Dyrektywa RED III znacząco zmienia krajobraz regulacyjny w obszarze odnawialnych źródeł energii w Unii Europejskiej. Nowe przepisy dotyczące OZE wprowadzają ambitniejsze cele, szybsze procedury administracyjne, a także szeroki pakiet środków wspierających transformację energetyczną i bezpieczeństwo energetyczne. Artykuł analizuje kluczowe rozwiązania dyrektywy, ich znaczenie dla rynku energii oraz praktyczne konsekwencje dla państw członkowskich, przedsiębiorstw energetycznych i inwestorów. Pokazuje również, jak RED III wpisuje się w szersze ramy europejskiego prawa energetycznego oraz pakietu „Fit for 55”.

Podstawy prawne dyrektywy RED III i jej miejsce w prawie energetycznym UE

Dyrektywa RED III (ang. Renewable Energy Directive III) to potoczne określenie nowelizacji dyrektywy 2018/2001/UE, dokonanej w ramach pakietu legislacyjnego „Fit for 55”. Jest ona kontynuacją wcześniejszych regulacji RED I i RED II, ale zakres zmian jest na tyle istotny, że w praktyce mamy do czynienia z nową generacją unijnych regulacji dotyczących OZE. Celem ustawodawcy jest przyspieszenie dekarbonizacji i zwiększenie udziału energii odnawialnej w całkowitym zużyciu energii brutto w UE.

RED III jest jednym z filarów europejskiego Zielonego Ładu oraz pakietu klimatyczno-energetycznego do 2030 r. W systematyce prawa Unii Europejskiej należy do tzw. prawa wtórnego (secondary law) i wymaga transpozycji do krajowych porządków prawnych. Państwa członkowskie zobowiązane są do przyjęcia odpowiednich ustaw, rozporządzeń i aktów wykonawczych, które zapewnią osiągnięcie uzgodnionych celów ilościowych oraz wdrożenie nowych mechanizmów wsparcia.

Dyrektywa oddziałuje nie tylko na sektor wytwarzania energii elektrycznej, ale także na rynek gazów odnawialnych, wodoru odnawialnego, ciepłownictwo i chłodnictwo, transport oraz procesy przemysłowe. Jest więc głęboko powiązana z innymi aktami prawnymi, takimi jak rozporządzenie w sprawie zarządzania unią energetyczną, rozporządzenia dotyczące rynku energii, a także regulacje o charakterze sektorowym (np. emisje w transporcie, ETS, F-gazy).

Nowy główny cel udziału OZE do 2030 roku

Jednym z najbardziej medialnych elementów RED III jest podniesienie unijnego celu udziału OZE w energii końcowej. Zgodnie z porozumieniem politycznym, Unia zobowiązała się do osiągnięcia co najmniej 42,5% udziału energii z OZE w 2030 r., z aspiracyjnym celem 45%. W praktyce oznacza to niemal podwojenie obecnego tempa rozwoju istalacji odnawialnych, takich jak farmy wiatrowe, fotowoltaika, biogazownie czy instalacje geotermalne.

Cel ten jest wiążący na poziomie Unii jako całości, ale przekłada się na szczegółowe zobowiązania w planach krajowych w zakresie energii i klimatu (NECP). Państwa członkowskie muszą zaktualizować swoje ścieżki dojścia do 2030 r., uwzględniając szereg sektorowych mini-celów wynikających z RED III. W praktyce oznacza to konieczność rewizji krajowych strategii energetycznych, systemów wsparcia OZE oraz sieciowych planów rozwoju, szczególnie w obszarze sieci przesyłowych i dystrybucyjnych.

Podniesienie celu jest ściśle skorelowane z redukcją emisji gazów cieplarnianych o co najmniej 55% do 2030 r. (w porównaniu z 1990 r.), a także z celami w zakresie efektywności energetycznej. W modelowaniu scenariuszy dekarbonizacji Komisja Europejska zakłada wyraźne przesunięcie od paliw kopalnych do OZE oraz paliw niskoemisyjnych, w tym produkcji zielonego wodoru na potrzeby przemysłu ciężkiego i transportu.

Cele sektorowe: energia elektryczna, ciepło, transport i przemysł

RED III wprowadza nie tylko globalny cel OZE, ale także bardziej szczegółowe wymagania sektorowe. Ma to na celu uniknięcie nadmiernego skoncentrowania inwestycji w jednym segmencie rynku (np. tylko fotowoltaika w elektroenergetyce) oraz zapewnienie zrównoważonego rozwoju we wszystkich obszarach końcowego zużycia energii.

