Belgijski sektor energetyczny należy do najbardziej złożonych i dynamicznie zmieniających się w Europie. Kraj ten łączy gęstą sieć przemysłową, wysoki poziom urbanizacji i ambitne cele klimatyczne z ograniczoną powierzchnią, brakiem własnych surowców kopalnych oraz skomplikowaną strukturą federalną. Energetyka w Belgii od lat opiera się na połączeniu elektrowni jądrowych, gazowych, odnawialnych oraz silnych powiązań transgranicznych z systemami sąsiednich państw. Jednocześnie trwają intensywne dyskusje nad długofalową rolą atomu, tempem rozwoju energetyki wiatrowej na Morzu Północnym oraz stopniem uzależnienia od importu energii elektrycznej i gazu. Poniższy tekst przedstawia aktualny obraz belgijskiej energetyki – strukturę produkcji, profil zużycia, największe elektrownie oraz kierunki transformacji w oparciu o dostępne dane statystyczne i prognozy.

Struktura systemu energetycznego Belgii i podstawowe dane statystyczne

Belgia jest krajem o niewielkiej powierzchni i jednym z najwyższych poziomów gęstości zaludnienia w Europie. Ma to bezpośrednie przełożenie na sposób organizacji sektora energii: sieci są silnie zintegrowane, zużycie na kilometr kwadratowy – bardzo wysokie, a przestrzeń pod nowe moce wytwórcze ograniczona. System energetyczny Belgii jest zarządzany w modelu federalnym, co oznacza, że kompetencje dzielą między siebie władze federalne oraz regiony: Flandria, Walonia i Region Stołeczny Brukseli.

Według danych zbliżonych do roku 2023 całkowite roczne zużycie energii elektrycznej w Belgii kształtuje się na poziomie około 80–85 TWh. W przeliczeniu na mieszkańca odpowiada to mniej więcej 6 800–7 300 kWh rocznie, co plasuje kraj powyżej średniej unijnej. Te wartości podlegają jednak fluktuacjom – uzależnione są od sytuacji gospodarczej, warunków pogodowych (szczególnie zimą) oraz zmian w strukturze przemysłu.

Łąna zainstalowana moc wytwórcza w Belgii przekracza 25 GW, z czego istotny udział stanowią elektrownie jądrowe (po przedłużeniu pracy części bloków), elektrownie gazowe w cyklach prostych i skojarzonych (CCGT), a coraz większą część portfela tworzą jednostki odnawialne: wiatrowe, fotowoltaiczne oraz biomasa i biogaz. Z punktu widzenia bezpieczeństwa dostaw kluczowe są również połączenia transgraniczne z Francją, Holandią, Niemcami i Wielką Brytanią, dzięki którym możliwe jest bilansowanie systemu oraz import bądź eksport energii w zależności od bieżących potrzeb.

Belgia znajduje się w gronie krajów mocno uzależnionych od importu energii pierwotnej. Większość zużywanego gazu ziemnego, ropy naftowej i produktów ropopochodnych pochodzi z zagranicy. Jednocześnie, dzięki elektrowniom jądrowym oraz rosnącemu udziałowi odnawialnych źródeł energii, kraj osiąga stosunkowo niski poziom emisji CO₂ w przeliczeniu na jednostkę produkowanej energii elektrycznej w porównaniu z państwami opierającymi się wciąż w dużym stopniu na węglu.

Źródła wytwarzania energii elektrycznej i miks energetyczny

Miks energetyczny Belgii jest wypadkową wieloletniej polityki rozwoju atomu, rosnącej obecności OZE, a także postępującego odchodzenia od paliw stałych. W praktyce strukturę produkcji energii elektrycznej można podzielić na kilka głównych kategorii: energetykę jądrową, gazową, odnawialną oraz marginalne dziś w Belgii wytwarzanie z węgla i ropy. Każda z nich pełni odmienną funkcję w systemie – od stabilnej pracy w podstawie obciążenia, przez elastyczne jednostki szczytowe, po zależne od warunków pogodowych źródła rozproszone.

Energetyka jądrowa – filar stabilności systemu

Przez wiele lat elektrownie jądrowe odpowiadały za około połowę produkcji energii elektrycznej w Belgii, czyniąc z tego kraju jedno z bardziej „atomowych” państw UE. Głównym ośrodkiem jest kompleks Tihange w Walonii oraz Doel we Flandrii. Belgia eksploatuje reaktory typu PWR (ciśnieniowe reaktory wodne), które stopniowo wchodziły do użytku od lat 70. XX wieku. Każdy z bloków posiada moc rzędu kilkuset megawatów do około 1 GW, co w sumie daje kilka gigawatów stabilnej mocy podstawowej.

