Dynamiczny wzrost zapotrzebowania na energię elektryczną na świecie sprawia, że pytanie o realne możliwości hydroenergetyki powraca z coraz większą siłą. Dla wielu państw elektrownie wodne są fundamentem bezpieczeństwa energetycznego, ale równocześnie rosną oczekiwania dotyczące ochrony ekosystemów rzecznych, bioróżnorodności i racjonalnego gospodarowania zasobami wodnymi. Rozstrzygnięcie, czy hydroenergetyka może pokryć rosnące zapotrzebowanie na energię, wymaga spojrzenia nie tylko na duże zapory, ale też na małe elektrownie wodne, hydroenergetykę przepływową, magazynowanie energii w szczytowo‑pompowych elektrowniach wodnych oraz nowe technologie, takie jak energia fal i pływów morskich.

Znaczenie hydroenergetyki w globalnym miksie energetycznym

Na poziomie globalnym elektrownie wodne odpowiadają za ok. 15–17% całkowitej produkcji energii elektrycznej i ponad połowę produkcji energii z odnawialnych źródeł energii (OZE). W wielu krajach – m.in. w Norwegii, Brazylii czy Kanadzie – hydroenergetyka stanowi trzon systemu elektroenergetycznego, pełniąc równocześnie funkcję magazynu energii oraz stabilizatora sieci. Jej kluczową przewagą nad fotowoltaiką i energetyką wiatrową jest możliwość sterowania produkcją: w odpowiedzi na zapotrzebowanie można szybko zwiększać lub zmniejszać przepływ przez turbiny.

Hydroenergetyka nie jest jednak równomiernie rozmieszczona na świecie. Duże zasoby energii wodnej skoncentrowane są na kilku kontynentach i w określonych basenach rzecznych. Oznacza to, że nie każde państwo jest w stanie oprzeć swój system energetyczny na elektrowniach wodnych. Jednocześnie w wielu regionach istnieje znaczący, niewykorzystany potencjał, który – przy zachowaniu rygorystycznych standardów środowiskowych – mógłby wnieść istotny wkład w dekarbonizację.

Podstawowe typy elektrowni wodnych i ich rola w systemie

Aby odpowiedzieć na pytanie o możliwość pokrycia rosnącego zapotrzebowania na energię przez hydroenergetykę, warto rozróżnić podstawowe typy instalacji. Każda z nich pełni inną funkcję w systemie elektroenergetycznym i ma odmienne ograniczenia techniczne oraz środowiskowe.

Elektrownie zbiornikowe (zapory wodne)

Klasyczne elektrownie wodne zbiornikowe wykorzystują zaporę do spiętrzenia wody i utworzenia dużego zbiornika. Pozwala to na:

• gromadzenie znacznych ilości energii potencjalnej,
• elastyczne sterowanie produkcją – w godzinach szczytowego zapotrzebowania turbiny pracują z większą mocą,
• pełnienie funkcji przeciwpowodziowych i retencyjnych,
• nawadnianie terenów rolniczych oraz zaopatrzenie w wodę pitną.

To właśnie duże zapory są podstawą największych na świecie projektów hydroenergetycznych, takich jak Trzy Przełomy w Chinach czy Itaipu na granicy Brazylii i Paragwaju. Ich moc sięga kilkunastu gigawatów, co porównywalne jest z kilkoma dużymi elektrowniami jądrowymi. Z punktu widzenia bilansu mocy duże zapory mogą więc istotnie przyczyniać się do pokrycia rosnącego zapotrzebowania, ale ich rozwój napotyka coraz większe bariery społeczne i środowiskowe.

Elektrownie przepływowe

Elektrownie przepływowe nie posiadają dużych zbiorników; energia wytwarzana jest głównie z bieżącego przepływu rzeki, często z niewielkim piętrzeniem. Tego typu instalacje:

• generują mniejszą ingerencję w reżim hydrologiczny,
• są mniej kontrowersyjne środowiskowo niż duże zapory,
• mogą być budowane w systemach kaskadowych wzdłuż rzeki,
• zazwyczaj mają ograniczoną zdolność do sterowania produkcją.

Elektrownie przepływowe pełnią ważną rolę w krajach, gdzie priorytetem jest ochrona krajobrazu i ciągłości rzek, a jednocześnie istnieje chęć zwiększenia udziału energii odnawialnej. Ich potencjał w pokrywaniu szczytów zapotrzebowania jest jednak mniejszy niż w przypadku obiektów zbiornikowych i szczytowo‑pompowych.

