Energetyka w Finlandii stanowi wyjątkowy przykład połączenia wysokiego poziomu uprzemysłowienia, chłodnego klimatu, rozproszonego osadnictwa oraz ambitnej polityki klimatycznej. Kraj ten, położony na styku Skandynawii i regionu bałtyckiego, w ciągu ostatnich dekad przeszedł głęboką transformację energetyczną: od dużej zależności od importu paliw kopalnych do coraz większego udziału źródeł niskoemisyjnych, a w szczególności energii jądrowej, biomasy i wiatru. W poniższym artykule przedstawione zostaną kluczowe wskaźniki statystyczne, struktura miksu energetycznego, rola najważniejszych elektrowni oraz kierunki rozwoju systemu energetycznego Finlandii. Dane liczbowe oparte są głównie na statystykach fińskiego urzędu statystycznego Statistics Finland, operatora sieci przesyłowej Fingrid, a także Międzynarodowej Agencji Energii (IEA) i odzwierciedlają stan wiedzy mniej więcej do połowy 2024 roku.

Struktura zużycia energii i bilans energetyczny Finlandii

Finlandia jest państwem o jednym z najwyższych zużyć energii per capita w Europie. Wynika to ze specyfiki klimatu (długie, mroźne zimy), energochłonnego przemysłu (zwłaszcza przemysłu drzewno‑papierniczego, metalurgii i chemii) oraz relatywnie długich odległości, co wpływa na potrzeby transportowe i cieplne. Jednocześnie kraj ten od lat stara się integrować politykę energetyczną z polityką klimatyczną, dążąc do neutralności klimatycznej do 2035 roku.

Całkowite końcowe zużycie energii w Finlandii (final energy consumption, bez uwzględnienia strat transformacji) w ostatnich latach kształtuje się na poziomie około 31–33 mln ton ekwiwalentu ropy (Mtoe), co odpowiada mniej więcej 360–380 TWh energii. W przeliczeniu na mieszkańca, według danych z lat 2022–2023, zużycie finalne przekracza 6,0 toe/osobę rocznie, co lokuje Finlandię w europejskiej czołówce, obok takich krajów jak Norwegia czy Islandia.

Struktura końcowego zużycia energii według sektorów (w przybliżeniu, dane dla 2022/2023) prezentuje się następująco:

• przemysł: ok. 46–48% końcowego zużycia energii,
• transport: ok. 15–17%,
• gospodarstwa domowe: ok. 20–22%,
• usługi i sektor publiczny: ok. 12–14%,
• rolnictwo i inne: kilka procent.

Taka struktura odzwierciedla dominację energochłonnego przemysłu, w szczególności sektora leśno‑papierniczego, który wykorzystuje zarówno energię elektryczną, jak i ciepło procesowe. Jednocześnie rosnący udział usług i technologii informatycznych (w tym centrów danych) powoduje stopniowy wzrost znaczenia sektora usług w całkowitym zapotrzebowaniu na energię elektryczną.

Patrząc na bilans energii pierwotnej, Finlandia jest krajem relatywnie ubogim w klasyczne surowce kopalne, takie jak ropa naftowa i gaz ziemny, ale bogatym w zasoby leśne, wodne i wiatrowe. W strukturze energii pierwotnej na przestrzeni ostatnich lat można wyróżnić kilka kluczowych kategorii:

• biomasa i odpady drzewne (głównie z przemysłu leśnego i papierniczego),
• energia jądrowa,
• ropa naftowa i produkty ropopochodne (w dużej mierze importowane),
• gaz ziemny (również importowany, po 2022 r. bezpośrednio już nie z Rosji),
• węgiel kamienny i koks (w zdecydowanie mniejszym niż dawniej udziale),
• energia wodna i wiatrowa.

