Energetyka Iraku od dwóch dekad znajduje się w centrum uwagi zarówno władz krajowych, jak i inwestorów zagranicznych. Z jednej strony kraj dysponuje jednymi z największych na świecie zasobów ropy i gazu, z drugiej zaś boryka się z chronicznymi niedoborami energii elektrycznej, przestarzałą infrastrukturą oraz stratami technicznymi i komercyjnymi w sieciach. Analiza danych statystycznych dotyczących wytwarzania, konsumpcji i struktury źródeł energii pozwala lepiej zrozumieć skalę wyzwań, stojących przed iracką gospodarką i społeczeństwem. Poniższy tekst przedstawia możliwie aktualny obraz systemu energetycznego Iraku, ze szczególnym uwzględnieniem mocy zainstalowanych, wielkości produkcji, największych elektrowni oraz planów rozwojowych w perspektywie najbliższych lat.
Struktura energetyki Iraku i podstawowe dane statystyczne
Irak jest klasycznym przykładem kraju o gospodarce silnie uzależnionej od węglowodorów. Według szacunków międzynarodowych instytucji energetycznych posiada on piąte co do wielkości udokumentowane zasoby ropy naftowej na świecie (ponad 140 mld baryłek) oraz bardzo znaczące zasoby gazu ziemnego, z czego duża część pozostaje wciąż niewykorzystana lub jest spalana przyodwiertowo (gas flaring). Mimo tak imponującej bazy surowcowej, sektor energii elektrycznej od lat nie jest w stanie w pełni zaspokoić rosnącego popytu krajowego.
Z punktu widzenia statystyki elektroenergetycznej kluczowe są dane dotyczące mocy zainstalowanej i rzeczywistej produkcji energii. W ostatnich latach nominalna moc zainstalowana w Iraku (nie licząc Autonomicznego Regionu Kurdystanu, który bywa raportowany oddzielnie) przekracza 30 GW, przy czym należy pamiętać, że z uwagi na stan techniczny wielu bloków, braki paliwa, niedostatek części zamiennych i problemy z chłodzeniem faktycznie dostępna moc jest istotnie niższa. W okresach szczytowego zapotrzebowania – szczególnie latem, kiedy użycie klimatyzacji rośnie gwałtownie – system ma trudności z dostarczeniem niezbędnej ilości energii, co skutkuje wielogodzinnymi przerwami w dostawach prądu w wielu regionach kraju.
Według danych zbliżonych do roku 2023–2024, całkowita roczna produkcja energii elektrycznej w Iraku (łącznie z prywatnymi małymi jednostkami oraz niezależnymi producentami energii) szacowana jest na ponad 100 TWh, przy stale rosnącym trendzie. Popyt krajowy, uwzględniający dynamiczny przyrost ludności (ponad 40 mln mieszkańców i jeden z najwyższych wskaźników przyrostu demograficznego w regionie) oraz wzrost zużycia energii w sektorze usług i gospodarstw domowych, oceniany jest jako wyższy od możliwości krajowej generacji. Luka pokrywana jest importem energii elektrycznej oraz gazu ziemnego – głównie z Iranu – a także rozpowszechnionym użyciem prywatnych agregatów prądotwórczych.
Struktura wytwarzania energii elektrycznej jest zdominowana przez jednostki opalane paliwami kopalnymi. Szacuje się, że ponad 90% energii elektrycznej Iraku pochodzi z elektrowni gazowych i olejowych, przy niewielkim, choć rosnącym udziale źródeł odnawialnych, w tym wodnych i słonecznych. Znacząca część bloków energetycznych to jednostki gazowo-parowe oraz turbiny gazowe pracujące w trybie prostym, zasilane mieszaniną gazu naturalnego, oleju opałowego oraz – w niektórych przypadkach – produktów ropopochodnych o niższej jakości.
W bazowym koszyku energetycznym kraju ropę i produkty ropopochodne należy traktować jako kluczowe paliwo eksportowe i dochodowe, natomiast gaz coraz częściej postrzegany jest jako strategiczny surowiec do stabilizacji krajowej produkcji energii elektrycznej. Z tego względu irackie władze deklarują redukcję skali spalania gazu na pochodniach i zwiększenie jego wykorzystania w krajowym systemie energetycznym. Proces ten postępuje jednak wolniej, niż zakładano w planach rozwojowych.
