Energetyka węglowa pozostaje jednym z kluczowych elementów systemów elektroenergetycznych w wielu krajach, w tym w Polsce. Jednocześnie to właśnie elektrownie opalane węglem kamiennym i brunatnym są jednym z najważniejszych źródeł emisji SO2 (dwutlenku siarki), NOx (tlenków azotu) oraz pyłów zawieszonych. Zrozumienie mechanizmów powstawania tych zanieczyszczeń, stosowanych technologii redukcji i ich skutków zdrowotno‑środowiskowych jest kluczowe dla planowania transformacji energetycznej, tworzenia racjonalnych regulacji oraz oceny kosztów zewnętrznych produkcji energii elektrycznej z węgla. Poniższy artykuł omawia w sposób ekspercki i przystępny źródła i skalę emisji, dostępne rozwiązania techniczne oraz aktualne trendy regulacyjne.

Charakterystyka emisji z elektrowni węglowych

Elektrownie węglowe są instalacjami o dużej mocy, w których spala się znaczne ilości węgla w celu wytworzenia pary wodnej, napędzającej turbiny i generatory. Proces spalania paliwa stałego w wysokiej temperaturze prowadzi do powstawania szeregu zanieczyszczeń. Najważniejsze z punktu widzenia ochrony powietrza są: dwutlenek siarki (SO2), tlenki azotu (NOx) oraz pył całkowity i pyły drobne PM10/PM2.5. Dodatkowo w spalinach obecne są: CO2, metale ciężkie, WWA, śladowe ilości rtęci oraz innych toksycznych związków. Konstrukcja bloków węglowych, rodzaj kotła, parametry procesu spalania oraz zastosowane systemy oczyszczania spalin decydują o faktycznym poziomie emisji na jednostkę energii.

Dwutlenek siarki (SO2) – źródła i mechanizm powstawania

Głównym źródłem SO2 w elektrowniach węglowych jest siarka zawarta w paliwie. Węgiel kamienny i brunatny zawierają zarówno siarkę organiczną, jak i nieorganiczną, związaną z minerałami. Podczas spalania niemal cała siarka ulega utlenieniu do dwutlenku siarki. Emisja jednostkowa zależy bezpośrednio od zawartości siarki w węglu i sprawności systemów odsiarczania spalin. Wzór ogólny reakcji to: S + O2 → SO2, przy czym część SO2 może dalej utleniać się do siarczanów (SO3, H2SO4) w atmosferze, przyczyniając się do powstawania kwaśnych deszczy i wtórnego aerozolu siarczanowego.

Znaczenie składu paliwa dla emisji SO2

W praktyce energetycznej stosuje się różne gatunki węgla o szerokim zakresie zawartości siarki (od <0,5% do >3%). Elektrownie węglowe, których paliwem podstawowym jest węgiel brunatny, często operują na paliwie o relatywnie wysokiej zawartości siarki i wilgoci, co zwiększa nominalną emisję SO2 na jednostkę energii elektrycznej brutto. W przypadku węgla kamiennego możliwa jest częściowa redukcja emisji już na etapie przygotowania paliwa – poprzez wzbogacanie mechaniczne (usuwanie części siarki nieorganicznej związanej z popiołem). Mimo to kluczową rolę w ograniczaniu emisji SO2 odgrywają instalacje odsiarczania spalin (IOS).

Tlenki azotu (NOx) – mechanizm tworzenia i rodzaje

Tlenki azotu powstają przede wszystkim w wyniku dwóch mechanizmów: NOx termicznych oraz NOx paliwowych. Pierwszy z nich związany jest z wysoką temperaturą spalania, która sprzyja utlenianiu azotu zawartego w powietrzu (N2) do tlenku azotu (NO) i dwutlenku azotu (NO2). Drugi mechanizm dotyczy azotu obecnego w paliwie stałym, który podczas pirolizy i spalania przekształca się w NO, N2O i inne związki azotu. Parametry pracy kotła, stosunek paliwo/powietrze, konstrukcja palników oraz czas przebywania spalin w strefie wysokich temperatur determinują poziom jednostkowej emisji NOx.