Według danych Statistics Finland, w 2022 r. udział odnawialnych źródeł energii w zużyciu energii końcowej przekroczył 45%, a jeśli liczyć także wykorzystanie biomasy odpadowej w procesach przemysłowych, wskaźnik ten jest jeszcze wyższy. Finlandia należy więc do liderów Unii Europejskiej pod względem udziału OZE w bilansie energetycznym, przy czym specyfika fińska polega na szczególnej roli biomasy i kogeneracji przemysłowej, a nie wyłącznie na szybkim rozwoju fotowoltaiki, jak w wielu krajach południowej Europy.

Produkcja energii elektrycznej: struktura, trendy i znaczenie importu

Produkcja energii elektrycznej w Finlandii w ostatnich latach oscylowała w granicach 65–75 TWh rocznie. Do 2022 r. kraj był znaczącym importerem energii elektrycznej, głównie ze Szwecji i Rosji, a w mniejszym stopniu z Norwegii oraz przez połączenie z Estonią. Sytuacja zasadniczo zmieniła się wraz z uruchomieniem elektrowni jądrowej Olkiluoto 3, która zwiększyła krajową podaż energii elektrycznej o kilkanaście TWh rocznie, co znacząco wpłynęło na bilans handlu międzysystemowego.

W ujęciu strukturalnym fiński miks wytwarzania energii elektrycznej (dane przybliżone dla 2023 r.) wygląda następująco:

• energia jądrowa: ok. 40% produkcji krajowej,
• OZE (łącznie): ok. 45%, w tym:
  • wiatr: ok. 15–18%,
  • woda: ok. 15–17%,
  • biomasa i biopaliwa w elektrociepłowniach: ok. 10–12%,
• paliwa kopalne (węgiel, gaz, torf, olej): poniżej 15% i tendencja zniżkowa.

Udziały te zmieniają się z roku na rok w zależności od warunków hydrologicznych (dla elektrowni wodnych), warunków wietrznych oraz wielkości eksportu i importu na połączeniach transgranicznych. Szczególnie dynamicznie rośnie udział energii wiatrowej, który jeszcze dekadę temu był marginalny, a dziś plasuje Finlandię wśród szybciej rozwijających się rynków wiatrowych w Europie Północnej.

Do 2022 r. istotnym składnikiem bilansu był import energii elektrycznej z Rosji (zazwyczaj kilka TWh rocznie). Po wybuchu pełnoskalowej wojny w Ukrainie i wprowadzeniu sankcji zmienił się kierunek i struktura wymiany: połączenie z Rosją zostało faktycznie wyłączone z eksploatacji handlowej, a Finlandia w większym stopniu polega na wymianie z systemem skandynawskim (Szwecja, Norwegia) oraz systemem bałtyckim (Estonia).

Operator systemu przesyłowego Fingrid dysponuje kilkoma istotnymi połączeniami transgranicznymi, kluczowymi dla bilansowania systemu:

• linie przesyłowe Finlandia–Szwecja (kilka interkonektorów o łącznej mocy ponad 3 GW),
• połączenie kablowe prądu stałego Estlink z Estonią (w dwóch nitkach, o łącznej zdolności ponad 1000 MW),
• połączenia z Norwegią, istotne ze względu na wymianę energii wodnej,
• w przeszłości – połączenia z Rosją.

Dzięki tym interkonektorom fiński rynek energii elektrycznej jest silnie zintegrowany z rynkiem nordyckim (Nord Pool). Umożliwia to efektywne korzystanie z nadwyżek energii wodnej w Norwegii i Szwecji, a także eksport nadwyżek fińskiej energii wiatrowej i jądrowej w okresach wysokiej generacji i niskiego krajowego zapotrzebowania.

Cyfryzacja i rozwój inteligentnych sieci należą do priorytetów rozwojowych. W Finlandii praktycznie wszyscy odbiorcy końcowi mają zainstalowane liczniki zdalnego odczytu (smart metering) już od końcówki poprzedniej dekady. Umożliwia to zaawansowane taryfy czasowe oraz dynamiczne reagowanie na ceny rynkowe, co z kolei sprzyja integracji rosnącej liczby źródeł odnawialnych z systemem elektroenergetycznym.