Moc zainstalowana, produkcja i zużycie energii elektrycznej
Analiza mocy zainstalowanej w irackiej elektroenergetyce wymaga rozróżnienia między potencjałem teoretycznym a dostępną mocą operacyjną. Szacuje się, że łączna moc zainstalowana w systemie publicznym (poza energochłonnymi instalacjami przemysłowymi posiadającymi własne źródła) przekracza 30–32 GW, z czego realnie dostępnych bywa od 18 do 24 GW, w zależności od pory roku, dostępności paliwa oraz zakresu awarii i remontów.
W szczycie letnim krajowe zapotrzebowanie na moc może przekraczać 30 GW, podczas gdy możliwości systemu nie pozwalają na pełne pokrycie takiego obciążenia. Skutkuje to planowymi ograniczeniami w dostawach energii oraz niestabilnością napięcia, szczególnie w regionach oddalonych od głównych ośrodków wytwórczych. Dane z ostatnich lat wskazują, że niedobory mocy rzędu kilku do kilkunastu gigawatów nie są rzadkością, co czyni z sektora energetycznego jedno z najbardziej palących wyzwań politycznych i społecznych w Iraku.
Całkowita produkcja energii elektrycznej przekracza 100 TWh rocznie, a konsumpcja końcowa – z uwzględnieniem strat sieciowych i nielegalnych przyłączeń – szacowana jest na niewiele mniej. Straty techniczne i komercyjne w sieciach przesyłowych i dystrybucyjnych ocenia się na ponad 40% w niektórych latach, co jest wartością wyjątkowo wysoką w skali światowej. Oznacza to, że znaczna część wyprodukowanej energii nie dociera do odbiorców w sposób efektywny, co wymusza inwestycje nie tylko w nowe moce wytwórcze, ale także w modernizację infrastruktury sieciowej.
Średnie roczne zużycie energii elektrycznej na mieszkańca pozostaje wyraźnie niższe niż w krajach Zatoki Perskiej, takich jak Arabia Saudyjska czy Kuwejt, choć wyższe niż w niektórych biedniejszych państwach regionu. Wynika to zarówno z niewystarczającej podaży energii, jak i nierównego dostępu do stabilnych dostaw – lepsza sytuacja panuje w Bagdadzie i w niektórych większych miastach, podczas gdy w prowincjach peryferyjnych przerwy w dostawie prądu są częstsze i dłuższe.
Sektor zużycia energii w Iraku zdominowany jest przez gospodarstwa domowe i usługi, co jest typowe dla gospodarki, która dopiero stopniowo odbudowuje swoje zdolności przemysłowe po latach konfliktów i sankcji. Klimatyzacja, chłodzenie oraz oświetlenie stanowią główne pozycje w bilansie zużycia energii przez gospodarstwa domowe. Wysokie temperatury latem – sięgające powyżej 45–50°C w wielu regionach – czynią zapotrzebowanie na energię do chłodzenia jednym z najważniejszych czynników kształtujących profil obciążenia systemu.
Od strony paliwowej, większość bloków pracuje obecnie w oparciu o gaz ziemny oraz paliwa ciekłe. Irak importuje znaczące ilości gazu z Iranu, które są wykorzystywane głównie w nowoczesnych elektrowniach gazowo-parowych. W sytuacjach ograniczeń dostaw lub sankcji międzynarodowych dochodzi do okresowych problemów z zaopatrzeniem w gaz, co bezpośrednio przekłada się na spadek mocy dostępnej w systemie.
Jednym z charakterystycznych zjawisk na irackim rynku energii jest masowe użycie prywatnych generatorów prądu w miastach. Funkcjonują one jako lokalne „mikrosieci”, często obsługujące kilka lub kilkanaście budynków, i zapewniają zasilanie w godzinach, kiedy sieć publiczna jest przeciążona. Generuje to dodatkowe koszty dla gospodarstw domowych, zwiększa zanieczyszczenie powietrza oraz obniża ogólną efektywność energetyczną kraju. Jednocześnie pokazuje, że niezawodność państwowego systemu elektroenergetycznego jest nadal niewystarczająca, by zaspokoić potrzeby ludności bez alternatywnych źródeł.
Największe elektrownie i główne ośrodki wytwórcze
System wytwarzania energii elektrycznej w Iraku opiera się na kilku grupach elektrowni: dużych elektrowniach gazowo-parowych, klasycznych elektrowniach cieplnych opalanych paliwami płynnymi lub mieszaniną paliw, elektrowniach wodnych na głównych rzekach – Tygrysie i Eufracie – oraz rosnącej liczbie instalacji fotowoltaicznych. Kluczowe znaczenie mają jednak duże jednostki konwencjonalne, zlokalizowane w pobliżu głównych centrów zapotrzebowania i infrastruktury paliwowej.
