Bezpieczeństwo dostaw gazu do Polski stało się jednym z kluczowych zagadnień polityki energetycznej państwa, szczególnie po 2022 roku i gwałtownej zmianie sytuacji geopolitycznej w Europie. Gaz ziemny, mimo rosnącej roli odnawialnych źródeł energii, pozostaje strategicznym paliwem dla polskiej gospodarki, ciepłownictwa systemowego oraz energetyki zawodowej. Stabilność dostaw, dywersyfikacja kierunków importu, rozwój infrastruktury przesyłowej oraz integracja z rynkiem Unii Europejskiej decydują zarówno o bezpieczeństwie energetycznym, jak i o konkurencyjności polskiej gospodarki. Poniżej przedstawiono kompleksową analizę filarów bezpieczeństwa gazowego Polski, głównych ryzyk oraz perspektyw rozwoju sektora gazowego w kontekście transformacji energetycznej.

Znaczenie gazu ziemnego w polskim miksie energetycznym

Gazu ziemnego nie można rozpatrywać wyłącznie jako paliwa przejściowego. W polskich warunkach pełni on równocześnie kilka funkcji: jest paliwem dla elektroenergetyki, surowcem dla przemysłu chemicznego, podstawą zasilania systemów ciepłowniczych oraz ważnym nośnikiem energii w gospodarstwach domowych. Bezpieczeństwo dostaw gazu do Polski przekłada się zatem zarówno na ciągłość pracy elektrowni gazowych i kogeneracyjnych, jak i na możliwość utrzymania komfortu cieplnego odbiorców indywidualnych w sezonie grzewczym.

Rosnące znaczenie odnawialnych źródeł energii w systemie elektroenergetycznym sprawia, że rośnie także rola gazu jako paliwa regulacyjnego, kompensującego wahania produkcji z niestabilnych źródeł, takich jak wiatr i fotowoltaika. Kluczową kwestią jest tu elastyczność bloków gazowych, które mogą szybko zwiększać lub zmniejszać moc. Z punktu widzenia bezpieczeństwa energetycznego państwa istotne jest więc nie tylko, skąd pochodzi gaz, ale także jak jest wykorzystywany i jakie są alternatywy w razie zakłóceń podaży.

Geopolityka i zmiana kierunków dostaw gazu do Polski

Do 2022 roku Polska była silnie uzależniona od importu gazu ziemnego z Federacji Rosyjskiej, realizowanego głównie gazociągiem Jamał–Europa. Wstrzymanie dostaw rosyjskiego gazu i zerwanie wieloletnich kontraktów zmusiło kraj do pilnej, praktycznej weryfikacji strategii dywersyfikacji. W krótkim czasie znacząco wzrosło znaczenie importu gazu z kierunku zachodniego i północnego, a gaz z Rosji przestał być elementem bilansu.

Z geostrategicznego punktu widzenia kluczową rolę odegrały trzy elementy: terminal LNG w Świnoujściu, nowe połączenia międzysystemowe (interkonektory) oraz gazociąg Baltic Pipe. Dzięki nim Polska mogła z jednej strony zastąpić brakujący wolumen gazu z kierunku wschodniego, z drugiej – aktywnie włączyć się w rynek regionalny Europy Środkowo‑Wschodniej, pełniąc także funkcję kraju tranzytowego i stabilizującego sytuację w sąsiednich państwach.

Dywersyfikacja dostaw: fundament bezpieczeństwa gazowego

Dywersyfikacja dostaw gazu do Polski oznacza zarówno zróżnicowanie kierunków geograficznych, jak i form dostaw (gazociągi vs LNG), typów kontraktów (długoterminowe, średnioterminowe, spot) oraz miksu podmiotów handlujących gazem. Celem jest minimalizacja ryzyka uzależnienia od pojedynczego dostawcy, źródła czy trasy przesyłowej, a także zwiększenie konkurencyjności cenowej.

W praktyce dywersyfikacja realizowana jest przez trzy główne kanały importu: gazociąg Baltic Pipe z Norwegii, dostawy LNG do terminalu w Świnoujściu oraz import z rynków zachodnich, przede wszystkim z Niemiec, wraz z możliwością korzystania z europejskiej infrastruktury LNG. Uzupełnieniem są połączenia transgraniczne z Czechami, Słowacją i Litwą, które umożliwiają przepływy gazu w różnych kierunkach w zależności od sytuacji rynkowej.