Energetyka jądrowa jako filar bezpieczeństwa energetycznego

Energia jądrowa zajmuje w Finlandii centralne miejsce w polityce energetycznej i klimatycznej. W przeciwieństwie do części państw Unii Europejskiej, Finlandia nie tylko nie planuje rezygnacji z atomu, ale konsekwentnie go rozwijała. Decyzje inwestycyjne zapadały już w latach 60. i 70. XX wieku, a ich efektem jest stabilny system oparty na kilku dużych blokach jądrowych.

Na początku 2024 r. w Finlandii eksploatowane są następujące bloki jądrowe:

• Olkiluoto 1 i 2 – reaktory ciśnieniowe typu BWR (boiling water reactor), o mocy zainstalowanej ok. 890 MW każdy (po modernizacjach), eksploatowane przez Teollisuuden Voima Oyj (TVO),
• Olkiluoto 3 – nowoczesny reaktor EPR (European Pressurized Reactor) o mocy ok. 1600 MW, który po licznych opóźnieniach handlowo ruszył w 2023 r.,
• Loviisa 1 i 2 – reaktory ciśnieniowe typu VVER‑440, zmodernizowane i dostosowane do wymogów bezpieczeństwa UE, każdy o mocy ok. 500 MW, eksploatowane przez Fortum.

Łączna moc zainstalowana energetyki jądrowej w Finlandii wynosi więc ponad 4,3 GW. W praktyce oznacza to, że w typowym roku elektrownie jądrowe mogą wyprodukować ponad 30–35 TWh energii elektrycznej, co przekłada się na około 35–40% krajowej generacji. Reaktor Olkiluoto 3 sam w sobie jest jednym z największych pojedynczych źródeł energii w regionie nordyckim i znacząco wpływa na lokalne ceny energii.

Bezpieczeństwo energetyki jądrowej jest regulowane przez fiński Urząd ds. Bezpieczeństwa Promieniowania i Energii Jądrowej (STUK). Finlandia wyróżnia się zaawansowanym systemem gospodarowania odpadami promieniotwórczymi. Szczególnie interesujący jest projekt Onkalo w Olkiluoto – jedno z pierwszych na świecie głębokich geologicznych składowisk odpadów wysokoaktywnych, budowane przez firmę Posiva Oy. System ten ma docelowo zapewnić bezpieczne składowanie zużytego paliwa jądrowego w formacjach skalnych na głębokości około 400–450 metrów.

W ostatnich latach toczyła się także dyskusja na temat budowy nowych bloków jądrowych, w tym ewentualnego projektu Fennovoima w lokalizacji Hanhikivi. Projekt ten, planowany pierwotnie z udziałem rosyjskiego partnera technologicznego, został jednak w praktyce wstrzymany i anulowany po 2022 r. Zwiększyło to znaczenie istniejących elektrowni oraz ewentualnych przyszłych projektów opartych na innych technologiach, w tym małych modułowych reaktorach (SMR), o których w Finlandii mówi się coraz częściej w kontekście ciepłownictwa sieciowego.

Energia odnawialna: biomasa, wiatr, woda i perspektywy rozwoju

Odnawialne źródła energii są kluczowym elementem fińskiej strategii redukcji emisji gazów cieplarnianych. Finlandia, jako kraj o rozległych lasach (ponad 70% powierzchni kraju pokryta jest lasami), od dawna wykorzystuje biomasę na dużą skalę, zwłaszcza w przemyśle leśnym i papierniczym. Biomasa drzewna, odpady drzewne oraz czarne ługi (black liquor) z procesów produkcji masy celulozowej zapewniają znaczną ilość energii cieplnej i elektrycznej, często w wysokosprawnych układach kogeneracyjnych.