Rodzaje NOx i ich znaczenie środowiskowe

W spalinach elektrowni węglowych dominuje tlenek azotu (NO), który w atmosferze szybko utlenia się do NO2. Z punktu widzenia zdrowia publicznego właśnie NO2 ma największe znaczenie toksykologiczne – działa drażniąco na drogi oddechowe, uczestniczy w tworzeniu ozonu troposferycznego i wtórnych aerozoli nieorganicznych. Inną formą jest podtlenek azotu (N2O), mający istotny wpływ na bilans cieplarniany, choć jego udział w całkowitej emisji azotu z elektrowni węglowych jest mniejszy niż NO i NO2. Dlatego regulacje prawne (np. dyrektywa IED, dokumenty BAT) koncentrują się głównie na emisjach NOx wyrażonych jako NO2.

Pyły z elektrowni węglowych – PM10, PM2.5 i pył całkowity

Emisja pyłów z bloków węglowych obejmuje zarówno pył całkowity (TSP), jak i frakcje drobne PM10 i PM2.5, szczególnie istotne z punktu widzenia zdrowia publicznego. Pyły pochodzą z części niepalnej węgla (popiół), która ulega rozdrobnieniu i unoszeniu w strumieniu spalin. Zawartość popiołu w węglu może sięgać kilkunastu lub nawet kilkudziesięciu procent masy paliwa. Bez skutecznego odpylania spalin elektrownia węglowa stanowiłaby dominujące źródło pyłów w skali regionu.

Skład chemiczny i zagrożenia związane z pyłami

Pyły emitowane ze spalania węgla to złożone mieszaniny tlenków krzemu, glinu, żelaza, wapnia, a także śladowych ilości metali ciężkich (np. ołów, kadm, arsen, rtęć związana z popiołem) oraz nieorganicznych siarczanów. Drobne frakcje PM2.5 i ultradrobne cząstki mogą penetrować głęboko do pęcherzyków płucnych, a nawet przechodzić do krwiobiegu. Wykazano ich związek ze wzrostem częstości występowania chorób układu oddechowego i krążenia. W kontekście polityki klimatyczno‑energetycznej pyły z elektrowni węglowych mają także znaczenie jako prekursor wtórnych aerozoli powstających z SO2 i NOx.

Emisje z energetyki węglowej na tle innych źródeł

Choć w strukturze całkowitych emisji SO2, NOx i pyłów uczestniczą także inne sektory – transport, przemysł, ogrzewanie komunalne – to instalacje energetycznego spalania paliw o mocy powyżej 50 MW (LCP, Large Combustion Plants) tradycyjnie należały do największych emitentów SO2 i pyłów w Europie. W wielu krajach, w tym w Polsce, wprowadzenie zaawansowanych technologii oczyszczania spalin spowodowało znaczący spadek emisji jednostkowych z MWh wyprodukowanej energii, lecz całkowity poziom zanieczyszczeń wciąż jest znaczący ze względu na skalę wykorzystania węgla.

Porównanie z innymi technologiami wytwarzania energii

• Elektrownie gazowe generują znacznie niższe emisje SO2 i pyłów (praktycznie pomijalne), ale mogą emitować NOx, szczególnie przy wysokotemperaturowym spalaniu.
• Źródła odnawialne (wiatr, fotowoltaika, hydroenergetyka) nie generują bezpośrednich emisji SO2, NOx i pyłów w fazie eksploatacji.
• Elektrownie jądrowe mają bardzo niskie emisje zanieczyszczeń powietrza na jednostkę energii, a ich wpływ środowiskowy dotyczy głównie gospodarki paliwem jądrowym i odpadami.

Na tym tle tradycyjna energetyka węglowa, mimo postępu technologicznego, pozostaje jedną z najbardziej emisyjnych technologii w zakresie zanieczyszczeń powietrza.

Technologie redukcji emisji SO2

Aby spełnić rygorystyczne normy emisyjne, nowoczesne elektrownie węglowe wyposażone są w instalacje odsiarczania spalin. Najpowszechniej stosowaną technologią jest mokre odsiarczanie węglanowo‑wapniowe, w którym SO2 ze spalin absorbowany jest w zawiesinie wapienia lub wapna. Powstaje gips syntetyczny (CaSO4·2H2O), który może być wykorzystany w przemyśle budowlanym. Sprawność tych instalacji sięga 95–99%, co radykalnie ogranicza emisje pierwotne SO2.