W ostatnich latach kwestia przyszłości belgijskiego atomu stała się jednym z kluczowych tematów politycznych. Początkowo planowano całkowite wyłączenie elektrowni jądrowych około połowy lat 20., jednak kryzys energetyczny w Europie, wzrost cen gazu oraz napięcia geopolityczne spowodowały rewizję tej strategii. Część bloków jądrowych otrzymała przedłużenie okresu pracy, aby utrzymać bezpieczeństwo dostaw i ograniczyć nadmierne uzależnienie od importu energii elektrycznej oraz paliw kopalnych. W konsekwencji udział energetyki jądrowej w miksie może pozostawać istotny jeszcze przez co najmniej jedną–dwie dekady, choć jego dokładna wielkość będzie się zmieniać w zależności od tempa rozwoju odnawialnych źródeł i ewentualnych nowych umów.

W ujęciu statystycznym elektrownie jądrowe Belgii produkują rocznie kilkadziesiąt terawatogodzin energii (przy pełnej dostępności floty – często ponad 40 TWh). Zależnie od roku i dyspozycyjności bloków udział atomu w wytwarzaniu energii elektrycznej wynosi w ostatniej dekadzie zwykle między 35 a 50%. Dobre wskaźniki dyspozycyjności i stosunkowo niskie koszty zmienne sprawiają, że bloki jądrowe utrzymują się jako trzon systemu, zapewniając ciągłą pracę oraz stabilne dostawy mocy niezależnie od pogody.

Elektrownie gazowe i rola gazu ziemnego

Drugą kluczową kategorią źródeł w Belgii są elektrownie gazowe – zarówno w technologii turbin gazowych w cyklu prostym, jak i jednostek CCGT (Combined Cycle Gas Turbine), gdzie spaliny z turbiny gazowej podgrzewają parę do zasilania dodatkowej turbiny parowej. Ten nowocześniejszy wariant zapewnia wyższą sprawność, sięgającą 55–60%, i jest chętnie wykorzystywany do pracy w trybie regulacyjnym.

Gaz ziemny pełni rolę paliwa przejściowego, pozwalając na redukcję emisji CO₂ w porównaniu z węglem, a jednocześnie łatwo bilansując zmienność źródeł odnawialnych. Moc elektrowni gazowych w Belgii sięga kilku–kilkunastu gigawatów, co w praktyce daje znaczną rezerwę do pokrywania szczytowych obciążeń i zapewniania elastyczności systemu. W latach, gdy dyspozycyjność reaktorów jądrowych jest obniżona, elektrownie gazowe przejmują większą część produkcji, co przekłada się zarówno na poziom emisji, jak i import gazu.

Udział gazu ziemnego w belgijskim miksie wytwarzania energii elektrycznej jest silnie zmienny. W niektórych latach sięgał 30–35%, w innych – gdy reaktory jądrowe pracowały blisko pełnej mocy – spadał do okolic 20%. W ujęciu emisji CO₂ sektor elektroenergetyczny Belgii wciąż w istotnym stopniu zależy od tego, jak intensywnie wykorzystywane są jednostki gazowe. Z perspektywy polityki klimatycznej władze federalne oraz regionalne rozwijają system wsparcia dla niskoemisyjnych źródeł elastycznych, a jednocześnie w dłuższym horyzoncie rozważają zastosowanie technologii wychwytywania i składowania dwutlenku węgla (CCS) dla części największych elektrowni.

Odnawialne źródła energii – wiatr, słońce, biomasa

Rozwój odnawialnych źródeł energii w Belgii przyspieszył szczególnie po 2010 roku, w odpowiedzi na unijne cele klimatyczne oraz rosnącą konkurencyjność technologii OZE. Z uwagi na warunki naturalne i ograniczoną powierzchnię lądową, kluczowym segmentem stała się energetyka wiatrowa na Morzu Północnym, uzupełniana farmami wiatrowymi na lądzie i intensywnie rozwijającą się fotowoltaiką, zwłaszcza w sektorze prosumenckim i komercyjnym.