Elektrownie szczytowo‑pompowe (magazynowanie energii)

Elektrownie szczytowo‑pompowe stały się kluczowym elementem transformacji energetycznej, ponieważ pełnią rolę wielkoskalowych magazynów energii elektrycznej. W okresach nadwyżek produkcji (np. przy dużej generacji z wiatru i słońca) energia jest wykorzystywana do pompowania wody do górnego zbiornika. W godzinach szczytowego zapotrzebowania woda jest spuszczana w dół przez turbiny, oddając energię do sieci.

Sprawność całego cyklu pompowanie–generacja wynosi zwykle 70–80%, co jest bardzo dobrym wynikiem w porównaniu z innymi technologiami magazynowania wielkoskalowego. Elektrownie szczytowo‑pompowe nie zwiększają jednak netto ilości wytwarzanej energii – one ją przesuwają w czasie. Z punktu widzenia stabilności systemu są jednak niezbędne, jeśli OZE o zmiennej generacji mają osiągnąć wysoki udział w miksie energetycznym.

Małe elektrownie wodne

Małe elektrownie wodne (MEW), zazwyczaj o mocy do 10 MW, są szczególnie interesujące w kontekście rozproszonej energetyki odnawialnej. Mogą wykorzystywać istniejącą infrastrukturę hydrotechniczną, taką jak:

• jazdy,
• śluzy,
• małe zapory rolnicze,
• stopnie wodne przy młynach historycznych.

Tego typu obiekty rzadko są w stanie znacząco zmienić krajowy bilans mocy, ale skumulowany potencjał tysięcy małych instalacji może być istotny, zwłaszcza jeśli są one powiązane z lokalnymi sieciami dystrybucyjnymi. Dodatkowo MEW mogą stabilizować napięcie w sieciach niskiego i średniego napięcia, co nabiera znaczenia przy rosnącej liczbie prosumentów fotowoltaicznych.

Hydroenergetyka morska – fale, pływy, prądy morskie

Coraz częściej do szeroko rozumianej hydroenergetyki zalicza się także energię fal morskich, pływów oraz prądów morskich. Technologie te są wciąż we wczesnej fazie komercjalizacji, ale teoretyczny potencjał jest bardzo duży, zwłaszcza dla krajów o rozbudowanej linii brzegowej. Instalacje pływowe i prądów morskich charakteryzuje wysoka przewidywalność generacji w skali dobowej i rocznej, co jest cenne dla planowania pracy sieci.

Światowy potencjał hydroenergetyczny i scenariusze rozwoju

Potencjał techniczny globalnej hydroenergetyki szacuje się na kilkanaście do ponad 20 tys. TWh rocznie, przy czym obecna produkcja wynosi ok. 4,5–5 tys. TWh. Oznacza to, że teoretycznie możliwe byłoby co najmniej podwojenie wytwarzania energii z wody. W praktyce ograniczeniem są:

• wrażliwe ekosystemy rzeczne,
• konflikty społeczne i przesiedlenia ludności,
• konkurencja o wodę z rolnictwem i miastami,
• uwarunkowania geologiczne i sejsmiczne,
• opłacalność ekonomiczna w porównaniu z innymi OZE.

Analizy Międzynarodowej Agencji Energetycznej (IEA) wskazują, że do 2050 r. hydroenergetyka może zwiększyć produkcję o 30–60% w zależności od scenariusza politycznego i klimatycznego. W najbardziej ambitnych scenariuszach neutralności klimatycznej oczekuje się dalszego rozwoju głównie w Azji, Afryce i Ameryce Południowej, przy jednoczesnej modernizacji istniejących obiektów w krajach rozwiniętych.

Ograniczenia rozwoju hydroenergetyki w kontekście rosnącego zapotrzebowania

Aby realnie ocenić, czy hydroenergetyka może pokryć rosnące zapotrzebowanie na energię, trzeba zidentyfikować bariery techniczne, środowiskowe i społeczne. W wielu przypadkach to właśnie one, a nie brak zasobów wodnych, ograniczają skalę możliwego rozwoju.