Jedną z największych i najważniejszych elektrowni w kraju jest zespół bloków w rejonie Bagdadu, w tym rozbudowywane w ostatnich latach jednostki gazowo-parowe. Wśród nich wskazuje się niekiedy na instalacje zdolne do osiągania mocy rzędu 1,5–3 GW w zależności od konfiguracji i stopnia modernizacji. Nowe bloki gazowo-parowe wyposażone są w turbiny o wyższej sprawności, co umożliwia lepsze wykorzystanie dostępnego gazu i ograniczenie zużycia paliw płynnych.
Istotnym ośrodkiem wytwórczym jest również Basra, miasto o dużym znaczeniu naftowym i przemysłowym, położone na południu kraju. W regionie tym funkcjonują zarówno klasyczne elektrownie cieplne, jak i turbiny gazowe, które zasilają lokalny przemysł petrochemiczny oraz sieć publiczną. Z uwagi na wysoki poziom zużycia energii przez sektor naftowy, obecność stabilnych źródeł wytwórczych w Basrze ma strategiczne znaczenie dla gospodarki Iraku.
Kolejnym ważnym elementem irackiego miksu energetycznego są elektrownie wodne. Największa z nich – umiejscowiona na Tygrysie w rejonie miasta Mosul – posiada moc zainstalowaną przekraczającą kilkaset megawatów. Elektrownie wodne zapewniają istotną, choć zmienną sezonowo ilość energii, a ponadto odgrywają rolę w regulacji przepływów rzek i gospodarce wodnej. Problemy natury geotechnicznej, a także wpływ zmian klimatycznych i działalności hydrotechnicznej w krajach położonych w górnym biegu rzek (Turcja, Iran, Syria) sprawiają jednak, że potencjał hydroenergetyczny Iraku jest podatny na fluktuacje.
W Autonomicznym Regionie Kurdystanu funkcjonują dodatkowe elektrownie – zarówno cieplne, jak i wodne – które uzupełniają krajowy system. Region ten prowadzi również własne projekty rozbudowy mocy wytwórczych, w tym w oparciu o gaz ziemny. Rozbieżności polityczne i prawne pomiędzy władzami federalnymi w Bagdadzie a władzami Kurdystanu wpływają na sposób raportowania danych statystycznych, co utrudnia jednoznaczną ocenę całościowego potencjału wytwórczego kraju.
W ostatnich latach rośnie znaczenie projektów fotowoltaicznych. Irak podpisał umowy z międzynarodowymi firmami na budowę dużych farm słonecznych o mocy liczonych w setkach megawatów, m.in. w regionach o wysokim nasłonecznieniu na południu i zachodzie kraju. Mimo że udział energii słonecznej w ogólnym bilansie wytwarzania pozostaje jeszcze niewielki – poniżej kilku procent – projekty te mają istotne znaczenie z punktu widzenia dywersyfikacji miksu energetycznego oraz redukcji zużycia paliw kopalnych w sektorze elektroenergetycznym.
Warto wspomnieć również o roli tzw. elektrowni niezależnych producentów (IPP), budowanych często w formule partnerstwa publiczno-prywatnego. Pozwalają one przyciągnąć kapitał zagraniczny do sektora energetycznego, w zamian za wieloletnie kontrakty zakupu energii przez państwowego operatora. Część z największych nowoczesnych elektrowni gazowo-parowych w Iraku powstała właśnie w takim modelu współpracy, z udziałem firm z Europy, Azji i krajów Zatoki Perskiej.
Import energii, rola gazu ziemnego i integracja regionalna
Irak, pomimo ogromnych zasobów surowców energetycznych, pozostaje importerem zarówno energii elektrycznej, jak i gazu ziemnego. Najważniejszym partnerem w tym zakresie jest Iran, który dostarcza Irakowi zarówno gaz, jak i energię elektryczną liniami przesyłowymi o dużej mocy. Dostawy te są szczególnie istotne w okresach letnich szczytów obciążenia, gdy krajowy system nie jest w stanie pokryć zapotrzebowania.