Offshore wind – morskie elektrownie wiatrowe – to jedno z najbardziej charakterystycznych źródeł w belgijskim miksie. Kilka dużych farm wiatrowych, rozmieszczonych na stosunkowo niewielkim obszarze w belgijskiej wyłącznej strefie ekonomicznej, zapewnia łącznie kilka gigawatów mocy zainstalowanej. Dzięki wyższym prędkościom wiatru i stabilniejszym warunkom w porównaniu z lądem, współczynnik wykorzystania mocy morskich turbin jest zauważalnie wyższy, co przekłada się na znaczący udział w rocznej produkcji energii z OZE.

Fotowoltaika rozwija się głównie w oparciu o instalacje dachowe – zarówno w sektorze mieszkaniowym, jak i przemysłowym. Łączna moc zainstalowana PV w Belgii to już kilka gigawatów, jednak profile produkcji są silnie skoncentrowane w godzinach okołopołudniowych oraz w miesiącach letnich. To wymusza inwestycje w elastyczność systemu: rozwój magazynowania energii, reakcję strony popytowej oraz rozbudowę sieci dystrybucyjnych. Dodatkowo rośnie znaczenie fotowoltaiki wielkoskalowej, choć ze względu na ograniczoną powierzchnię gruntów jej udział w porównaniu z dużymi farmami wiatrowymi jest mniej dominujący.

Energia z biomasy i biogazu ma w Belgii charakter uzupełniający, choć lokalnie – zwłaszcza w otoczeniu przemysłu spożywczego, gospodarstw rolnych czy sektora gospodarki odpadami – może odgrywać istotną rolę. Spalanie biomasy w elektrociepłowniach i współspalanie w istniejących blokach energetycznych wspiera cele redukcji emisji, przy jednoczesnym wytwarzaniu ciepła technologicznego i energii elektrycznej. W bilansie krajowym udział biomasy jest jednak mniejszy niż w krajach o rozległych zasobach leśnych.

W efekcie roczny udział OZE w końcowym zużyciu energii brutto w Belgii pozostaje niższy niż w państwach o dużym potencjale wodnym czy geotermalnym, ale według nowszych danych przekracza 13–15%, a w odniesieniu do samej produkcji energii elektrycznej – nierzadko 25–30%. Władze belgijskie deklarują ambicje dalszego podnoszenia tego odsetka, szczególnie poprzez rozbudowę morskiej energetyki wiatrowej i wspieranie fotowoltaiki dachowej.

Znaczenie importu i eksportu energii elektrycznej

Belgia korzysta z gęstej sieci połączeń międzysystemowych z sąsiednimi krajami. Łączna moc przesyłowa interkonektorów przekracza kilka gigawatów, co umożliwia znaczące przepływy transgraniczne. W praktyce Belgia jest zarówno importerem, jak i eksporterem energii, w zależności od pory dnia, sezonu oraz dostępności własnych mocy. W latach, w których reaktory jądrowe były częściowo wyłączone z eksploatacji, kraj stawał się wyraźnym importerem netto, korzystając głównie z francuskiej i niemieckiej energii, a także z połączenia z Wielką Brytanią poprzez kable podmorskie.

W normalnych warunkach, przy wysokiej dyspozycyjności własnych źródeł i sprzyjającej produkcji z OZE, Belgia może eksportować nadwyżki energii, zwłaszcza do Holandii lub Francji. Operator systemu przesyłowego Elia odgrywa w tym obszarze kluczową rolę, koordynując handel międzynarodowy, zarządzanie przeciążeniami sieci oraz współudział w paneuropejskim mechanizmie równoważenia systemu ENTSO-E.

Największe elektrownie Belgii – moce, technologie i znaczenie dla systemu

Na mapie belgijskiej energetyki wyróżnia się kilka dużych elektrowni, stanowiących kręgosłup krajowego systemu. Obejmują one zarówno jednostki jądrowe, jak i gazowe oraz duże farmy wiatrowe na Morzu Północnym. Obok nich funkcjonuje bardzo duża liczba mniejszych źródeł rozproszonych, w tym instalacji fotowoltaicznych i wiatrowych na lądzie, jednak to największe zakłady decydują o zdolności kraju do pokrycia zapotrzebowania w szczytach obciążenia.

Kompleks jądrowy Doel

Elektrownia jądrowa Doel, położona w pobliżu Antwerpii nad rzeką Skaldą, jest jednym z dwóch głównych ośrodków atomowych w Belgii. Składa się z kilku bloków jądrowych typu PWR, które stopniowo uruchamiano od lat 70. Moc zainstalowana poszczególnych bloków przekracza 400–1000 MW, co łącznie daje około 3 GW mocy podstawowej. Elektrownia ta odgrywa szczególnie ważną rolę w zasilaniu gęsto zaludnionej i silnie uprzemysłowionej Flandrii, w tym portu w Antwerpii – jednego z najważniejszych hubów logistycznych i petrochemicznych w Europie.