Konflikt o zasoby wodne

Woda jest zasobem wielofunkcyjnym – służy do produkcji żywności, zaopatrzenia ludności, celów przemysłowych i środowiskowych. Hydroenergetyka, wykorzystując wodę do produkcji energii, wchodzi w bezpośrednią konkurencję z rolnictwem i miastami, szczególnie w regionach suchych i półsuchych. Wzrost populacji oraz zmiany klimatu zwiększają presję na zasoby wodne, co może ograniczać możliwości budowy nowych zapór i zbiorników.

Dodatkowym problemem jest transgraniczny charakter wielu rzek. Budowa dużych elektrowni wodnych w górnym biegu rzek może rodzić napięcia polityczne z państwami położonymi niżej, obawiającymi się ograniczeń przepływu wody. Przykładem są projekty na Nilu Błękitnym czy Mekongu, które mają konsekwencje dla kilku państw jednocześnie.

Wpływ na ekosystemy i bioróżnorodność

Hydroenergetyka jest źródłem energii niskoemisyjnej, ale nie neutralnej środowiskowo. Budowa zapór i zbiorników:

• przerywa ciągłość rzek, utrudniając migrację ryb,
• zmienia reżim przepływów i transport osadów,
• powoduje zalewanie dolin i siedlisk lądowych,
• wpływa na jakość wody, temperaturę i natlenienie.

Współczesne projekty hydroenergetyczne muszą uwzględniać ocenę oddziaływania na środowisko oraz stosować rozwiązania minimalizujące wpływ, takie jak przepławki dla ryb, przepusty rumowiska czy zarządzanie ekologicznymi przepływami. To wszystko podnosi koszty, ale jest niezbędne, jeśli hydroenergetyka ma rozwijać się w sposób zrównoważony i społecznie akceptowalny.

Ryzyko związane ze zmianami klimatu

Zmiany klimatu wpływają na cykl hydrologiczny: zmienia się rozkład opadów, częstotliwość susz i powodzi, a także regime śnieżny w obszarach górskich. Dla hydroenergetyki oznacza to zwiększoną niepewność co do przyszłej dostępności wody. W skrajnych przypadkach długotrwałe susze mogą znacząco obniżać produkcję energii w elektrowniach wodnych, jak obserwowano w ostatnich latach w niektórych regionach Ameryki Południowej czy Europy.

W perspektywie planowania nowych inwestycji – które mają funkcjonować 50–80 lat – niepewność klimatyczna jest poważnym wyzwaniem. Konieczne staje się stosowanie scenariuszowego planowania hydrologicznego i projektowanie obiektów odpornych na szeroki zakres warunków. To również ogranicza skłonność inwestorów do realizacji bardzo kapitałochłonnych projektów w regionach o niepewnej przyszłej hydrologii.

Aspekty społeczne i ekonomiczne

Projektom dużych zapór często towarzyszą przesiedlenia ludności, zmiany lokalnych warunków gospodarowania i utrata tradycyjnych terenów kulturowych. Społeczny sprzeciw wobec tego typu inwestycji rośnie, szczególnie w krajach demokratycznych, gdzie konsultacje społeczne są istotnym elementem procesu decyzyjnego. Wzrost znaczenia standardów ESG w finansach sprawia, że banki i instytucje rozwojowe dokładniej oceniają ryzyka społeczne i środowiskowe dużych projektów hydroenergetycznych.

Z ekonomicznego punktu widzenia duże elektrownie wodne charakteryzuje wysoki koszt inwestycyjny przy bardzo niskich kosztach eksploatacji i długiej żywotności. Oznacza to konieczność zapewnienia stabilnego otoczenia regulacyjnego na dekady, co nie zawsze jest możliwe. Konkurencja taniejącej fotowoltaiki i energetyki wiatrowej sprawia, że wiele krajów chętniej inwestuje w projekty o krótszym okresie zwrotu, nawet jeśli ich rola systemowa jest inna.

Modernizacja istniejących instalacji jako źródło dodatkowego potencjału

Znaczącą część przyszłego przyrostu produkcji energii z hydroenergetyki może zapewnić modernizacja istniejących elektrowni, a nie tylko budowa nowych zapór. W wielu krajach instalacje wodne powstały kilkadziesiąt lat temu i wykorzystują technologie o niższej sprawności. Wymiana turbin, generatorów oraz systemów sterowania może zwiększyć produkcję nawet o kilkanaście–kilkadziesiąt procent bez dodatkowej ingerencji w środowisko.