Sektor elektroenergetyczny

Chociaż dyrektywa nie narzuca formalnie odrębnego celu udziału OZE w samej energii elektrycznej, to w praktyce wyznacza kierunek bardzo wysokiej penetracji OZE w miksie elektroenergetycznym. Aby osiągnąć 42,5% udziału OZE w całkowitym zużyciu energii, w wielu scenariuszach modelowych konieczne jest uzyskanie 65–80% udziału OZE w produkcji energii elektrycznej do 2030 r.

Dyrektywa zachęca do rozwoju technologii takich jak:

• lądowa i morska energia wiatrowa (w tym farmy na Morzu Północnym, Bałtyku i Morzu Śródziemnym),
• fotowoltaika dachowa i wielkoskalowa,
• magazyny energii i elastyczność po stronie popytu,
• usługi systemowe świadczone przez instalacje OZE.

Rozwój sektora elektroenergetycznego wymaga także dostosowania przepisów o przyłączaniu do sieci, zarządzaniu ograniczeniami przesyłowymi oraz procedur bilansowania. RED III jest zintegrowana z szerszą reformą rynku energii elektrycznej, której celem jest zwiększenie roli kontraktów długoterminowych (PPA, CfD) oraz ograniczenie ekspozycji odbiorców na krótkoterminową zmienność cen.

Ciepłownictwo i chłodnictwo

Dyrektywa wprowadza minimalne roczne tempo wzrostu udziału OZE w sektorze ciepłownictwa i chłodnictwa, wyrażone jako procentowy przyrost w stosunku do poprzedniego roku. Ma to kluczowe znaczenie dla państw Europy Środkowo-Wschodniej, gdzie dominują systemy centralnego ciepłownictwa oparte na węglu i gazie. Rozwiązaniem mają być m.in. sieci ciepłownicze oparte na:

• biomasie zrównoważonej,
• odnawialnej energii geotermalnej,
• odnawialnych pompach ciepła,
• cieple odpadowym z przemysłu i centrów danych.

RED III promuje koncepcję „efektywnych systemów ciepłowniczych i chłodniczych”, w których rola OZE i ciepła odpadowego systematycznie rośnie. Dyrektywa zachęca także do wspierania indywidualnych instalacji OZE w budynkach (np. pompy ciepła, kolektory słoneczne) poprzez krajowe programy wsparcia i odpowiednie regulacje budowlane.

Transport

Sektor transportu pozostaje najtrudniejszym obszarem transformacji energetycznej. RED III wprowadza zwiększone obowiązki w zakresie udziału energii odnawialnej w końcowym zużyciu energii w transporcie, z naciskiem na:

• zaawansowane biopaliwa produkowane z surowców określonych w załączniku IX części A,
• paliwa odnawialne pochodzenia niebiologicznego (RFNBO), w tym wodór odnawialny i jego pochodne,
• elektromobilność oraz ładowanie pojazdów elektrycznych z wykorzystaniem energii z OZE.

Dyrektywa wprowadza zarówno cele oparte na redukcji intensywności emisji gazów cieplarnianych, jak i cele ilościowe dotyczące minimalnego udziału RFNBO w zużyciu energii w transporcie. W praktyce oznacza to konieczność rozwoju łańcucha wartości dla paliw odnawialnych – od produkcji wodoru i e-paliw, przez infrastrukturę dystrybucyjną, po regulacje rynku paliw.

Przemysł i zastosowania nieenergetyczne

RED III wprowadza także nowe cele dotyczące wykorzystania wodoru odnawialnego w przemyśle, szczególnie w branżach trudno redukowalnych, takich jak hutnictwo stali, przemysł chemiczny i nawozowy. Część konwencjonalnego wodoru produkowanego z gazu ziemnego (tzw. wodór szary) ma być stopniowo zastępowana wodorem produkowanym w procesie elektrolizy z użyciem energii odnawialnej.

Dyrektywa przewiduje minimalne udziały RFNBO w zużyciu wodoru w przemyśle do 2030 i 2035 r., co ma stymulować powstawanie tzw. dolin wodorowych (hydrogen valleys) i zintegrowanych klastrów przemysłowo-energetycznych. To z kolei generuje potrzebę dostosowania regulacji dotyczących sieci gazowych, magazynów energii i mechanizmów wsparcia inwestycji infrastrukturalnych.