Alternatywne metody odsiarczania

• Suche i półsuche odsiarczanie – z wykorzystaniem sorbentów wapniowych (Ca(OH)2, CaO) lub sodowych (NaHCO3), które wprowadzane są do strumienia spalin w postaci proszku lub zawiesiny, a powstałe sole siarczanowe są wychwytywane w filtrach workowych.
• Fluidalne spalanie węgla – w kotłach fluidalnych sorbent wapniowy dodawany jest bezpośrednio do złoża fluidalnego, dzięki czemu znacząca część SO2 powstająca w procesie spalania wiązana jest in situ.
• Odsiarczanie na sucho w kominach – rozwiązanie o mniejszej skuteczności, ale niższych kosztach inwestycyjnych, stosowane głównie w starszych jednostkach.

Dobór technologii zależy od wielkości jednostki, parametrów paliwa, dostępności sorbentów i wymagań środowiskowych. Coraz częściej analizuje się pełny koszt cyklu życia instalacji, w tym zagospodarowanie produktów ubocznych odsiarczania.

Technologie redukcji emisji NOx

Redukcja NOx w elektrowniach węglowych odbywa się zarówno na etapie procesu spalania (metody pierwotne), jak i poprzez dodatkowe instalacje oczyszczania spalin (metody wtórne). Celem jest obniżenie poziomu NOx do wartości zgodnych z najlepszymi dostępnymi technikami (BAT), często na poziomie kilkudziesięciu–stu kilkudziesięciu mg/Nm³.

Metody pierwotne – optymalizacja procesu spalania

• Low-NOx burners – specjalnie zaprojektowane palniki ograniczające mieszanie paliwa z powietrzem w strefie wysokich temperatur, co zmniejsza tworzenie się NOx termicznych.
• Stopniowe podawanie powietrza (overfire air) – część powietrza doprowadzana jest do górnych stref kotła, co tworzy strefy redukcyjne i pozwala na rozkład części NO do N2.
• Recyrkulacja spalin – część schłodzonych spalin zawracana jest do palników, co obniża temperaturę płomienia.

Metody pierwotne pozwalają na redukcję emisji NOx rzędu 30–50%, jednak w wielu przypadkach to za mało, aby spełnić zaostrzone limity emisyjne, co wymusza stosowanie technologii wtórnych.

Metody wtórne – selektywna redukcja katalityczna i niekatalityczna

• SNCR (Selektywna Redukcja Niekatalityczna) – wtrysk roztworu mocznika lub amoniaku do stref wysokiej temperatury w kotle (ok. 850–1050°C). Część NOx redukowana jest do azotu cząsteczkowego. Skuteczność: 30–60%.
• SCR (Selektywna Redukcja Katalityczna) – spaliny przepuszczane są przez reaktor z katalizatorem (najczęściej na bazie tlenków wanadu, tytanu), do którego dozowany jest amoniak. Reakcje redukcji NOx do N2 zachodzą efektywnie w niższych temperaturach (ok. 300–400°C), przy sprawnościach sięgających 80–95%.

Instalacje SCR są obecnie standardem w wielu nowoczesnych elektrowniach węglowych, zwłaszcza w krajach o rygorystycznych regulacjach jakości powietrza. Wymagają one jednak znacznych nakładów inwestycyjnych oraz odpowiedniego gospodarowania amoniakiem i zużytym katalizatorem.

Technologie redukcji emisji pyłów

Podstawową metodą ograniczania emisji pyłu ze spalin elektrowni węglowych są elektrofiltry (ESP) i filtry workowe (baghouse). Wybór technologii zależy m.in. od charakterystyki popiołu lotnego, wymagań emisyjnych oraz integracji z innymi systemami oczyszczania spalin.

Elektrofiltry – zasada działania i efektywność

Elektrofiltr wykorzystuje pole elektrostatyczne do ładowania cząstek pyłu i ich osadzania na elektrodach zbierających. Pył jest okresowo strząsany do lejów zsypowych, a następnie trafia do systemu gospodarowania popiołem. Nowoczesne elektrofiltry osiągają sprawność powyżej 99%, redukując emisję pyłu do poziomu kilkudziesięciu mg/Nm³, a po modernizacji nawet niżej. Sprawność może jednak spadać przy niekorzystnych właściwościach popiołu (np. wysoka rezystywność) lub przy pracy poza optymalnym zakresem obciążenia bloku.