Dane z połowy lat 2020 wskazują, że Irak importuje z Iranu kilka miliardów metrów sześciennych gazu rocznie, co przekłada się na kilka gigawatów mocy w elektrowniach zasilanych tym paliwem. W przypadku zakłóceń dostaw – spowodowanych np. problemami płatniczymi, sankcjami czy konfliktami politycznymi – dochodzi do natychmiastowych niedoborów mocy w systemie. Z tego powodu władze irackie podkreślają potrzebę zwiększenia własnego wydobycia i przetwarzania gazu, a także modernizacji infrastruktury przesyłowej, która umożliwi transport surowca z pól naftowo-gazowych do głównych ośrodków wytwórczych.
Równolegle trwają prace nad rozwojem połączeń elektroenergetycznych z innymi krajami regionu. Irak uczestniczy w projektach mających na celu integrację systemów elektroenergetycznych państw Zatoki Perskiej, Turcji oraz Jordanii. Celem jest umożliwienie dwukierunkowego handlu energią, poprawa bezpieczeństwa dostaw oraz optymalizacja wykorzystania zasobów w ramach szerszego rynku regionalnego. Z punktu widzenia danych statystycznych oznacza to, że w przyszłości bilans importu i eksportu energii elektrycznej Iraku może ulegać znacznym zmianom, w zależności od sezonu, warunków hydrologicznych oraz sytuacji na rynkach paliw.
Gaz ziemny odgrywa coraz istotniejszą rolę w planach modernizacji irackiej energetyki. Kraj dysponuje dużymi zasobami gazu towarzyszącego wydobyciu ropy, z których znaczna część jest obecnie spalana w pochodniach, co powoduje zarówno straty ekonomiczne, jak i poważne konsekwencje środowiskowe. Projekty ukierunkowane na wychwytywanie, oczyszczanie i wykorzystanie tego gazu w elektrowniach mogą znacząco zwiększyć krajową dostępność paliwa, redukując jednocześnie konieczność importu.
W perspektywie średnioterminowej planuje się również rozwój infrastruktury LNG w niewielkiej skali, choć na razie priorytetem pozostaje zagospodarowanie gazu krajowego. Wdrażane są projekty współpracy z międzynarodowymi koncernami, które mają przyspieszyć budowę instalacji do obróbki gazu, sieci rurociągów oraz magazynów. Zwiększenie wykorzystania gazu w irackiej elektroenergetyce ma pozwolić na poprawę efektywności wytwarzania energii oraz zmniejszenie emisyjności sektora.
Odnawialne źródła energii i efektywność energetyczna
Choć Irak kojarzony jest głównie z ropą i gazem, potencjał odnawialnych źródeł energii jest w tym kraju znaczący, zwłaszcza w obszarze energetyki słonecznej. Kraj leży w jednym z najsilniej nasłonecznionych pasów świata, co sprawia, że średnie roczne nasłonecznienie oraz liczba godzin słonecznych są bardzo wysokie w większości regionów. W połączeniu z dużymi połaciami niezabudowanych terenów oznacza to dogodne warunki do rozwoju fotowoltaiki na skalę przemysłową.
W ostatnich latach podpisano kilka kontraktów na budowę dużych farm fotowoltaicznych, w tym instalacji o mocy rzędu kilkuset megawatów, które mają stopniowo wchodzić do eksploatacji do końca dekady. Celem władz jest osiągnięcie kilku gigawatów mocy zainstalowanej w fotowoltaice w perspektywie około 2030 roku, co mogłoby pokryć istotną część dziennego zapotrzebowania na energię elektryczną w godzinach szczytowego nasłonecznienia. Oznaczałoby to jednocześnie zmniejszenie obciążenia elektrowni konwencjonalnych w najtrudniejszych godzinach pracy systemu.
Hydroenergetyka, mimo wspomnianych ograniczeń, pozostaje ważnym elementem miksu. Elektrownie wodne dostarczają energii o niskich kosztach paliwowych i niewielkiej emisji bezpośredniej, jednak ich praca zależy od warunków hydrologicznych, które w ostatnich latach stają się coraz bardziej niestabilne. Zmiany klimatyczne, malejące opady oraz intensywna regulacja cieków w górnych biegach rzek powodują wahania przepływów, co bezpośrednio przekłada się na roczną produkcję energii w elektrowniach wodnych. Z tego powodu planuje się raczej modernizację istniejących obiektów niż masową budowę nowych, dużych zapór.