Procedury administracyjne i strefy przyspieszonego rozwoju OZE

Jednym z kluczowych barier dla rozwoju OZE w UE były dotąd długotrwałe i skomplikowane procedury administracyjne, w tym pozwolenia środowiskowe, decyzje lokalizacyjne i procesy odwoławcze. Dyrektywa RED III wprowadza pakiet środków mających skrócić czas wydawania pozwoleń i zwiększyć przewidywalność dla inwestorów.

Na mocy nowych przepisów państwa członkowskie mają obowiązek wyznaczać tzw. „obszary przyspieszonego rozwoju OZE” (renewables go-to areas). Na tych terenach, uprzednio zidentyfikowanych jako odpowiednie pod względem środowiskowym i infrastrukturalnym, procedury udzielania pozwoleń mają być istotnie uproszczone i ograniczone czasowo. Przewiduje się m.in.:

• skrócenie maksymalnego czasu wydania decyzji administracyjnych,
• zasadę milczącej zgody w określonych sytuacjach,
• ułatwienia w zakresie oceny oddziaływania na środowisko w przypadku repoweringu istniejących instalacji.

Repowering, czyli modernizacja i zwiększanie mocy istniejących elektrowni OZE, otrzymuje w RED III szczególne znaczenie. Dzięki wymianie turbin wiatrowych lub modułów PV na bardziej wydajne, można znacząco zwiększyć produkcję energii przy ograniczonym wpływie na środowisko i lokalne społeczności, ponieważ podstawowy ślad przestrzenny inwestycji pozostaje taki sam.

Wsparcie dla prosumentów, wspólnot energetycznych i autoprodukcji

Rozwój energetyki rozproszonej jest ważnym elementem dyrektywy RED III. Ustawodawca unijny podkreśla rolę prosumentów energii odnawialnej oraz obywatelskich wspólnot energetycznych w transformacji rynku. Państwa członkowskie mają obowiązek tworzyć ramy prawne i regulacyjne umożliwiające:

• instalowanie mikroinstalacji OZE w budynkach mieszkalnych, usługowych i przemysłowych,
• tzw. collective self-consumption, czyli współdzielenie energii w ramach jednego budynku lub osiedla,
• tworzenie wspólnot energetycznych OZE, które mogą produkować, zużywać, magazynować i sprzedawać energię.

RED III wymaga, aby prosumenci mieli prawo do uczciwej i przejrzystej rekompensaty za energię wprowadzaną do sieci oraz do korzystania z dynamicznych taryf i elastycznych modeli rozliczeń. To wymusza na regulatorach krajowych oraz operatorach systemów dystrybucyjnych odpowiednie dostosowanie taryf sieciowych, zasad przyłączania oraz wymogów dotyczących liczników zdalnego odczytu.

Dyrektywa zachęca również do integracji OZE z rozwiązaniami w zakresie magazynowania energii (baterie, magazyny cieplne) oraz zarządzania popytem (demand response), co ma zwiększyć stabilność systemu przy rosnącej roli zmiennych źródeł energii, takich jak wiatr i słońce.

Biomasa, biopaliwa i kryteria zrównoważonego rozwoju

RED III kontynuuje, a w niektórych aspektach zaostrza, kryteria zrównoważonego rozwoju dla biomasy i biopaliw. W obliczu rosnącej kontroli społecznej nad wpływem bioenergii na lasy, bioróżnorodność i rynek żywności, dyrektywa szczegółowo reguluje warunki, na jakich energia z biomasy może być zaliczona do celu OZE.

W przypadku biomasy leśnej państwa członkowskie i operatorzy muszą spełniać wymagania dotyczące zrównoważonej gospodarki leśnej, nieprzekraczania poziomów pozyskania drewna, ochrony gleb i zasobów wodnych. Dyrektywa ogranicza możliwość stosowania niektórych kategorii biomasy (np. drewna o wysokiej jakości) na cele energetyczne, zachęcając do wykorzystania pozostałości, odpadów i produktów ubocznych.

W odniesieniu do biopaliw rozwijane są tzw. ścieżki zaawansowane, oparte na surowcach z listy załącznika IX (np. odpady rolnicze, oleje kuchenne, frakcje lignocelulozowe). Wprowadzane są limity dla biopaliw konwencjonalnych (np. z kukurydzy, pszenicy, oleju palmowego), a także zasady przeciwdziałania niepożądanemu pośredniemu użytkowaniu gruntów (ILUC). Paliwa, które nie spełniają kryteriów zrównoważonego rozwoju i redukcji emisji, nie mogą być zaliczane do realizacji celów OZE ani korzystać z systemów wsparcia.