Filtry workowe i hybrydowe systemy odpylania

Filtry workowe zatrzymują pył na powierzchni tkanin filtracyjnych, które są okresowo oczyszczane impulsami sprężonego powietrza. Pozwalają na osiąganie bardzo niskich stężeń pyłu w gazach odlotowych, często <10 mg/Nm³, oraz lepszą kontrolę nad emisją drobnych frakcji PM2.5. Coraz częściej stosuje się rozwiązania hybrydowe łączące elektrofiltr z filtracją tkaninową, co zwiększa niezawodność i elastyczność eksploatacji. Istotne jest również właściwe dopasowanie systemu odpylania do instalacji odsiarczania i odazotowania, aby uniknąć niekorzystnych interakcji chemicznych i nadmiernego zużycia tkanin filtracyjnych.

Regulacje prawne dotyczące emisji SO2, NOx i pyłów

Emisje z elektrowni węglowych są ściśle regulowane przepisami krajowymi oraz unijnymi. Kluczową rolę w UE odgrywa dyrektywa IED (Industrial Emissions Directive) oraz powiązany z nią dokument referencyjny BAT dla dużych źródeł spalania (LCP BREF). Dokumenty te określają tzw. BAT-AEL – zakresy poziomów emisji osiągalnych przy zastosowaniu najlepszych dostępnych technik. Przekłada się to na limity emisyjne dla SO2, NOx i pyłu, wpisywane do pozwoleń zintegrowanych dla konkretnych instalacji.

Normy emisyjne i ich zaostrzanie

W ostatnich latach obserwuje się wyraźny trend zaostrzania standardów emisyjnych, zarówno w odniesieniu do wartości dopuszczalnych stężeń zanieczyszczeń w spalinach, jak i poziomów imisji w powietrzu. Oznacza to konieczność modernizacji istniejących bloków węglowych, dobudowy nowych instalacji oczyszczania spalin oraz optymalizacji procesu spalania. W niektórych krajach zaostrzane są również standardy emisji rtęci, HCl, HF i metali ciężkich, co może wymagać wprowadzenia dodatkowych technologii, np. wtrysku węgla aktywnego.

Wpływ emisji z elektrowni węglowych na zdrowie i środowisko

Emisje SO2, NOx i pyłów z energetyki węglowej wpływają na jakość powietrza w skali lokalnej, regionalnej i transgranicznej. Dwutlenek siarki i tlenki azotu uczestniczą w procesach tworzenia kwaśnych opadów, które degradują gleby, lasy, ekosystemy wodne oraz przyspieszają korozję infrastruktury. NOx, w obecności promieniowania słonecznego i lotnych związków organicznych, przyczyniają się do powstawania ozonu troposferycznego, szkodliwego dla zdrowia ludzi i roślin.

Skutki zdrowotne pyłów i gazów z elektrowni

Pyły drobne PM2.5 oraz NO2 i SO2 zostały powiązane z podwyższonym ryzykiem występowania chorób układu oddechowego (astma, POChP), sercowo‑naczyniowego (zawały, udary) oraz przedwczesnymi zgonami. Modele oceny wpływu zdrowotnego (np. w ramach Europejskiej Agencji Środowiska) wskazują, że emisje z dużych źródeł spalania w tym z elektrowni węglowych, mają istotny udział w obciążeniu chorobami związanymi z zanieczyszczeniem powietrza. W dyskusji o kosztach energii elektrycznej coraz częściej uwzględnia się tzw. koszty zewnętrzne – w tym koszty opieki zdrowotnej i utraconej produktywności.

Monitoring i raportowanie emisji z elektrowni węglowych

Nowoczesne elektrownie węglowe wyposażone są w systemy ciągłego monitoringu emisji (CEMS), które mierzą stężenia SO2, NOx, pyłu oraz innych zanieczyszczeń w czasie rzeczywistym. Dane te są wykorzystywane do kontroli zgodności z pozwoleniami emisyjnymi, optymalizacji pracy instalacji oczyszczania spalin oraz raportowania do krajowych i unijnych rejestrów emisji (np. E-PRTR). Wymagania dotyczące dokładności pomiarów, kalibracji i weryfikacji systemów CEMS są szczegółowo określone w normach i wytycznych metodycznych.

Rola modelowania rozprzestrzeniania zanieczyszczeń

Aby ocenić wpływ emisji z elektrowni węglowych na jakość powietrza w otoczeniu, wykorzystuje się modele dyspersji zanieczyszczeń. Uwzględniają one m.in. wysokość kominów, warunki meteorologiczne, ukształtowanie terenu i tło zanieczyszczeń. Wyniki modelowania służą do planowania lokalizacji nowych instalacji, optymalizacji wysokości kominów oraz oceny, czy emisje nie spowodują przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu na obszarach zamieszkałych.

