiadanie regulacyjnych mocy konwencjonalnych. Elektrownia gazowa w cyklu kombinowanym idealnie wpisuje się w tę rolę dzięki stosunkowo szybkim zmianom obciążenia i możliwości częstego uruchamiania i zatrzymywania.

Czasy rozruchu i regulacja obciążenia

Nowoczesne bloki CCGT potrafią osiągnąć pełną moc w czasie od kilkudziesięciu minut do około dwóch godzin, w zależności od temperatury postoju (zimny, ciepły, gorący start) oraz konstrukcji kotła HRSG. Turbina gazowa sama w sobie może rozwinąć moc nawet w kilkanaście minut, jednak ograniczeniem staje się zwykle część parowa, w której należy unikać zbyt dużych gradientów termicznych, aby nie uszkodzić elementów ciśnieniowych.

Możliwość pracy w szerokim zakresie obciążeń, przy zachowaniu akceptowalnej sprawności i niskich emisji, jest jednym z elementów, które czynią elektrownie CCGT atrakcyjnym narzędziem bilansowania systemu. Wiele nowoczesnych rozwiązań konstrukcyjnych (np. wzmocnione rury, optymalizacja sekwencji rozruchowych) ma na celu skrócenie czasów rampingu przy zachowaniu trwałości urządzeń.

Współpraca z OZE i magazynami energii

Rosnąca niestabilność generacji wiatrowej i PV powoduje duże wahania podaży energii w krótkich przedziałach czasowych. Bloki CCGT, dzięki elastyczności pracy, mogą kompensować te wahania, zapewniając niezbędną rezerwę i utrzymując stabilność częstotliwości. W połączeniu z magazynami energii (bateryjnymi, elektrowniami szczytowo–pompowymi) tworzą wielopoziomowy system zabezpieczeń.

W perspektywie transformacji energetycznej przewiduje się, że część istniejących elektrowni węglowych zostanie zastąpiona właśnie przez elektrownie gazowe w cyklu kombinowanym. Jednostki te będą pełnić zarówno funkcję źródeł podstawowych w okresach niskiej generacji OZE, jak i źródeł szczytowych w systemach o bardzo wysokim udziale energii odnawialnej.

Rodzaje układów CCGT i odmiany technologiczne

Nie wszystkie elektrownie gazowo–parowe są zbudowane w identyczny sposób. W praktyce stosuje się kilka konfiguracji, różniących się liczbą turbin gazowych, układów HRSG oraz turbin parowych. Wybór rozwiązania zależy od mocy docelowej bloku, warunków sieciowych i strategii inwestora.

Układy jedno- i wieloblokowe

• Układ 1+1 – jedna turbina gazowa, jeden kocioł odzysknicowy i jedna turbina parowa. To klasyczna konfiguracja średniej mocy, często stosowana w elektrowniach systemowych i dużych elektrociepłowniach.
• Układ 2+1 – dwie turbiny gazowe podające spaliny do dwóch HRSG, które zasilają jedną większą turbinę parową. Takie rozwiązanie poprawia wykorzystanie skali i zwiększa moc jednostki parowej.
• Układy modułowe – kilka niezależnych bloków CCGT z możliwością pracy równoległej, co pozwala elastycznie dostosowywać moc do zapotrzebowania.

W niektórych przypadkach stosuje się także układy tzw. single–shaft (turbina gazowa i parowa na jednym wale i jednym generatorze) oraz multi–shaft (osobne generatory). Wybór zależy od preferencji dotyczących niezawodności, elastyczności pracy i kosztów serwisu.

Integracja z kogeneracją i procesami przemysłowymi

Elektrownia w cyklu kombinowanym może zostać przystosowana do pracy w układzie kogeneracyjnym, w którym oprócz energii elektrycznej produkuje się ciepło technologiczne lub ciepło sieciowe. Dzięki odbiorowi ciepła z kondensatora i/lub niektórych upustów pary z turbiny można uzyskać bardzo wysokie łączne wykorzystanie energii paliwa.

Tego typu układy znajdują zastosowanie w dużych zakładach przemysłowych (rafinerie, zakłady chemiczne, huty) oraz w miejskich systemach ciepłowniczych. Integracja przemysłowych odbiorów ciepła z blokiem CCGT wpływa na sposób pracy turbiny parowej, jednak zapewnia bardzo korzystne wskaźniki efektywności energetycznej i ekonomicznej.