Wodór odnawialny i paliwa odnawialne pochodzenia niebiologicznego (RFNBO)

Jedną z najbardziej strategicznych innowacji regulacyjnych w RED III jest kompleksowe podejście do wodoru odnawialnego i RFNBO. Ustawodawca unijny uznaje, że w wielu sektorach – szczególnie w przemyśle ciężkim, lotnictwie i żegludze – pełna dekarbonizacja będzie możliwa tylko dzięki zastosowaniu paliw syntetycznych i wodoru wytwarzanego z OZE.

Dyrektywa ustanawia definicje wodoru odnawialnego oraz RFNBO, przy czym szczegółowe metodologie weryfikacji dodatkowości, czasowego i geograficznego współwystępowania produkcji wodoru i generacji energii odnawialnej doprecyzowywane są w aktach wykonawczych Komisji. Ma to zapobiec sytuacji, w której deklarowany „zielony” wodór w praktyce wykorzystuje energię z paliw kopalnych.

RED III wyznacza sektorowe cele w zakresie wykorzystania RFNBO, m.in.:

• minimalny udział RFNBO w zużyciu energii w przemyśle do 2030 r.,
• cele udziału RFNBO w transporcie morskich i lotniczym.

Realizacja tych celów wymaga powstania nowych mechanizmów wsparcia inwestycji (np. kontrakty różnicowe na wodór), a także dostosowania przepisów dotyczących infrastruktury przesyłu gazów, bezpieczeństwa instalacji wodorowych i certyfikacji gwarancji pochodzenia dla wodoru i RFNBO.

Planowanie systemu energetycznego i integracja OZE z sieciami

Skokowy wzrost udziału OZE wymaga nie tylko odpowiednich regulacji wprost dotyczących wytwórców, lecz także głębokich zmian w planowaniu i zarządzaniu sieciami elektroenergetycznymi i gazowymi. RED III zwiększa wymagania wobec operatorów systemów przesyłowych i dystrybucyjnych w zakresie:

• uwzględniania scenariuszy rozwoju OZE w planach rozwoju sieci,
• identyfikacji potencjalnych wąskich gardeł i inwestycji priorytetowych,
• zapewnienia przejrzystości warunków przyłączania nowych instalacji OZE.

Szczególne znaczenie ma integracja dużej liczby rozproszonych źródeł i prosumentów, którzy generują energię w punktach, gdzie sieć pierwotnie nie była projektowana na taką funkcję. Regulacje dotyczące tzw. inteligentnych sieci (smart grids), pomiaru zdalnego oraz elastyczności po stronie odbiorców stają się istotną częścią prawa energetycznego, współgrając z dyrektywą RED III.

Dyrektywa zachęca także do stosowania innowacyjnych rozwiązań, takich jak magazyny energii zintegrowane z OZE, linie bezpośrednie, lokalne rynki energii czy wirtualne elektrownie. Wszystkie te elementy wymagają klarownych zasad regulacyjnych, aby nie zaburzać konkurencji na rynku hurtowym i detalicznym, a jednocześnie umożliwiać efektywną integrację rosnącego udziału zmiennych źródeł odnawialnych.

Wpływ dyrektywy RED III na krajowe ramy regulacyjne

Implementacja RED III oznacza konieczność kompleksowej nowelizacji krajowych ustaw sektorowych, w szczególności prawa energetycznego, ustaw o OZE, prawa budowlanego, prawa ochrony środowiska oraz przepisów planistycznych. Państwa członkowskie muszą przełożyć ogólne cele unijne na konkretne instrumenty regulacyjne i finansowe dostosowane do specyfiki krajowego miksu energetycznego.

Typowe obszary zmian obejmują:

• przepisy dotyczące systemów wsparcia dla nowych i istniejących instalacji OZE,
• regulacje prosumenckie i wspólnot energetycznych,
• procedury wydawania pozwoleń środowiskowych i budowlanych,
• ramy prawne dla rozwoju wodoru i gazów odnawialnych,
• taryfikację i koszty dostępu do sieci.

Transpozycja dyrektywy wymaga również aktualizacji krajowych planów energetyczno-klimatycznych, strategii długoterminowych oraz dokumentów dotyczących bezpieczeństwa energetycznego. W wielu państwach będzie się to wiązało z koniecznością zmiany struktury rynku, aby umożliwić większą rolę kontraktów długoterminowych (np. kontrakty PPA zawierane przez przemysł) oraz nowych modeli biznesowych opartych na OZE.