Do najważniejszych działań modernizacyjnych należą:

• wymiana turbin na modele o wyższej sprawności i lepszych parametrach częściowego obciążenia,
• instalacja nowoczesnych generatorów i przekształtników mocy,
• automatyzacja pracy i integracja z systemami zarządzania popytem,
• poprawa bezpieczeństwa zapór oraz systemów upustowych.

Modernizacja daje możliwość zwiększenia udziału hydroenergetyki w bilansie energetycznym bez powiększania powierzchni zalewowych czy nowych ingerencji w koryta rzek. Z perspektywy akceptacji społecznej jest to rozwiązanie zdecydowanie mniej konfliktogenne niż budowa zupełnie nowych obiektów.

Hydroenergetyka jako narzędzie integracji OZE

Samodzielnie hydroenergetyka nie pokryje globalnego wzrostu zapotrzebowania na energię elektryczną, ale jej rola jako stabilizatora systemu i magazynu energii jest trudna do przecenienia. Wysokie udziały energii wiatrowej i słonecznej w miksie energetycznym wymagają elastycznych mocy regulacyjnych, zdolnych do szybkiego zwiększania lub zmniejszania produkcji. Elektrownie wodne, zwłaszcza zbiornikowe i szczytowo‑pompowe, idealnie wpisują się w tę funkcję.

W praktyce oznacza to, że hydroenergetyka pozwala na:

• wygładzanie dobowych i tygodniowych wahań generacji z OZE,
• utrzymanie częstotliwości i napięcia w sieci,
• zapewnienie mocy rezerwowej na wypadek nagłych ubytków mocy z innych źródeł,
• redukcję konieczności utrzymywania rezerw konwencjonalnych (gaz, węgiel).

Scenariusze transformacji energetycznej pokazują, że rozwój fotowoltaiki i energetyki wiatrowej bez równoległego wzmacniania elastyczności systemu – w tym roli hydroenergetyki – prowadzi do narastania problemów z bilansowaniem. Dlatego wiele strategii energetycznych zakłada nie tylko rozwój nowych mocy wodnych, ale przede wszystkim zwiększanie zdolności regulacyjnych i magazynowania w istniejących zbiornikach.

Regionalne zróżnicowanie możliwości rozwoju hydroenergetyki

Odpowiedź na pytanie, czy hydroenergetyka może pokryć rosnące zapotrzebowanie na energię, różni się w zależności od regionu świata. W niektórych krajach dalszy rozwój jest ograniczony, w innych potencjał pozostaje w dużym stopniu niewykorzystany.

Europa

W Europie większość ekonomicznie uzasadnionego potencjału hydroenergetycznego została już zagospodarowana. Dalszy rozwój dużych zapór napotyka silne bariery środowiskowe i społeczne. Priorytetami stają się:

• modernizacja istniejących elektrowni wodnych,
• rozwój elektrowni szczytowo‑pompowych jako magazynów energii,
• integracja małych elektrowni wodnych z lokalnymi systemami energetycznymi,
• odtwarzanie ciągłości morfologicznej rzek przy zachowaniu funkcji energetycznych.

W większości państw członkowskich Unii Europejskiej hydroenergetyka nie zwiększy radykalnie udziału w produkcji energii, ale będzie pełniła coraz ważniejszą rolę w stabilizowaniu systemu przy rosnącym udziale źródeł niestabilnych.

Azja i Ameryka Południowa

Regiony te dysponują ogromnym, częściowo niewykorzystanym potencjałem hydroenergetycznym – zarówno w obszarach górskich, jak i w dużych dorzeczach nizinnych. Kraje takie jak Chiny, Brazylia, Indie czy państwa andyjskie rozbudowują infrastrukturę wodno‑energetyczną, łącząc ją z funkcjami nawadniania, żeglugi i ochrony przeciwpowodziowej.

Równocześnie rośnie krytyka społeczna i środowiskowa wobec budowy nowych wielkoskalowych zapór, co wymusza bardziej selektywny wybór lokalizacji oraz stosowanie wyższych standardów kompensacji przyrodniczej i społecznej. W dłuższej perspektywie to właśnie tutaj hydroenergetyka może wnieść największy wkład w pokrycie rosnącego zapotrzebowania na energię, pod warunkiem prowadzenia odpowiedzialnej polityki wodnej.