Według danych z lat 2021–2023, biomasa i inne biopaliwa stałe odpowiadały za około 30–35% energii odnawialnej w Finlandii. Zjawiskiem charakterystycznym jest silne powiązanie energetyki z sektorem leśnym – drewno wykorzystywane jest nie tylko jako surowiec przemysłowy, ale i jako paliwo w lokalnych ciepłowniach oraz dużych elektrociepłowniach miejskich, co przyczynia się do wysokiego udziału OZE w całkowitym bilansie ciepła.

W ostatniej dekadzie szczególnie dynamicznie rozwija się energetyka wiatrowa. Według danych organizacji branżowych i statystyk Fingrid, moc zainstalowana w farmach wiatrowych w Finlandii wzrosła z około 1,5 GW w połowie poprzedniej dekady do ponad 5 GW w 2023 r. W 2024 r. moc ta dalej rośnie dzięki kolejnym projektom lądowym, głównie w północnej i zachodniej części kraju, gdzie warunki wietrzne i dostępność terenu są najbardziej sprzyjające.

Produkacja energii z wiatru w 2023 r. przekroczyła 15 TWh, co odpowiadało około 17–20% krajowego zapotrzebowania na energię elektryczną. Ze względu na wysoki współczynnik wykorzystania mocy (capacity factor) w warunkach fińskich – często powyżej 35% – farmy wiatrowe są konkurencyjne kosztowo wobec tradycyjnych źródeł. W wielu przypadkach inwestycje realizowane są bez stałych systemów dotacyjnych, w oparciu o długoterminowe umowy PPA (power purchase agreements) z energochłonnymi odbiorcami przemysłowymi.

Energetyka wodna stanowi jeden z najstarszych filarów fińskiej energetyki. Potencjał hydroenergetyczny kraju jest w znacznej mierze wykorzystany: moc zainstalowana elektrowni wodnych przekracza 3 GW, a roczna produkcja wynosi zwykle 13–16 TWh, w zależności od warunków opadowych i hydrologicznych. Elektrownie wodne pełnią także ważną rolę regulacyjną w systemie – umożliwiają szybkie zwiększenie lub zmniejszenie generacji, co jest kluczowe dla bilansowania zmiennej generacji wiatrowej i rosnącej liczby źródeł rozproszonych.

Energetyka słoneczna, choć dotąd relatywnie mała w porównaniu z wiatrem i biomasą, rozwija się stopniowo. Krótkie zimowe dni i częste zachmurzenie ograniczają potencjał fotowoltaiki, ale długie letnie dni częściowo rekompensują ten efekt. Coraz większą popularnością cieszą się instalacje PV na dachach budynków mieszkalnych, komercyjnych i przemysłowych. Według wstępnych danych moc zainstalowana w fotowoltaice przekroczyła 0,5 GW i nadal dynamicznie rośnie, choć jej udział w całkowitej produkcji energii elektrycznej pozostaje na razie jednocyfrowy.

W polityce energetycznej Finlandii istotne miejsce zajmują również biopaliwa ciekłe dla transportu. Kraj ten jest jednym z pionierów produkcji zaawansowanych biopaliw z odpadów i pozostałości, czego sztandarowym przykładem jest firma Neste, produkująca odnawialne paliwa lotnicze i diesla ze zużytych tłuszczów i olejów. W rezultacie, udział energii odnawialnej w transporcie osiąga wysokie poziomy na tle UE, przy czym część tego efektu wynika ze stosowania różnego rodzaju mechanizmów i współczynników w statystykach unijnych (m.in. dla biopaliw zaawansowanych).