Konsekwencje dla przedsiębiorstw energetycznych i inwestorów

Dyrektywa RED III istotnie zmienia otoczenie regulacyjne dla przedsiębiorstw działających w sektorze energii i paliw. Dla wytwórców OZE oznacza to zarówno nowe szanse, jak i wyzwania. Szanse wynikają z przewidywalnego wzrostu popytu na czystą energię, nowych mechanizmów wsparcia i ułatwień administracyjnych. Wyzwania – z konieczności dostosowania się do bardziej złożonych wymogów w zakresie zrównoważonego rozwoju, certyfikacji i raportowania.

Firmy z sektorów energochłonnych muszą z kolei zrewidować swoje strategie zaopatrzenia w energię i paliwa. Coraz większe znaczenie mają:

• długoterminowe umowy zakupu energii z OZE (corporate PPA),
• projekty w zakresie własnych źródeł wytwórczych (on-site generation),
• udział w projektach wodorowych i RFNBO,
• integracja rozwiązań poprawiających efektywność energetyczną.

Inwestorzy instytucjonalni i finansowi, którzy coraz częściej stosują taksonomię UE i standardy ESG, zyskują dzięki RED III bardziej przejrzyste ramy oceny projektów OZE. Dyrektywa, poprzez wprowadzenie jednoznacznych celów i mechanizmów, redukuje ryzyko regulacyjne i umożliwia lepsze modelowanie przepływów finansowych w długim horyzoncie. Jednocześnie rośnie znaczenie analityki regulacyjnej i monitorowania procesu transpozycji w poszczególnych państwach.

Wyzwania wdrożeniowe i potencjalne bariery

Mimo ambitnych założeń i licznych instrumentów wsparcia, implementacja RED III będzie napotykać na szereg barier. Do najważniejszych należą:

• ograniczona przepustowość sieci elektroenergetycznych i opóźnienia w inwestycjach sieciowych,
• opór społeczny wobec niektórych projektów OZE (zjawisko NIMBY),
• konkurencja o tereny między OZE, rolnictwem, ochroną przyrody i innymi funkcjami,
• brak wystarczających kadr technicznych i administracyjnych do obsługi procesu inwestycyjnego,
• konieczność koordynacji między wieloma organami regulacyjnymi na poziomie krajowym i lokalnym.

Dyrektywa stara się reagować na część z tych wyzwań, wprowadzając m.in. zasadę, że rozwój OZE leży w nadrzędnym interesie publicznym (overriding public interest), co ma ułatwić równoważenie celów klimatycznych z innymi wartościami chronionymi. Nie zwalnia to jednak państw członkowskich z obowiązku prowadzenia starannej polityki przestrzennej, dialogu społecznego oraz rozwijania mechanizmów kompensacyjnych i korzyści lokalnych dla społeczności, na których terenie powstają instalacje OZE.

Znaczenie RED III dla bezpieczeństwa energetycznego UE

Agresja Rosji na Ukrainę i związane z nią zaburzenia dostaw gazu, węgla i ropy do Unii Europejskiej nadały dyrektywie RED III dodatkowy wymiar – bezpieczeństwa energetycznego. Odejście od paliw kopalnych importowanych z niestabilnych kierunków stało się nie tylko kwestią klimatu, ale także geopolityki i odporności gospodarczej.

Rozwój krajowych i regionalnych zasobów OZE pozwala ograniczać zależność od importu surowców, stabilizować ceny energii w długim okresie oraz zwiększać samowystarczalność systemów energetycznych. RED III wpisuje się w inicjatywę REPowerEU, która zakłada przyspieszenie rozwoju OZE, usprawnienie efektywności energetycznej oraz dywersyfikację dostaw gazu i wodoru.

W tym kontekście dyrektywa tworzy ramy dla rozwoju transgranicznych projektów infrastrukturalnych (np. morskie farmy wiatrowe połączone hubami, interkonektory, korytarze wodorowe), które mają kluczowe znaczenie dla budowy zintegrowanego, odpornego rynku energii w UE.

FAQ

Jakie są główne cele dyrektywy RED III dotyczące udziału OZE do 2030 roku?