Infrastruktura przesyłowa: kręgosłup bezpieczeństwa dostaw

System przesyłowy wysokiego ciśnienia, zarządzany przez operatora Gaz‑System, jest kręgosłupem bezpieczeństwa dostaw gazu do Polski. Obejmuje on tysiące kilometrów gazociągów, tłocznie, stacje redukcyjno‑pomiarowe oraz połączenia transgraniczne. Od sprawności, niezawodności i przepustowości tej infrastruktury zależy, czy pozyskany gaz rzeczywiście dotrze do odbiorców końcowych w odpowiedniej ilości i czasie.

W ostatnich latach dokonano znacznej modernizacji i rozbudowy sieci przesyłowej, koncentrując się na kierunku północ‑południe oraz połączeniach z sąsiadami. Istotnym elementem polityki bezpieczeństwa jest tworzenie możliwości odwróconego przesyłu (reverse flow) na kluczowych połączeniach, co pozwala elastycznie reagować na zmiany kierunków handlu gazem. Dzięki temu Polska stała się integralną częścią wewnętrznego rynku gazu UE, korzystając z zasad solidarności energetycznej i mechanizmów współpracy transgranicznej.

Baltic Pipe – strategiczne połączenie z Norwegią

Gazociąg Baltic Pipe to jedna z najważniejszych inwestycji infrastrukturalnych w historii polskiej energetyki gazowej. Łączy on system przesyłowy Norwegii przez Danię i Morze Bałtyckie z polskim systemem, umożliwiając import istotnej części krajowego zapotrzebowania na gaz z zasobów norweskiego szelfu kontynentalnego. Kontraktowe zabezpieczenie przepustowości tej magistrali stanowi kluczowy element budowy niezależności od dostaw ze wschodu.

Znaczenie Baltic Pipe wykracza poza prostą arytmetykę wolumenów. Dostęp do stabilnego, relatywnie przewidywalnego źródła z obszaru o wysokich standardach regulacyjnych i technologicznych zmniejsza ryzyko polityczne. Jednocześnie infrastruktura ta umożliwia bardziej elastyczne zarządzanie portfelem gazowym, w tym optymalizację zakupów na rynku norweskim i europejskim. W połączeniu z innymi projektami, Baltic Pipe wzmacnia pozycję Polski jako regionalnego hubu gazowego.

Terminal LNG w Świnoujściu – brama na globalny rynek gazu

Terminal skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu jest jednym z filarów dywersyfikacji i bezpieczeństwa dostaw gazu do Polski. Umożliwia on import LNG z praktycznie dowolnego kierunku na świecie, w tym z USA, Kataru czy Afryki. Dzięki temu Polska nie jest ograniczona do kontynentalnej sieci gazociągów, lecz korzysta z globalnego rynku LNG, który charakteryzuje się rosnącą płynnością i konkurencją cenową.

Rozbudowa terminalu i zwiększenie jego przepustowości pozwala nie tylko zabezpieczyć krajowy popyt, lecz także oferować usługi regazyfikacji innym uczestnikom rynku, w tym państwom regionu. W praktyce oznacza to możliwość reeksportu gazu do sąsiadów, co wzmacnia pozycję negocjacyjną Polski i zwiększa jej znaczenie w regionalnym systemie bezpieczeństwa energetycznego. Co istotne, terminal LNG jest także kluczowym elementem planów związanych z przyszłym wodorowym i biometanowym rozwojem sektora.

Połączenia międzysystemowe i integracja z rynkiem UE

Bezpieczeństwo dostaw gazu do Polski nie może być analizowane w oderwaniu od szerszego kontekstu europejskiego. Integracja z rynkiem unijnym, wspólne zasady regulacyjne oraz rozwinięta sieć interkonektorów zwiększają odporność na szoki podażowe. Polska systematycznie rozwija połączenia z sąsiednimi krajami: Niemcami, Czechami, Słowacją, Litwą oraz – pośrednio – z systemem skandynawskim.

Interkonektor Polska–Litwa (GIPL) otworzył drogę do korzystania z terminalu LNG w Kłajpedzie, a połączenie ze Słowacją – do infrastruktury gazowej południa Europy. W praktyce oznacza to, że w sytuacji kryzysowej Polska może nie tylko importować gaz z różnych kierunków, ale także uczestniczyć w mechanizmach solidarnościowych UE, dostarczając paliwo do państw dotkniętych poważniejszymi zakłóceniami. Dobrze rozwinięta sieć połączeń transgranicznych jest zatem jednym z najskuteczniejszych narzędzi ograniczania ryzyka niedoborów.