Africa i rola hydroenergetyki w rozwoju gospodarczym

Afrika posiada znaczny niewykorzystany potencjał hydroenergetyczny, a równocześnie boryka się z niedoborami energii elektrycznej i niskim poziomem elektryfikacji na obszarach wiejskich. Projekty wodno‑energetyczne mogą tu pełnić rolę katalizatora rozwoju gospodarczego, umożliwiając zasilanie przemysłu, nawadnianie rolnictwa i poprawę bezpieczeństwa wodnego.

Wyzwania są jednak znaczące: niestabilne otoczenie polityczne, ograniczony dostęp do kapitału, brak rozbudowanych sieci przesyłowych oraz wrażliwość ekosystemów. Dobrze zaprojektowane projekty hydroenergetyczne, połączone z inwestycjami w sieci i rozproszoną energetykę słoneczną, mogą jednak stać się jednym z filarów rozwoju energetycznego kontynentu.

Nowe technologie i innowacje w hydroenergetyce

Postęp technologiczny otwiera nowe możliwości zwiększenia udziału energii wodnej w miksie energetycznym bez powielania negatywnych wzorców dużych zapór. Jednym z kierunków są instalacje o minimalnej ingerencji w środowisko, takie jak turbiny śrubowe, turbiny niskospadowe zintegrowane z istniejącą infrastrukturą czy rozwiązania typu run-of-river.

Hydroenergetyka niskospadowa i mikroskalowa

Rozwój turbin przystosowanych do pracy przy bardzo niskich spadach (nawet poniżej 2 m) umożliwia wykorzystanie tysięcy niewielkich progów i jazów do produkcji energii elektrycznej. Zastosowania te są szczególnie interesujące w rolnictwie nawadnianym, systemach melioracyjnych oraz w miastach, gdzie istnieją liczne obiekty hydrotechniczne o niewykorzystanym potencjale energetycznym.

Mikro- i pico‑elektrownie wodne mogą dostarczać energię dla pojedynczych gospodarstw, wsi czy zakładów przemysłowych, zmniejszając obciążenie sieci i ograniczając straty przesyłowe. Z punktu widzenia globalnego bilansu energii ich wkład jest umiarkowany, ale z perspektywy lokalnej odporności systemu (resilience) może być bardzo istotny.

Cyfryzacja i optymalizacja pracy elektrowni wodnych

Współczesne systemy sterowania umożliwiają optymalizację pracy całych kaskad elektrowni wodnych z uwzględnieniem prognoz hydrologicznych, zapotrzebowania na energię oraz wymogów środowiskowych. Wykorzystanie sztucznej inteligencji do prognozowania dopływów, zarządzania zbiornikami i harmonogramowania pracy turbin pozwala zwiększyć produkcję energii przy tych samych zasobach wodnych i infrastrukturze.

Integracja danych z modeli klimatycznych, pomiarów satelitarnych i lokalnych stacji hydrometeorologicznych pozwala lepiej zarządzać ryzykiem powodzi i susz oraz maksymalizować wartość energetyczną dostępnej wody. To kolejny obszar, w którym hydroenergetyka może zwiększać swój wkład bez konieczności budowy nowych zapór.

Czy hydroenergetyka może samodzielnie pokryć rosnące zapotrzebowanie na energię?

Analizując wszystkie powyższe aspekty, można stwierdzić, że hydroenergetyka nie jest w stanie samodzielnie pokryć globalnego wzrostu zapotrzebowania na energię elektryczną. Ograniczenia hydrologiczne, środowiskowe, społeczne i ekonomiczne sprawiają, że choć istnieje jeszcze znaczący potencjał wzrostu, nie jest on na tyle duży, aby zastąpić rozwój innych źródeł energii. Z drugiej strony bez hydroenergetyki trudno wyobrazić sobie system energetyczny zdominowany przez OZE.

Najbardziej realistyczny scenariusz zakłada, że:

• hydroenergetyka zwiększy produkcję energii, głównie w krajach rozwijających się,
• istniejące instalacje zostaną zmodernizowane, podnosząc sprawność i elastyczność,
• zostanie rozbudowana infrastruktura szczytowo‑pompowa jako magazyn energii,
• małe i mikro‑elektrownie wodne wzmocnią bezpieczeństwo energetyczne na poziomie lokalnym,
• zastosowanie nowych technologii ograniczy wpływ na środowisko.