Dyrektywa RED III ustanawia nowy, znacząco wyższy cel udziału odnawialnych źródeł energii w zużyciu energii końcowej w Unii Europejskiej. Do 2030 r. ma on wynieść co najmniej 42,5%, z dodatkowym celem orientacyjnym 45%. Cel ten obejmuje całość zużycia energii – w elektroenergetyce, ciepłownictwie, chłodnictwie, transporcie i przemyśle – i wymaga szybkiego rozwoju fotowoltaiki, energetyki wiatrowej, biogazu, pomp ciepła oraz wodoru odnawialnego. Państwa członkowskie muszą uwzględnić te ambicje w swoich krajowych planach energetyczno-klimatycznych oraz odpowiednio zmodyfikować systemy wsparcia i ramy regulacyjne.

Jak dyrektywa RED III wpływa na procedury pozwoleń dla nowych instalacji OZE?

RED III znacząco skraca i upraszcza procedury wydawania pozwoleń dla odnawialnych źródeł energii, co jest kluczowe dla zwiększenia mocy zainstalowanej OZE. Państwa członkowskie mają obowiązek wyznaczania „obszarów przyspieszonego rozwoju OZE”, gdzie proces administracyjny jest maksymalnie odformalizowany i ograniczony czasowo. Dyrektywa przewiduje m.in. wprowadzenie górnych limitów czasu wydawania decyzji, usprawnienia ocen oddziaływania na środowisko dla projektów repoweringu oraz w określonych sytuacjach zasadę milczącej zgody. Celem jest usunięcie jednej z największych barier inwestycyjnych w sektorze odnawialnym i zwiększenie przewidywalności dla deweloperów projektów.

Jakie znaczenie ma RED III dla rozwoju wodoru odnawialnego i paliw RFNBO?

Dyrektywa RED III po raz pierwszy w sposób kompleksowy reguluje wodór odnawialny i paliwa odnawialne pochodzenia niebiologicznego (RFNBO), nadając im kluczową rolę w dekarbonizacji przemysłu i transportu. Wprowadza definicje wodoru odnawialnego, wymogi dodatkowości energii z OZE oraz cele udziału RFNBO w zużyciu energii, szczególnie w sektorach trudno redukowalnych. Dzięki temu powstają stabilne ramy prawne dla inwestycji w elektrolizery, infrastrukturę wodorową i produkcję e-paliw. Jednocześnie dyrektywa zapewnia, że wodór określany jako „zielony” faktycznie przyczynia się do redukcji emisji, co ma znaczenie zarówno dla realizacji celów klimatycznych, jak i dla wiarygodności rynku wodoru.

Co zmienia dyrektywa RED III dla prosumentów i wspólnot energetycznych?

RED III wzmacnia pozycję prosumentów energii odnawialnej oraz obywatelskich wspólnot energetycznych, uznając je za kluczowych uczestników transformacji energetycznej. Państwa członkowskie muszą zapewnić ramy prawne, które umożliwią łatwe przyłączanie mikroinstalacji, uczciwą i przejrzystą rekompensatę za energię oddawaną do sieci oraz rozwój modeli kolektywnego zużycia energii (np. w budynkach wielolokalowych). Dyrektywa promuje także tworzenie wspólnot energetycznych OZE, które mogą wytwarzać, magazynować i sprzedawać energię, zwiększając lokalną samowystarczalność. W praktyce prowadzi to do zmian w prawie energetycznym, zasadach taryfowych, wymaganiach dotyczących liczników zdalnego odczytu i programach wsparcia inwestycji prosumenckich.

Jakie obowiązki nakłada RED III na państwa członkowskie w sektorze ciepłownictwa i transportu?

W ciepłownictwie RED III wprowadza obowiązek corocznego zwiększania udziału OZE w dostawach ciepła i chłodu, co wymusza transformację systemów opartych na węglu i gazie w kierunku biomasy zrównoważonej, geotermii, pomp ciepła i ciepła odpadowego. W transporcie dyrektywa zaostrza cele dotyczące udziału energii odnawialnej, kładąc nacisk na zaawansowane biopaliwa z surowców odpadowych i RFNBO, a także na elektromobilność. Państwa członkowskie muszą wdrożyć mechanizmy zobowiązujące dostawców paliw do realizacji tych celów, np. poprzez limity emisyjności, systemy kwotowe i wsparcie infrastruktury ładowania i tankowania. Dzięki temu oba sektory, dotychczas trudne do dekarbonizacji, zostają silniej włączone w unijną politykę klimatyczno-energetyczną.