Krajowe wydobycie gazu: rola i ograniczenia

Krajowe wydobycie gazu ziemnego, choć nie zaspokaja pełnego zapotrzebowania Polski, ma istotne znaczenie z punktu widzenia bezpieczeństwa energetycznego. Produkcja z krajowych złóż – zarówno konwencjonalnych, jak i potencjalnie niekonwencjonalnych – zmniejsza zależność od importu, stabilizuje bilans energetyczny oraz wzmacnia pozycję negocjacyjną na rynku międzynarodowym.

Wydobycie krajowe ma jednak swoje naturalne ograniczenia geologiczne i ekonomiczne. Zasoby są skończone, a koszty eksploatacji, zwłaszcza w przypadku złóż trudniej dostępnych, rosną. Ponadto presja regulacyjna związana z polityką klimatyczną UE oraz konkurencja tańszego gazu z importu mogą ograniczać opłacalność nowych projektów. Mimo to utrzymanie stabilnego poziomu produkcji krajowej, w tym ze złóż na Morzu Bałtyckim, pozostaje ważnym elementem strategii bezpieczeństwa dostaw gazu do Polski.

Magazyny gazu i sezonowe bezpieczeństwo energetyczne

Podziemne magazyny gazu ziemnego pełnią kluczową rolę w zarządzaniu sezonowymi wahaniami popytu, a także w reagowaniu na nagłe zakłócenia dostaw. W polskich warunkach zapotrzebowanie na gaz znacząco rośnie w miesiącach zimowych, gdy rośnie zużycie w ciepłownictwie i w gospodarstwach domowych. Odpowiednia pojemność magazynowa, wraz z możliwością szybkiego zatłaczania i odbioru, jest więc jednym z fundamentów bezpieczeństwa energetycznego.

System magazynowy, oparty głównie na kawernach solnych i złożach wyeksploatowanych, pozwala akumulować gaz w okresach niższego zapotrzebowania lub korzystnych cen na rynku, a następnie uwalniać go w szczycie sezonu. Z punktu widzenia bezpieczeństwa dostaw gazu do Polski istotne jest utrzymywanie wysokiego stopnia wypełnienia magazynów przed sezonem zimowym, co jest także elementem regulacji unijnych. Magazyny wpływają ponadto na stabilizację cen dla odbiorców końcowych, amortyzując krótkoterminowe szoki rynkowe.

Ryzyka i zagrożenia dla bezpieczeństwa dostaw gazu

Bezpieczeństwo dostaw gazu do Polski obarczone jest szeregiem ryzyk o charakterze geopolitycznym, technicznym, ekonomicznym i regulacyjnym. Do kluczowych zagrożeń należą: konflikty zbrojne w regionach wydobycia, awarie infrastruktury przesyłowej lub terminali LNG, skokowe wzrosty cen na rynkach światowych, a także zmiany w unijnej polityce klimatyczno‑energetycznej wpływające na opłacalność inwestycji gazowych.

Dodatkowym wyzwaniem jest rosnąca konkurencja o ograniczone wolumeny LNG na rynku globalnym, szczególnie w okresach wysokiego popytu w Azji. W takich warunkach kluczowe staje się posiadanie zdywersyfikowanego portfela kontraktów, elastyczności infrastrukturalnej oraz mechanizmów zarządzania kryzysowego. Polska, jako państwo członkowskie UE, korzysta tu z instrumentów wspólnotowych, takich jak wspólne zakupy gazu, mechanizmy solidarnościowe czy wymogi wysokiego napełnienia magazynów.

Regulacje UE a polskie bezpieczeństwo gazowe

Unijna polityka energetyczno‑klimatyczna, w tym pakiet Fit for 55 oraz Europejski Zielony Ład, kształtuje ramy, w jakich rozwija się polski sektor gazowy. Z jednej strony UE postrzega gaz ziemny jako paliwo przejściowe w drodze do gospodarki neutralnej klimatycznie, z drugiej wprowadza coraz bardziej rygorystyczne regulacje ograniczające emisje gazów cieplarnianych oraz wspierające rozwój alternatywnych nośników energii, takich jak wodór odnawialny i biometan.

Dla bezpieczeństwa dostaw gazu do Polski oznacza to konieczność równoległego prowadzenia inwestycji w infrastrukturę gazową kompatybilną z przyszłym wykorzystaniem wodoru oraz gazów odnawialnych, przy jednoczesnym unikaniu tzw. efektu lock‑in, czyli długotrwałego uzależnienia od paliw kopalnych. Regulacje dotyczące bezpieczeństwa dostaw (SoS), reguły wspólnego napełniania magazynów oraz zasady funkcjonowania rynku wewnętrznego gazu wzmacniają jednak odporność systemu na kryzysy, co z polskiej perspektywy jest korzystne.