Bezpieczeństwo, sterowanie i automatyka w elektrowni CCGT

Zaawansowana technologia wymaga rozbudowanych systemów monitoringu, zabezpieczeń i automatyki. Nowoczesne elektrownie gazowo–parowe są w wysokim stopniu zautomatyzowane, a rola operatorów polega głównie na nadzorze i reagowaniu na sytuacje nietypowe.

Systemy sterowania i diagnostyki

Serce układu sterowania stanowi cyfrowy system DCS lub rozbudowany PLC, który integruje:

• regulację mocy turbin gazowych i parowych,
• sterowanie kotłem HRSG i obiegiem wody–pary,
• systemy bezpieczeństwa (ESD, SIS),
• monitoring parametrów krytycznych (temperatury, drgania, ciśnienia, przepływy).

Automatyka musi zapewnić nie tylko bezpieczny rozruch i zatrzymanie bloku, ale także płynną regulację obciążenia przy zmieniających się potrzebach systemu. W coraz większym stopniu wykorzystuje się algorytmy predykcyjne, uczenie maszynowe i analizę Big Data do wczesnego wykrywania anomalii oraz optymalizacji harmonogramów serwisowych.

Bezpieczeństwo eksploatacji i wpływ na sieć

Bezpieczeństwo pracy elektrowni CCGT obejmuje zarówno zagadnienia procesowe (wysokie ciśnienia, temperatury, palne paliwo), jak i bezpieczeństwo sieciowe (stabilność napięcia i częstotliwości). Jednostki te wyposażone są w systemy szybkiego odstawienia w razie utraty obciążenia lub awarii, zabezpieczenia różnicowe generatorów, zabezpieczenia nadprądowe i podnapięciowe.

Współpraca z siecią wymaga spełnienia szeregu wymogów kodów sieciowych, w tym zdolności do pracy przy spadkach napięcia (LVRT), udziału w regulacji pierwotnej i wtórnej częstotliwości oraz zapewnienia odpowiedniej mocy biernej. Dobrze zaprojektowane elektrownie gazowe w cyklu kombinowanym stanowią ważny element stabilizujący system elektroenergetyczny.

Perspektywy rozwoju technologii CCGT: wodór i dekarbonizacja

Rozwój energetyki kieruje się w stronę dekarbonizacji, co stawia przed technologią CCGT nowe wyzwania. Z jednej strony rośnie rola OZE, z drugiej – wciąż potrzebne są stabilne i dyspozycyjne moce regulacyjne. Kluczowym obszarem rozwojowym staje się integracja elektrowni gazowo–parowych z gospodarką wodorową.

Przystosowanie turbin do spalania wodoru

Najwięksi producenci turbin gazowych rozwijają rozwiązania pozwalające na spalanie mieszanin wodoru i gazu ziemnego, a docelowo nawet 100% wodoru. Wymaga to zmian w konstrukcji palników, zabezpieczenia przed zjawiskiem spalania stukowego i kontrolowania emisji NOx. Wodór ma inną prędkość spalania i właściwości fizykochemiczne niż metan, co wpływa na charakter płomienia oraz na parametry termodynamiczne obiegu.

Elektrownie gazowe w cyklu kombinowanym, przystosowane do współspalania wodoru, mogą w przyszłości stać się praktycznie bezemisyjnymi źródłami energii, o ile wodór będzie produkowany z odnawialnych źródeł (tzw. zielony wodór). Taka wizja wpisuje się w koncepcję głębokiej dekarbonizacji sektora elektroenergetycznego.

Integracja z wychwytem i składowaniem CO₂ (CCS/CCUS)

Innym kierunkiem rozwoju jest integracja CCGT z technologiami wychwytu CO₂ (CCS lub CCUS). Choć w przypadku gazu ziemnego intensywność emisji jest niższa niż przy węglu, to przy zaostrzających się normach klimatycznych rośnie presja na redukcję emisji także w tym segmencie. Wychwyt CO₂ z gazów spalinowych po turbinie gazowej i kotle HRSG jest technicznie możliwy, ale wpływa na sprawność całego układu oraz na koszty inwestycyjne i operacyjne.