Doel jest również przykładem starzenia się infrastruktury jądrowej w krajach rozwiniętych. W miarę zbliżania się nominalnych końców okresów eksploatacji bloków pojawiła się potrzeba decyzji w sprawie przedłużeń życia reaktorów, modernizacji systemów bezpieczeństwa oraz dostosowania instalacji do aktualnych standardów regulacyjnych. Dyskusje te w Belgii są szczególnie intensywne, ponieważ od nich zależy, czy kraj będzie musiał w krótkim czasie zastąpić duży wolumen stabilnej mocy innymi technologiami.

Kompleks jądrowy Tihange

Drugi filar belgijskiej energetyki jądrowej to elektrownia Tihange, zlokalizowana nad Mozaą, w pobliżu miasta Huy w Walonii. Podobnie jak Doel, Tihange dysponuje kilkoma blokami PWR o mocach rzędu kilkuset megawatów każdy. Łączna moc zainstalowana elektrowni Tihange sięga kilku gigawatów. Zakład ten dostarcza energii nie tylko regionowi walońskiemu, ale poprzez sieci przesyłowe zasila również inne części kraju oraz wspiera transgraniczną wymianę energii z sąsiednimi systemami.

Elektrownia w Tihange była w ostatniej dekadzie przedmiotem szeregu przeglądów technicznych i sporów publicznych, zwłaszcza w kontekście bezpieczeństwa. Odkryte mikropęknięcia w zbiornikach reaktorów i dyskusje na temat odporności na potencjalne zdarzenia sejsmiczne wywołały zainteresowanie opinii publicznej i mediów. Ostatecznie, po przeprowadzeniu analiz i modernizacji, reaktory powróciły do eksploatacji, jednak kwestia percepcji ryzyka atomowego pozostała w debacie publicznej bardzo żywa.

Największe elektrownie gazowe

W belgijskim krajobrazie energetycznym funkcjonuje kilka dużych elektrowni gazowych o mocach rzędu kilkuset megawatów każda. Zlokalizowane są zwykle w pobliżu głównych węzłów sieci przesyłowej, dużych aglomeracji miejskich lub ośrodków przemysłowych. Takie położenie minimalizuje straty przesyłowe i ułatwia wykorzystanie ciepła odpadowego w kogeneracji.

Przykładem może być elektrownia gazowo-parowa w okolica Gandawy lub innych flamandzkich centrów przemysłowych, które często funkcjonują jako źródła systemowe i lokalne elektrociepłownie przemysłowe. Jednostki te, dzięki stosunkowo szybkiemu rozruchowi i możliwości modulowania mocy, działają jako elastyczne źródła bilansujące, zwłaszcza w okresach niższej produkcji z wiatru i słońca. W niektórych przypadkach są one również zintegrowane z zakładami chemicznymi czy hutniczymi, gdzie para technologiczna wykorzystywana jest bezpośrednio w procesach produkcyjnych.

Duże znaczenie mają również elektrownie szczytowo-rezerwowe zasilane gazem, które są uruchamiane głównie w najcięższych godzinach szczytu. Choć w ujęciu rocznej produkcji generują stosunkowo niewiele energii, zapewniają niezbędny margines bezpieczeństwa, szczególnie podczas fal upałów lub silnych mrozów, gdy jednocześnie rośnie zapotrzebowanie na energię elektryczną i może spadać dostępność części jednostek wytwórczych.

Morskie farmy wiatrowe jako wielkoskalowe źródła odnawialne

Wyjątkowym elementem belgijskiego krajobrazu energetycznego są duże morskie farmy wiatrowe zlokalizowane na Morzu Północnym. Każda z nich stanowi zespół kilkudziesięciu lub kilkuset turbin, o jednostkowych mocach sięgających 8–10 MW, a w nowszych projektach jeszcze więcej. Łącznie belgijski offshore wind osiąga kilka gigawatów mocy zainstalowanej, zapewniając pokaźną część produkcji energii odnawialnej.

Statystycznie morskie elektrownie wiatrowe w Belgii są w stanie pokryć istotny procent krajowego zapotrzebowania na energię elektryczną, szczególnie w okresach silnych wiatrów. W praktyce oznacza to często kilkanaście terawatogodzin rocznej produkcji. Zaletą takiego rozwiązania jest nie tylko wysoka wydajność, ale też możliwość lokalizowania inwestycji z dala od gęsto zaludnionych obszarów, co minimalizuje konflikty społeczne związane z hałasem i krajobrazem, typowe dla lądowych farm wiatrowych.