Transformacja energetyczna a przyszłość rynku gazu w Polsce

Transformacja energetyczna zmienia rolę gazu ziemnego w polskim systemie. W średnim okresie gaz ma zastępować bardziej emisyjne paliwa, przede wszystkim węgiel, zwłaszcza w elektroenergetyce i ciepłownictwie. Jednocześnie, wraz z rozwojem OZE, przewidywane jest stopniowe zmniejszanie całkowitego zużycia gazu po osiągnięciu szczytowego zapotrzebowania w latach 30. XXI wieku.

Bezpieczeństwo dostaw gazu do Polski w tym kontekście oznacza nie tylko zapewnienie wystarczających wolumenów, ale także elastyczność systemu do integracji z przyszłymi nośnikami energii. Kluczowe staje się przygotowanie sieci gazowych do przesyłu mieszanin gazu ziemnego z wodorem oraz rozbudowa przyłączeń dla biometanu, który może być wprowadzany do istniejącej infrastruktury. Polska stoi przed wyzwaniem pogodzenia krótkoterminowej potrzeby stabilnych dostaw gazu z długoterminowym celem dekarbonizacji.

Rola gazu w ciepłownictwie i gospodarstwach domowych

Znaczna część polskich systemów ciepłowniczych bazuje obecnie na węglu, jednak rosnące wymagania emisyjne oraz konieczność modernizacji infrastruktury powodują stopniowe przechodzenie na gaz ziemny. Zastępowanie węglowych źródeł ciepła kotłami gazowymi lub jednostkami kogeneracyjnymi poprawia jakość powietrza lokalnego i redukuje emisje CO₂. Warunkiem powodzenia tego procesu jest jednak długoterminowa stabilność i przewidywalność dostaw gazu.

W gospodarstwach domowych gaz jest wykorzystywany do ogrzewania, przygotowania ciepłej wody i gotowania. Rozwój sieci dystrybucyjnej i gazyfikacji gmin wiejskich w ostatnich latach poszerza bazę odbiorców. Bezpieczeństwo dostaw gazu do Polski ma w tym kontekście wymiar społeczny: zakłócenia w zasilaniu mogłyby bezpośrednio uderzyć w komfort życia milionów mieszkańców. Dlatego operatorzy systemów dystrybucyjnych inwestują w niezawodność sieci, automatykę oraz systemy monitoringu, minimalizujące ryzyko przerw w dostawach.

Rynkowe mechanizmy zapewniania bezpieczeństwa dostaw

Obok infrastruktury fizycznej i regulacji publicznych, istotną rolę w zapewnianiu bezpieczeństwa dostaw gazu odgrywają mechanizmy rynkowe. Należą do nich m.in. zróżnicowane kontrakty długoterminowe, hedging cenowy, wykorzystanie giełd gazu i hubów handlowych, a także rozwój krótkoterminowych instrumentów bilansujących. Im bardziej płynny i konkurencyjny rynek gazu, tym większa możliwość elastycznego reagowania na zmiany podaży i popytu.

W Polsce rozwój hurtowego rynku gazu, m.in. na Towarowej Giełdzie Energii, pozwala na transparentne kształtowanie cen i sprawniejsze zarządzanie portfelem zakupowym przez przedsiębiorstwa energetyczne. Dodatkowo znaczenia nabierają rozwiązania z zakresu zarządzania popytem (demand response), które mogą ograniczyć zużycie gazu w szczytowych okresach, nie powodując jednocześnie istotnego spadku komfortu odbiorców. Te rynkowe instrumenty, uzupełnione o politykę zapasów obowiązkowych, tworzą kompleksowy system zarządzania ryzykiem podażowym.

Nowe technologie: wodór, biometan i syntetyczny metan

W perspektywie kolejnych dekad bezpieczeństwo dostaw gazu do Polski będzie coraz silniej powiązane z rozwojem alternatywnych gazowych nośników energii. Wodór niskoemisyjny (zielony i niebieski), biometan oraz syntetyczny metan mogą stopniowo zastępować tradycyjny gaz ziemny, redukując ślad węglowy systemu przy jednoczesnym wykorzystaniu istniejącej infrastruktury przesyłowej i dystrybucyjnej.