Modernizacja bloków węglowych a redukcja emisji

W wielu krajach prowadzony jest proces modernizacji istniejących bloków węglowych w celu poprawy sprawności, obniżenia emisji oraz wydłużenia okresu ich eksploatacji. Działania te obejmują:

• montaż lub modernizację instalacji odsiarczania, odazotowania i odpylania,
• wymianę palników na niskoemisyjne,
• modernizację kotłów i turbin w kierunku wyższych parametrów pary (ultranadkrytyczne kotły węglowe),
• wdrożenie zaawansowanych systemów sterowania procesem spalania,
• optymalizację pracy bloków w warunkach zmiennego obciążenia systemu.

Modernizacje te mogą znacząco obniżyć wskaźniki emisji na jednostkę energii, lecz rodzą pytania o długofalową opłacalność w kontekście polityki dekarbonizacji i rosnącej konkurencyjności źródeł odnawialnych.

Energetyka węglowa a transformacja energetyczna

Transformacja energetyczna w kierunku gospodarki niskoemisyjnej oznacza stopniowe ograniczanie roli węgla w miksie energetycznym. W wielu scenariuszach przewiduje się zastępowanie bloków węglowych przez OZE, elektrownie gazowe, magazyny energii i rozwiązania poprawiające efektywność energetyczną. Z punktu widzenia emisji SO2, NOx i pyłów oznacza to szansę na dalszą, trwałą poprawę jakości powietrza. Jednocześnie polityka odchodzenia od węgla wymaga uwzględnienia aspektów społecznych, takich jak miejsca pracy w sektorze górniczym i energetycznym, oraz zapewnienia bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej.

Rola technologii wychwytywania CO2 a emisje zanieczyszczeń

W dyskusji o przyszłości węgla w energetyce pojawiają się technologie CCS/CCU (wychwytywanie, składowanie i wykorzystanie CO2). Choć ich głównym celem jest redukcja emisji gazów cieplarnianych, integracja instalacji wychwytu CO2 z blokami węglowymi może wpływać także na gospodarkę ciepłem, parametry spalin i w konsekwencji na emisje SO2, NOx i pyłu. W praktyce jednak rozwój CCS nie rozwiązuje problemu zanieczyszczeń klasycznych, dlatego wciąż konieczne jest stosowanie pełnego pakietu technologii oczyszczania spalin.

Perspektywy dalszego ograniczania emisji w energetyce węglowej

Potencjał dalszej redukcji emisji SO2, NOx i pyłów z istniejących elektrowni węglowych zależy od wielu czynników: stopnia wykorzystania dostępnych technologii BAT, wieku bloków, możliwości modernizacyjnych i ekonomicznych. W wielu przypadkach koszt dostosowania najstarszych jednostek do najnowszych standardów emisyjnych przewyższa korzyści, co skłania operatorów do ich przyspieszonego wycofywania. W pozostałych instalacjach przewidywane są stopniowe usprawnienia, takie jak poprawa sprawności IOS, optymalizacja dozowania sorbentów, modernizacja elektrofiltrów czy konwersja na współspalanie biomasy.

Znaczenie analiz kosztów i korzyści

Decyzje dotyczące modernizacji lub wyłączania bloków węglowych powinny opierać się na rzetelnych analizach kosztów i korzyści, uwzględniających nie tylko nakłady inwestycyjne i koszty operacyjne, ale także efekty zdrowotne i środowiskowe. W wielu opracowaniach wskazuje się, że korzyści społeczne wynikające z redukcji emisji SO2, NOx i pyłów (mniejsze obciążenie systemu ochrony zdrowia, spadek umieralności, wyższa produktywność) przewyższają koszty wdrożenia zaawansowanych technologii oczyszczania spalin.

FAQ

Jakie są główne źródła emisji SO2, NOx i pyłów w elektrowniach węglowych?