Ciepłownictwo sieciowe, kogeneracja i dekarbonizacja systemu ciepła

Systemy ciepłownicze w Finlandii odgrywają kluczową rolę w zapewnieniu komfortu termicznego w kraju o tak surowym klimacie. Zdecydowana większość miast korzysta z rozbudowanych sieci ciepłowniczych, zasilanych głównie przez elektrociepłownie funkcjonujące w układzie kogeneracji (CHP – combined heat and power). Dzięki temu można osiągać efektywność wykorzystania paliwa sięgającą 80–90%, co ogranicza zużycie paliw i emisje CO₂ w porównaniu do rozdzielnej produkcji ciepła i energii elektrycznej.

Tradycyjnie istotną rolę w ciepłownictwie miejskim odgrywał węgiel i torf, jednak w ostatnich latach następuje konsekwentne odchodzenie od tych paliw. Miasta takie jak Helsinki, Espoo czy Tampere realizują ambitne plany dekarbonizacji systemów ciepłowniczych, oparte na kilku filarach:

• zastępowanie węgla biomasą (zrębka drzewna, pelet) oraz odpadową biomasą przemysłową,
• rozwój wielkoskalowych pomp ciepła, zasilanych energią elektryczną (coraz częściej niskoemisyjną),
• wykorzystanie ciepła odpadowego z procesów przemysłowych, centrów danych i oczyszczalni ścieków,
• magazynowanie ciepła w wielkoskalowych zasobnikach oraz w formacjach geologicznych (magazyny sezonowe).

W Helsinkach, gdzie działa przedsiębiorstwo energetyczne Helen, jeszcze kilka lat temu elektrownie węglowe były podstawą lokalnego systemu ciepłowniczego. Obecnie prowadzone są intensywne inwestycje w duże pompy ciepła wykorzystujące wodę morską oraz ciepło odpadowe z oczyszczalni ścieków i tuneli metra. Równolegle rozwija się magazyny ciepła w wydrążonych skałach pod miastem, co jest charakterystycznym rozwiązaniem w krajach nordyckich.

W skali kraju, udział ciepła produkowanego w kogeneracji pozostaje wysoki. Według danych Statistics Finland, ponad połowa ciepła sieciowego pochodzi z elektrociepłowni, które równocześnie produkują energię elektryczną. W miarę jak paliwa kopalne są zastępowane biomasą oraz energią elektryczną (pompy ciepła), intensywnie rośnie znaczenie elektryfikacji systemu ciepłowniczego, co z kolei zwiększa wagę stabilnej podaży niskoemisyjnej energii elektrycznej z atomu i wiatru.

W dłuższej perspektywie w debacie fińskiej coraz częściej pojawia się temat wykorzystania małych reaktorów modułowych (SMR) do produkcji ciepła sieciowego i przemysłowego. Z racji wysokiego zapotrzebowania na ciepło niskotemperaturowe, dobrze rozwiniętej infrastruktury ciepłowniczej oraz wysokiej akceptacji społecznej dla energetyki jądrowej, Finlandia postrzegana jest jako potencjalnie atrakcyjny rynek dla pilotażowych projektów, choć na razie pozostają one na etapie analiz koncepcyjnych i prac regulacyjnych.

Największe elektrownie i kluczowe obiekty infrastruktury energetycznej

System energetyczny Finlandii opiera się na kilku dużych elektrowniach i licznych mniejszych źródłach rozproszonych. Wśród największych i najbardziej znaczących obiektów wyróżnić można:

Kompleks jądrowy Olkiluoto

Kompleks elektrowni jądrowej Olkiluoto, położony na zachodnim wybrzeżu Finlandii, jest jednym z najważniejszych punktów w krajowym systemie energetycznym. Składa się on obecnie z trzech bloków jądrowych: Olkiluoto 1 i 2 (reaktory BWR) oraz Olkiluoto 3 (reaktor EPR). Moc zainstalowana całego kompleksu przekracza 3400 MW. Olkiluoto 3, z mocą ok. 1600 MW, jest jednym z największych pojedynczych bloków jądrowych w Europie i po pełnym wejściu do eksploatacji pokrywa znaczącą część krajowego zapotrzebowania na energię elektryczną, wpływając wyraźnie na poziom cen hurtowych w regionie.