Infrastruktura przesyłowa do obsługi farm offshore obejmuje morskie stacje transformatorowe, podmorskie kable wysokiego napięcia oraz połączenia z siecią lądową. Operator systemu przesyłowego inwestuje w tak zwane „wyspy energetyczne” oraz nowe węzły przyłączeniowe, aby umożliwić dalszy rozwój morskiej energetyki wiatrowej i integrację z przyszłymi projektami w innych krajach regionu Morza Północnego.

Elektrownie węglowe i inne źródła konwencjonalne

W przeciwieństwie do wielu krajów Europy Środkowo-Wschodniej Belgia w dużej mierze zakończyła epokę energetyki węglowej. Dawne duże elektrownie węglowe zostały wyłączone, a działalność części z nich zakończyła się dekadę lub więcej temu. W efekcie udział węgla w produkcji energii elektrycznej jest minimalny, a emisje sektora elektroenergetycznego koncentrują się przede wszystkim w jednostkach gazowych i procesach przemysłowych.

W bilansie energetycznym wciąż występują elektrownie i elektrociepłownie wykorzystujące produkty ropopochodne, choć ich znaczenie jest stopniowo marginalizowane. Są one najczęściej eksploatowane jako źródła rezerwowe lub zlokalizowane bezpośrednio przy instalacjach przemysłowych, gdzie służą do intensywnego, ale nieregularnego zasilania w ciepło technologiczne.

Zużycie energii, efektywność i transformacja energetyczna

Analiza belgijskiego sektora energetycznego nie byłaby pełna bez omówienia wzorców zużycia energii, działań na rzecz efektywności energetycznej oraz szerszego kontekstu transformacji w kierunku gospodarki niskoemisyjnej. Belgia mierzy się z wyzwaniami typowymi dla wysoko uprzemysłowionych gospodarek: znaczącym udziałem energiochłonnych branż, rozbudowanym transportem drogowym i logistyką, a także starzejącą się infrastrukturą budynków, wymagającą modernizacji.

Struktura końcowego zużycia energii

Struktura końcowego zużycia energii w Belgii obejmuje przede wszystkim sektor przemysłowy, transport, gospodarstwa domowe oraz usługi. Przemysł – w tym szczególnie petrochemia, hutnictwo, produkcja nawozów oraz przemysł spożywczy – odpowiada za znaczącą część zapotrzebowania na energię elektryczną i ciepło procesowe. Wysoki poziom specjalizacji i koncentracji gałęzi energochłonnych sprawia, że Belgia musi stale konkurować pod względem kosztów energii z innymi ośrodkami przemysłowymi w Europie i na świecie.

Transport, silnie oparty na drogach, konsumuje duże ilości produktów ropopochodnych. Choć udział elektryfikacji w segmencie transportu osobowego rośnie – między innymi dzięki zachętom podatkowym dla pojazdów elektrycznych oraz hybrydowych – silniki spalinowe pozostaną jeszcze przez lata dominującym źródłem napędu. Z kolei w sektorze kolejowym, który jest w Belgii dobrze rozwinięty i intensywnie użytkowany, udział trakcji elektrycznej jest już wysoki, co zdecydowanie ogranicza zużycie paliw kopalnych w tym segmencie.

Gospodarstwa domowe i sektor usług odpowiadają za znaczącą część zapotrzebowania na energię do ogrzewania, chłodzenia, oświetlenia oraz zasilania urządzeń elektrycznych. Struktura nośników energii w tym obszarze jest zróżnicowana: wykorzystywany jest gaz ziemny, energia elektryczna, sieci ciepłownicze (w mniejszej skali niż w Europie Środkowo-Wschodniej) oraz wciąż pewna ilość oleju opałowego, szczególnie w starszych budynkach.

Efektywność energetyczna i modernizacja budynków

Jednym z filarów belgijskiej polityki energetycznej jest poprawa efektywności energetycznej, zwłaszcza w sektorze budynków. Duża część zasobu mieszkaniowego i komercyjnego powstała przed wprowadzeniem nowoczesnych standardów izolacji termicznej, co prowadzi do wysokich strat ciepła i zwiększonego zużycia energii na ogrzewanie. W odpowiedzi władze regionalne wdrażają systemy certyfikacji energetycznej budynków, oferują dotacje na termomodernizację, wymianę okien, instalację pomp ciepła czy paneli fotowoltaicznych.