W takim ujęciu hydroenergetyka nie jest konkurencją, lecz komplementarnym elementem miksu OZE, umożliwiającym wysokie udziały energetyki wiatrowej i słonecznej bez utraty stabilności systemu. Jej rozwój powinien iść w parze z polityką zrównoważonego gospodarowania wodą, ochrony rzek i adaptacji do zmian klimatu.

FAQ

Jak duży jest niewykorzystany potencjał hydroenergetyki na świecie?

Szacunki wskazują, że obecnie wykorzystujemy mniej niż połowę technicznego potencjału hydroenergetyki, przy czym mowa o potencjale możliwym do zagospodarowania z użyciem dostępnych technologii. Międzynarodowa Agencja Energetyczna ocenia, że globalna produkcja energii wodnej mogłaby co najmniej się podwoić, gdyby zrealizowano wszystkie ekonomicznie opłacalne projekty. W praktyce ograniczenia środowiskowe, społeczne i hydrologiczne sprawiają, że realny, „zrównoważony” potencjał jest niższy, ale wciąż znaczący, szczególnie w Azji, Afryce i Ameryce Południowej.

Czy hydroenergetyka jest naprawdę ekologiczna w porównaniu z innymi OZE?

Hydroenergetyka jest źródłem energii niskoemisyjnej – emisje CO₂ na jednostkę wyprodukowanej energii są porównywalne lub niższe niż w przypadku wiatru i fotowoltaiki, zwłaszcza w całym cyklu życia instalacji. Nie oznacza to jednak pełnej neutralności środowiskowej. Duże zapory wpływają na bioróżnorodność, zmieniają reżim rzek, mogą generować emisje metanu ze zbiorników tropikalnych. Dlatego za najbardziej zrównoważone uznaje się projekty o ograniczonej ingerencji: modernizację istniejących obiektów, elektrownie przepływowe oraz małe elektrownie wodne, projektowane z uwzględnieniem wymogów ekologicznych.

Jaką rolę odgrywają elektrownie szczytowo‑pompowe w transformacji energetycznej?

Elektrownie szczytowo‑pompowe działają jak wielkoskalowe akumulatory energii, kluczowe dla systemu z dużym udziałem energii z wiatru i słońca. W okresach nadwyżek taniej energii z OZE pompują wodę do górnego zbiornika, a w godzinach szczytowego zapotrzebowania przetwarzają ją z powrotem na energię elektryczną. Dzięki sprawności rzędu 70–80% pozwalają efektywnie przesuwać produkcję w czasie, stabilizują częstotliwość sieci i zmniejszają potrzebę utrzymywania rezerw w elektrowniach węglowych czy gazowych. Bez takiego magazynowania trudno osiągnąć wysoki udział OZE w miksie.

Czy małe elektrownie wodne mogą znacząco poprawić bezpieczeństwo energetyczne?

Małe elektrownie wodne nie zastąpią dużych źródeł w skali krajowej, ale ich skumulowany potencjał może być istotny, zwłaszcza w regionach o rozproszonej zabudowie i słabszej infrastrukturze sieciowej. MEW zwiększają lokalne bezpieczeństwo dostaw, ograniczają straty przesyłowe i mogą współpracować z fotowoltaiką oraz magazynami bateryjnymi, tworząc hybrydowe systemy OZE. Dodatkowo, wykorzystując istniejącą infrastrukturę hydrotechniczną, często mają mniejszy wpływ na środowisko. Dlatego w strategiach energetycznych coraz częściej traktuje się je jako ważny element odporności systemu, zwłaszcza na obszarach wiejskich i górskich.

Jak zmiany klimatu wpływają na przyszłość hydroenergetyki?

Zmiany klimatu oddziałują na hydroenergetykę poprzez modyfikację cyklu hydrologicznego: częstsze susze, intensywne opady i powodzie oraz zmiany pokrywy śnieżnej wpływają na dostępność wody i sezonowość dopływów. W efekcie rośnie niepewność co do przyszłej produkcji energii wodnej, zwłaszcza w regionach o silnie sezonowych opadach. Nowe projekty muszą być projektowane z uwzględnieniem scenariuszy klimatycznych, a istniejące instalacje wymagają adaptacji, np. zmian w zarządzaniu zbiornikami. Mimo tych wyzwań hydroenergetyka, dzięki funkcji magazynowania, może wspierać adaptację całego systemu energetycznego do niestabilnych warunków klimatycznych.