Na terenie Olkiluoto realizowany jest również wspomniany już projekt geologicznego składowiska odpadów promieniotwórczych Onkalo. Z logistycznego i systemowego punktu widzenia koncentrowanie w jednym regionie zarówno produkcji energii, jak i docelowego składowania odpadów stanowi element długofalowej strategii zarządzania cyklem paliwowym w Finlandii.

Elektrownia jądrowa Loviisa

Elektrownia Loviisa, zlokalizowana na południowym wybrzeżu, składa się z dwóch bloków VVER‑440, modernizowanych i wzmocnionych pod kątem bezpieczeństwa. Ich łączna moc sięga ok. 1000 MW. Loviisa należy do najdłużej pracujących elektrowni jądrowych w regionie, a operator – firma Fortum – zabiega o wydłużenie czasu pracy bloków do lat 50. XXI wieku, pod warunkiem uzyskania zgody regulacyjnej i zapewnienia wysokich standardów bezpieczeństwa.

Duże elektrownie wodne i system regulacji przepływów

Do największych fińskich elektrowni wodnych należą obiekty na rzekach Kemijoki i Oulujoki w północnej części kraju. Największa z nich, elektrownia wodna Kemijoki, wraz z systemem innych stopni i zbiorników retencyjnych, pełni kluczową rolę w produkcji energii oraz w kształtowaniu przepływów wodnych dla celów środowiskowych, transportowych i przeciwpowodziowych.

Fińskie hydroelektrownie są w dużej części przystosowane do pracy regulacyjnej – mogą szybko reagować na zmiany zapotrzebowania i generacji z innych źródeł, zwłaszcza z wiatru. W ten sposób stabilizują system elektroenergetyczny zarówno w Finlandii, jak i w szerszym układzie nordyckim. Dzięki połączeniom transgranicznym, fińska energia wodna może wspierać także systemy sąsiednich krajów w okresach wysokiego obciążenia lub niskiej produkcji wiatrowej.

Duże elektrociepłownie i instalacje kogeneracyjne

W sektorze ciepłowniczym istotne znaczenie mają duże elektrociepłownie funkcjonujące w miastach Helsinki, Espoo, Tampere, Turku, Oulu i innych ośrodkach miejskich. Przykładowo, w Helsinkach działała elektrociepłownia Hanasaari, przez lata zasilana głównie węglem, która obecnie jest stopniowo wyłączana i zastępowana przez instalacje zasilane biomasą oraz systemy pomp ciepła. Podobnie w Tampere i Turku struktura paliwowa elektrociepłowni zmienia się w kierunku większego udziału biomasy i odpadów komunalnych, przy równoczesnym wzroście wykorzystania ciepła odpadowego z przemysłu.

Wiele z tych obiektów wyposażonych jest w zaawansowane systemy oczyszczania spalin oraz systemy magazynowania ciepła, co pozwala optymalizować pracę w zależności od cen energii elektrycznej na rynku oraz chwilowego zapotrzebowania na ciepło w sieci. Duże elektrociepłownie miejskie stanowią więc nie tylko źródła energii, ale także ważne narzędzia zarządzania popytem i podażą w systemie elektroenergetycznym.

Polityka klimatyczna, cele na 2035 rok i wyzwania transformacji

Finlandia przyjęła jedne z najbardziej ambitnych celów klimatycznych na świecie, dążąc do osiągnięcia neutralności klimatycznej do 2035 r., a więc o kilkanaście lat wcześniej niż średni cel unijny. W praktyce oznacza to głęboką dekarbonizację sektora energetycznego, przemysłu, transportu i rolnictwa oraz zwiększanie potencjału pochłaniania CO₂ przez lasy i gleby.