Energia wiatru ma mniejsze znaczenie w irańskim miksie niż fotowoltaika, choć w niektórych częściach kraju, zwłaszcza w obszarach górzystych i pustynnych, potencjał wiatrowy jest umiarkowanie atrakcyjny. Jak dotąd zrealizowano jedynie niewielkie projekty pilotażowe, a rozwój energetyki wiatrowej pozostaje na wczesnym etapie. Zdecydowanie większą uwagę poświęca się inwestycjom w fotowoltaikę oraz w poprawę efektywności istniejących elektrowni konwencjonalnych.
Efektywność energetyczna jest jednym z najbardziej zaniedbanych, a jednocześnie obiecujących obszarów irackiej polityki energetycznej. Stare budynki, słaba izolacja termiczna, powszechne użycie przestarzałych urządzeń chłodniczych i oświetleniowych powodują, że jednostkowe zużycie energii na potrzeby gospodarstw domowych jest bardzo wysokie. Wprowadzenie standardów efektywności energetycznej dla urządzeń, programów termomodernizacji budynków oraz inteligentnych systemów zarządzania popytem mogłoby znacząco ograniczyć wzrost zapotrzebowania na energię, zmniejszając presję na budowę nowych elektrowni.
Istotnym elementem jest również poprawa infrastruktury przesyłu i dystrybucji. Redukcja strat sieciowych o kilkanaście punktów procentowych – poprzez modernizację linii, transformatorów, systemów zabezpieczeń oraz wprowadzenie liczników inteligentnych – mogłaby przynieść efekt równoważny budowie kilku dużych elektrowni. Z punktu widzenia bilansu energetycznego kraju byłoby to jedno z najbardziej efektywnych ekonomicznie działań, jednak wymaga ono znacznych inwestycji kapitałowych i skoordynowanych reform instytucjonalnych.
Wyzwania instytucjonalne, inwestycje i perspektywy rozwoju
Rozwój irackiego sektora energetycznego nie zależy wyłącznie od dostępności surowców i technologii, ale w dużej mierze od czynników instytucjonalnych, politycznych i bezpieczeństwa. Lata konfliktów zbrojnych, sankcji i niestabilności politycznej doprowadziły do zaniedbania infrastruktury, niedoboru wykwalifikowanej kadry technicznej oraz problemów z zarządzaniem przedsiębiorstwami energetycznymi. W efekcie, mimo możliwości przyciągnięcia znacznych inwestycji zagranicznych dzięki zasobom ropy i gazu, realizacja projektów w sektorze elektroenergetycznym często napotyka opóźnienia.
System taryf i subsydiów jest kolejnym źródłem trudności. Ceny energii elektrycznej dla gospodarstw domowych są silnie subsydiowane, co z jednej strony stanowi element polityki społecznej, z drugiej jednak zniechęca do oszczędzania energii i inwestowania w efektywne technologie. Jednocześnie niska ściągalność należności za energię oraz problemy z nielegalnymi przyłączeniami prowadzą do chronicznego niedofinansowania przedsiębiorstw energetycznych. To zaś ogranicza ich zdolność do samodzielnego finansowania modernizacji i rozwoju sieci.
W odpowiedzi na te wyzwania rząd Iraku deklaruje stopniowe reformy sektora energetycznego. Obejmują one m.in. wprowadzanie bardziej realistycznych taryf, poprawę systemów rozliczeniowych, ograniczanie nielegalnych przyłączeń oraz otwarcie rynku na większy udział prywatnych inwestorów, zarówno krajowych, jak i zagranicznych. W praktyce reformy te są wdrażane stopniowo i napotykają opór społeczny, ponieważ wiążą się z podnoszeniem cen energii w kraju, gdzie poziom dochodów znacznej części ludności pozostaje relatywnie niski.
Z perspektywy inwestorów zagranicznych kluczowe znaczenie ma stabilność regulacyjna i przewidywalność kontraktów. Projekty budowy nowych elektrowni, modernizacji istniejących mocy oraz rozbudowy sieci przesyłowych zwykle finansowane są w modelach długoterminowych, wymagających jasnych zasad dotyczących zwrotu nakładów i gwarancji odbioru energii. Irak podejmuje kroki w kierunku utworzenia bardziej przejrzystego otoczenia prawnego dla takich inwestycji, jednak proces ten jest rozłożony na lata.