W dłuższej perspektywie połączenie technologii CCGT z wodorem i CCS może zapewnić systemowi elektroenergetycznemu zarówno stabilność, jak i bardzo niskie emisje, przy zachowaniu wysokiej sprawności konwersji energii pierwotnej.

FAQ

Jak działa elektrownia gazowa w cyklu kombinowanym krok po kroku?

Elektrownia gazowa w cyklu kombinowanym działa w dwóch zintegrowanych etapach. Najpierw turbina gazowa spala paliwo (najczęściej gaz ziemny), zamieniając energię chemiczną na mechaniczną i produkując prąd w generatorze. Gorące spaliny z turbiny nie są wypuszczane do atmosfery, lecz trafiają do kotła odzysknicowego HRSG, gdzie ogrzewają wodę i wytwarzają parę wodną. Ta para napędza turbinę parową z drugim generatorem, co podnosi sprawność całego układu nawet powyżej 60%. Dzięki temu jedna elektrownia CCGT efektywnie wykorzystuje ciepło, które w klasycznej turbinie gazowej zostałoby stracone.

Jaką sprawność ma elektrownia gazowo–parowa i od czego ona zależy?

Sprawność elektrowni gazowo–parowej w cyklu kombinowanym zazwyczaj mieści się w przedziale 58–63% netto, a w układach kogeneracyjnych łączna efektywność energetyczna może przekraczać 80%. Na poziom sprawności wpływają m.in.: parametry turbiny gazowej (temperatura spalin, stopień sprężania), konstrukcja kotła odzysknicowego HRSG (liczba poziomów ciśnienia), parametry pary w turbinie parowej oraz jakość chłodzenia w kondensatorze. Istotne są również warunki atmosferyczne, jakość paliwa i stan techniczny urządzeń. Optymalizacja wszystkich tych elementów pozwala uzyskać konkurencyjny koszt wytwarzania energii.

Czy elektrownia CCGT jest ekologiczna w porównaniu z węglem?

Elektrownia CCGT jest znacząco mniej emisyjna niż tradycyjna elektrownia węglowa. Dzięki wysokiej sprawności i właściwościom paliwa, emisja CO₂ z elektrowni gazowo–parowej wynosi zwykle 350–420 kg/MWh, podczas gdy dla węgla to często 800–1000 kg/MWh. Spalanie gazu ziemnego praktycznie eliminuje emisje SO₂, pyłów i metali ciężkich, a jedynym istotnym zanieczyszczeniem pozostają tlenki azotu NOx, redukowane nowoczesnymi palnikami i katalizatorami. Z tego powodu CCGT uważa się za technologię przejściową wspierającą dekarbonizację, szczególnie w miksach, gdzie udział węgla jest nadal wysoki.

Do czego wykorzystuje się elektrownie gazowe w cyklu kombinowanym w systemie energetycznym?

Elektrownie gazowe w cyklu kombinowanym pełnią w systemie kilka ważnych ról. Z jednej strony mogą pracować jako źródła podstawowe, pokrywające stałe zapotrzebowanie na energię, zwłaszcza w systemach o wysokich cenach węgla lub restrykcyjnej polityce klimatycznej. Z drugiej strony, dzięki elastyczności i stosunkowo szybkim rozruchom, CCGT idealnie nadają się do bilansowania niestabilnych OZE, kompensując wahania produkcji z wiatru i słońca. Dodatkowo elektrownie te często pracują w kogeneracji, dostarczając ciepło dla miast lub przemysłu, co zwiększa ogólną efektywność wykorzystania paliwa.

Czy istnieją elektrownie CCGT przystosowane do spalania wodoru?

Coraz więcej producentów turbin gazowych oferuje jednostki przystosowane do współspalania wodoru z gazem ziemnym, a docelowo do pracy na 100% wodorze. Wymaga to modyfikacji palników, układów sterowania spalaniem oraz dostosowania materiałów do innych warunków pracy płomienia. Elektrownia gazowa w cyklu kombinowanym z turbinami wodorowymi może w przyszłości stać się praktycznie bezemisyjnym źródłem energii, o ile wodór będzie produkowany z odnawialnych źródeł. Takie bloki zachowują wysoką sprawność, elastyczność pracy i zdolność do bilansowania systemu, jednocześnie wpisując się w strategię głębokiej dekarbonizacji sektora energetycznego.