Główne źródła emisji SO2, NOx i pyłów w elektrowniach węglowych wynikają bezpośrednio z procesu spalania paliwa stałego. SO2 powstaje z siarki zawartej w węglu kamiennym lub brunatnym, która podczas spalania utlenia się do dwutlenku siarki. NOx tworzą się w wysokiej temperaturze płomienia z azotu w powietrzu i w samym paliwie. Pyły pochodzą z części mineralnej węgla, czyli popiołu unoszonego w strumieniu spalin. Na poziom emisji wpływają: skład chemiczny paliwa, sprawność kotła, parametry spalania, rodzaj palników oraz obecność lub brak instalacji oczyszczania spalin, takich jak elektrofiltry, filtry workowe, IOS czy systemy SCR.

Jakie technologie najlepiej redukują emisje SO2, NOx i pyłów z energetyki węglowej?

Najskuteczniejsze ograniczanie emisji zanieczyszczeń z energetyki węglowej wymaga zastosowania pakietu technologii. Do redukcji SO2 najczęściej wykorzystuje się mokre odsiarczanie wapniowo‑wapniowe lub półsuche metody z wtryskiem sorbentu. Emisje NOx obniża się dzięki palnikom niskoemisyjnym, stopniowaniu powietrza oraz instalacjom SNCR i szczególnie efektywnym SCR. Pyły ograniczają elektrofiltry o wysokiej sprawności lub filtry workowe, które skutecznie zatrzymują także drobne frakcje PM2.5. Zastosowanie wszystkich tych technologii zgodnie z wytycznymi BAT pozwala zredukować emisje SO2, NOx i pyłu nawet o kilkadziesiąt–kilkanaście razy w porównaniu z nieoczyszczonymi spalinami.

Jaki wpływ mają emisje z elektrowni węglowych na zdrowie ludzi?

Emisje SO2, NOx i pyłów z elektrowni węglowych istotnie pogarszają jakość powietrza, co przekłada się na konkretne skutki zdrowotne. Pyły drobne PM2.5 i PM10 mogą przenikać głęboko do układu oddechowego, zwiększając ryzyko astmy, przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, chorób sercowo‑naczyniowych oraz przedwczesnych zgonów. SO2 i NO2 działają drażniąco na błony śluzowe, nasilają objawy u osób z chorobami płuc i serca. NOx uczestniczą dodatkowo w tworzeniu ozonu troposferycznego i wtórnych aerozoli, które również mają działanie toksyczne. Badania epidemiologiczne pokazują, że ograniczanie emisji z energetyki węglowej prowadzi do spadku hospitalizacji i umieralności z przyczyn oddechowych oraz krążeniowych.

Czy nowoczesne elektrownie węglowe są dużo mniej emisyjne niż stare bloki?

Nowoczesne elektrownie węglowe wyposażone w kompleksowe systemy oczyszczania spalin emitują zdecydowanie mniej SO2, NOx i pyłów niż stare bloki bez takich instalacji. Zastosowanie mokrego odsiarczania, SCR oraz zaawansowanych elektrofiltrów lub filtrów workowych pozwala zredukować emisje o ponad 90% w stosunku do poziomów historycznych. Dodatkowo wyższa sprawność nowoczesnych bloków ultrasuperkrytycznych oznacza mniejsze zużycie węgla na jednostkę energii, a więc niższe emisje jednostkowe wszystkich zanieczyszczeń. Mimo to nawet zmodernizowana energetyka węglowa pozostaje istotnym źródłem emisji w porównaniu z energetyką odnawialną, która nie generuje bezpośrednich emisji SO2, NOx ani pyłów w fazie pracy.

W jaki sposób transformacja energetyczna ograniczy emisje SO2, NOx i pyłów?

Transformacja energetyczna polegająca na odchodzeniu od węgla i zwiększaniu udziału OZE bezpośrednio przekłada się na spadek emisji SO2, NOx i pyłów. Zastępowanie bloków węglowych wiatrakami, fotowoltaiką, elektrowniami wodnymi czy geotermalnymi usuwa z systemu źródła spalania węgla, a więc główne źródła klasycznych zanieczyszczeń powietrza. Dodatkowo modernizacja pozostałych jednostek węglowych i gazowych zgodnie z wymaganiami BAT jeszcze bardziej obniża emisje jednostkowe. W dłuższej perspektywie rosnąca rola OZE wspieranych magazynami energii oraz poprawa efektywności energetycznej budynków i przemysłu umożliwi trwałe ograniczenie emisji SO2, NOx i pyłów w całej gospodarce, poprawiając jakość powietrza i stan zdrowia społeczeństwa.