W energetyce kluczowymi kierunkami działań są:

• całkowite wycofanie węgla z produkcji ciepła i energii elektrycznej w latach 20. XXI wieku,
• stopniowe ograniczanie roli torfu, który historycznie był uznawany za krajowe paliwo, ale ze względu na wysoką emisyjność jest obecnie wypierany przez OZE,
• utrzymanie i dalsze doskonalenie produkcji energii z atomu jako stabilnego źródła niskoemisyjnego,
• dynamiczny rozwój energetyki wiatrowej na lądzie, a w dalszej perspektywie również na morzu (offshore),
• wzrost znaczenia elektrotechnologii w ogrzewaniu (pompy ciepła) i przemyśle (elektryczne piece, elektroliza),
• innowacje w zakresie magazynowania energii (ciepło, baterie, wodór i jego pochodne).

Według analiz fińskich i międzynarodowych ośrodków badawczych, osiągnięcie celów klimatycznych wymaga nie tylko zwiększenia udziału OZE i energii jądrowej, ale także poprawy efektywności energetycznej w całym łańcuchu – od wytwarzania, przez przesył i dystrybucję, po użytkowanie końcowe. Istotnym elementem jest również rozwój tzw. gospodarki obiegu zamkniętego (circular economy) oraz redukcja emisji w sektorach trudno redukowalnych, jak przemysł ciężki czy lotnictwo.

W kontekście przemysłu szczególnie interesujące są projekty związane z produkcją wodoru i paliw syntetycznych z wykorzystaniem odnawialnej energii elektrycznej. Finlandia, posiadająca duży potencjał wiatrowy, w tym w strefie morskiej Morza Bałtyckiego, rozważa rozwój tzw. zielonego wodoru na potrzeby przemysłu stalowego, chemicznego i transportu morskiego. Dzięki interkonektorom nordyckim, nadwyżki energii z wiatru i atomu mogą być w przyszłości przekierowywane do wytwarzania wodoru i jego pochodnych, co zwiększy elastyczność całego systemu.

Jednym z wyzwań jest zapewnienie odpowiedniej akceptacji społecznej dla nowych projektów infrastrukturalnych – zwłaszcza farm wiatrowych na lądzie i ewentualnie na morzu – oraz dla rozbudowy sieci przesyłowych i dystrybucyjnych. Mimo generalnie wysokiego poziomu zaufania do instytucji i planowania przestrzennego, lokalne konflikty o krajobraz, hałas czy wpływ na przyrodę mogą opóźniać inwestycje. Z drugiej strony, w przypadku energetyki jądrowej Finlandia wyróżnia się na tle wielu innych krajów stosunkowo wysoką akceptacją społeczną, związaną m.in. z długoletnimi doświadczeniami eksploatacyjnymi i sprawnie działającym systemem regulacyjnym.

Transformacja energetyczna Finlandii ma także wymiar regionalny i geopolityczny. Po odcięciu się od importu energii i paliw z Rosji, kraj przyspieszył działania na rzecz wzmocnienia integracji z rynkiem nordyckim i unijnym. Rozwój połączeń z krajami bałtyckimi, a pośrednio także z Europą Środkową, wpisuje się w strategię budowy bardziej odpornego i elastycznego systemu energetycznego w całym regionie Morza Bałtyckiego.

Ostateczny kształt fińskiej energetyki w połowie XXI wieku będzie zależał od wielu czynników: tempa rozwoju technologii OZE i magazynowania energii, kosztów budowy nowych bloków jądrowych (w tym ewentualnych SMR), dynamiki popytu na energię w przemyśle energochłonnym oraz kierunków polityki klimatycznej Unii Europejskiej. Już dziś jednak Finlandia wyróżnia się na tle wielu państw jako kraj, w którym wysoki poziom uprzemysłowienia i zużycia energii współistnieje z konsekwentną strategią dekarbonizacji, opartą na synergii między energią jądrową, OZE, efektywnością energetyczną i nowoczesną infrastrukturą sieciową.