Perspektywy rozwoju irackiej energetyki do roku 2030 i dalej zależą od kilku czynników kluczowych. Po pierwsze, tempo wzrostu krajowego popytu na energię jest wysokie, napędzane zarówno przez demografię, jak i przez stopniową odbudowę przemysłu i infrastruktury. Po drugie, wciąż istnieje duża luka pomiędzy zapotrzebowaniem a dostępną mocą, co wymaga zarówno budowy nowych elektrowni, jak i poprawy efektywności wykorzystania istniejących zasobów. Po trzecie, konieczne są znaczne inwestycje w sieci przesyłowe i dystrybucyjne, aby ograniczyć straty energii i poprawić niezawodność dostaw.
Scenariusze rozwoju sektora zakładają istotny wzrost znaczenia gazu ziemnego jako paliwa podstawowego w elektroenergetyce, co może prowadzić do stopniowej redukcji roli ciężkich paliw płynnych. Wraz z tym przewiduje się dynamiczny przyrost mocy w odnawialnych źródłach energii – głównie fotowoltaice – choć nawet przy ambitnych założeniach ich udział w całkowitym wytwarzaniu energii elektrycznej w najbliższej dekadzie pozostanie prawdopodobnie mniejszościowy.
Jednym z ważnych kierunków rozwoju jest również digitalizacja sektora energetycznego. Wprowadzenie systemów monitoringu i sterowania w czasie rzeczywistym, inteligentnych liczników oraz zaawansowanych narzędzi analitycznych może pomóc w lepszym bilansowaniu systemu, przewidywaniu awarii i optymalizacji pracy elektrowni. Dla kraju o tak dużych stratach sieciowych i niestabilności dostaw korzyści z cyfryzacji mogą być wyjątkowo istotne.
Nie można pominąć kwestii środowiskowych. Energetyka Iraku oparta w przeważającej mierze na paliwach kopalnych wiąże się z wysokimi emisjami zanieczyszczeń powietrza, w tym tlenków siarki, tlenków azotu i pyłów, a także z emisją dwutlenku węgla. Problemem jest również spalanie gazu w pochodniach na polach naftowych, generujące duże ilości CO₂ i metanu. Presja międzynarodowa na ograniczanie emisji, a także rosnąca świadomość ekologiczna wewnątrz kraju, skłaniają władze do podejmowania działań na rzecz bardziej zrównoważonego modelu rozwoju sektora.
W najbliższych latach kluczowe będzie to, czy uda się połączyć trzy cele: zabezpieczenie dostaw energii dla rozwijającej się gospodarki i rosnącej populacji, poprawę efektywności i niezawodności istniejącej infrastruktury oraz stopniową transformację w kierunku mniej emisyjnego i bardziej zdywersyfikowanego miksu energetycznego. Statystyka sektora energetycznego Iraku – od poziomów mocy zainstalowanej i produkcji, po wskaźniki strat sieciowych i udział źródeł odnawialnych – będzie w nadchodzącej dekadzie jednym z najważniejszych mierników postępu tej transformacji.
Ostateczny kształt irackiego systemu energetycznego będzie wynikiem splotu czynników gospodarczych, politycznych i technologicznych. Ogromne zasoby ropy i gazu, wysoki potencjał fotowoltaiki, strategiczne położenie między regionem Zatoki Perskiej a Lewantem oraz planowana integracja z sieciami sąsiednich państw dają Iraku unikalną pozycję na mapie energetycznej Bliskiego Wschodu. Jednocześnie utrzymujące się wyzwania infrastrukturalne, kwestie bezpieczeństwa oraz potrzeba głębokich reform instytucjonalnych sprawiają, że droga do stabilnego, nowoczesnego i efektywnego sektora energetycznego będzie procesem długotrwałym, którego wyniki zależą zarówno od wewnętrznej determinacji władz, jak i od wsparcia społeczności międzynarodowej oraz partnerów inwestycyjnych.
W tej perspektywie kluczowym wyzwaniem pozostaje przekucie statystycznego potencjału – mierzonego wielkością zasobów surowcowych, planowaną mocą nowych elektrowni i projektami infrastrukturalnymi – w realną poprawę jakości życia obywateli. Stabilne dostawy energii elektrycznej, zmniejszenie skali przerw w zasilaniu, poprawa jakości powietrza i bardziej racjonalne wykorzystanie krajowych zasobów gazu i ropy są fundamentami, na których Irak może budować swoją przyszłą pozycję gospodarczą i społeczną w regionie. Dane statystyczne sektora energetycznego będą w tym procesie nie tylko narzędziem analizy, lecz także punktem odniesienia dla oceny skuteczności polityk publicznych oraz kierunku prowadzonej transformacji energetycznej.