W statystykach zużycia energii widać stopniową poprawę wskaźników efektywności, choć tempo zmian jest nierównomierne między regionami. Flandria, dzięki bardziej agresywnym programom wsparcia i wyższemu poziomowi dochodów gospodarstw domowych, często wykazuje lepsze wskaźniki modernizacji niż niektóre obszary Walonii. Równolegle prowadzone są kampanie informacyjne mające na celu zmianę zachowań konsumenckich, od promowania energooszczędnego oświetlenia i sprzętów po zachęty do ograniczania zużycia energii w godzinach szczytu.

W obszarze przemysłu Belgia wspiera inwestycje w efektywne technologie produkcyjne, odzysk ciepła odpadowego oraz transformację procesów w kierunku mniejszego zużycia energii i niższych emisji. Mechanizmy fiskalne, ulgi podatkowe oraz dedykowane programy unijne pozwalają przedsiębiorstwom modernizować linie produkcyjne i redukować zapotrzebowanie na energię przy zachowaniu, a często zwiększeniu, konkurencyjności.

Transformacja energetyczna i cele klimatyczne

Belgijska transformacja energetyczna odbywa się w ramach unijnego pakietu klimatyczno-energetycznego oraz kolejnych strategii takich jak Europejski Zielony Ład. Kraj zobowiązał się do znaczących redukcji emisji gazów cieplarnianych, zwiększania udziału OZE oraz poprawy efektywności energetycznej. Jednocześnie, ze względu na strukturę przemysłu i ograniczenia przestrzenne, osiągnięcie tych celów wymaga szczegółowego planowania i kompromisów między różnymi celami politycznymi.

W praktyce transformacja obejmuje kilka kluczowych osi. Po pierwsze, dalszy rozwój odnawialnych źródeł, zwłaszcza morskiej energetyki wiatrowej i fotowoltaiki, ma stopniowo zastępować moce jądrowe w miarę ich wygaszania, a także zmniejszać potrzebę pracy elektrowni gazowych. Po drugie, rosnące znaczenie ma elektryfikacja sektorów dotąd zależnych od paliw kopalnych – przede wszystkim transportu i ogrzewania. Rozwój infrastruktury ładowania pojazdów elektrycznych, modernizacja sieci dystrybucyjnych oraz integracja pomp ciepła są tu niezbędnymi elementami.

Po trzecie, Belgia intensywnie inwestuje w rozwój inteligentnych sieci elektroenergetycznych, systemów zarządzania popytem oraz magazynowania energii. Integracja ogromnej liczby źródeł rozproszonych wymaga zaawansowanych narzędzi cyfrowych, które pozwolą zbilansować system przy rosnącym udziale źródeł niestabilnych. Mechanizmy dynamicznego kształtowania cen energii, zachęcające odbiorców do przesuwania zużycia na godziny z większą podażą taniej energii z OZE, stają się coraz popularniejsze.

Wreszcie, toczy się debata nad długofalową rolą energetyki jądrowej w belgijskim miksie. Część środowisk postuluje utrzymanie lub nawet odnowienie floty reaktorów, argumentując to niską emisyjnością atomu i jego rolą w stabilizacji systemu. Inni wskazują na koszty modernizacji, kwestie bezpieczeństwa i problem składowania odpadów promieniotwórczych. Decyzje podjęte w najbliższych latach zadecydują, czy Belgia pozostanie krajem z dużym udziałem atomu, czy też będzie podążać ścieżką głębokiej dekarbonizacji opartej niemal wyłącznie na OZE, gazie jako paliwie przejściowym i licznych technologiach elastyczności.

Transformacja sektora energetycznego w Belgii jest więc procesem wielowymiarowym. Z jednej strony obejmuje kwestię bezpieczeństwa dostaw i konkurencyjności przemysłu, z drugiej – konieczność redukcji emisji i dostosowania się do celów klimatycznych. W tym kontekście dane statystyczne dotyczące produkcji i zużycia energii, udziału poszczególnych technologii oraz wielkości emisji CO₂ stanowią podstawę do projektowania scenariuszy rozwoju i podejmowania strategicznych decyzji. W nadchodzących latach obserwacja tych wskaźników pozwoli ocenić, na ile Belgii uda się zrealizować ambitne plany budowy nowoczesnego, niskoemisyjnego i jednocześnie stabilnego systemu energetycznego.