Dlatego już dziś analizuje się możliwości modernizacji sieci gazowych w kierunku tzw. hydrogen‑ready, a także tworzenia lokalnych klastrów wodorowych oraz instalacji biometanowych na obszarach rolniczych. W dłuższej perspektywie Polska może stać się także importerem wodoru lub jego pochodnych, np. amoniaku, poprzez infrastrukturę portową. Integracja tych nowych paliw z obecnym systemem gazowym zwiększy dywersyfikację źródeł energii, wzmacniając ogólne bezpieczeństwo energetyczne kraju.

Znaczenie cyfryzacji i cyberbezpieczeństwa w sektorze gazowym

Rosnąca cyfryzacja infrastruktury krytycznej, w tym systemów przesyłu i dystrybucji gazu, wprowadza nowe wyzwania w obszarze cyberbezpieczeństwa. Ataki na systemy sterowania (SCADA), manipulacje danymi pomiarowymi czy przerwanie łączności mogą prowadzić do realnych zakłóceń w dostawach. Dlatego operatorzy infrastruktury gazowej inwestują w zaawansowane systemy zabezpieczeń, monitoring incydentów oraz procedury reagowania kryzysowego.

Bezpieczeństwo dostaw gazu do Polski obejmuje obecnie nie tylko fizyczną ochronę gazociągów i terminali, ale także cyfrową odporność całego ekosystemu. Wdrożenie standardów NIS2, certyfikacja systemów, szkolenia personelu oraz współpraca z instytucjami państwowymi odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo cybernetyczne stają się integralną częścią strategii przedsiębiorstw gazowych. W ten sposób minimalizowane jest ryzyko, że cyberincydent przerodzi się w kryzys energetyczny.

Rola państwa i regulacji krajowych

Państwo, poprzez odpowiednią legislację, politykę energetyczną oraz nadzór nad infrastrukturą krytyczną, odgrywa kluczową rolę w budowaniu i utrzymaniu bezpieczeństwa dostaw gazu. Narzędziami są m.in.: ustawa o zapasach obowiązkowych, regulacje dotyczące koncesjonowania, planowanie przestrzenne dla infrastruktury przesyłowej, wsparcie inwestycji o charakterze strategicznym oraz nadzór nad podmiotami dominującymi na rynku.

Istotnym elementem jest także tworzenie długofalowych strategii – takich jak polityka energetyczna państwa – które wyznaczają kierunki rozwoju sektora gazowego, określają priorytety inwestycyjne oraz ramy współpracy międzynarodowej. Z perspektywy inwestorów stabilne, przewidywalne otoczenie regulacyjne obniża ryzyko projektów infrastrukturalnych i sprzyja zaangażowaniu kapitału w rozwój sieci, magazynów i nowych technologii gazowych.

Perspektywy rozwoju bezpieczeństwa dostaw gazu do Polski

W średnim horyzoncie czasowym Polska będzie kontynuować strategię dywersyfikacji kierunków i form dostaw gazu, jednocześnie przygotowując system do transformacji w kierunku gospodarki niskoemisyjnej. Kluczowe znaczenie będzie miała dalsza rozbudowa infrastruktury LNG, rozwój połączeń międzysystemowych w osi północ‑południe, adaptacja sieci do przesyłu wodoru oraz biometanu, a także wzmacnianie integracji z rynkiem gazu UE.

Z ekonomicznego punktu widzenia wyzwaniem będzie pogodzenie rosnących wymogów klimatycznych z koniecznością utrzymania konkurencyjnych cen energii dla przemysłu i odbiorców indywidualnych. Odpowiedzią może być zwiększanie efektywności energetycznej, rozwój elastycznych mocy wytwórczych opartych na gazie oraz stopniowe włączanie gazów odnawialnych do istniejącej infrastruktury. W efekcie bezpieczeństwo dostaw gazu do Polski będzie coraz bardziej zależne od jakości zarządzania całym łańcuchem wartości – od źródła, przez infrastrukturę, po końcowego odbiorcę.

FAQ

Jak Polska zapewnia bezpieczeństwo dostaw gazu po odcięciu surowca z Rosji?

Po wstrzymaniu dostaw gazu z Rosji Polska oparła bezpieczeństwo dostaw na trzech filarach: gazociągu Baltic Pipe z Norwegii, terminalu LNG w Świnoujściu oraz połączeniach międzysystemowych z krajami UE. Dzięki dywersyfikacji kierunków importu i korzystaniu z globalnego rynku LNG możliwe jest zastąpienie rosyjskiego gazu innymi źródłami. Kluczową rolę odgrywa także rozbudowana infrastruktura przesyłowa Gaz‑Systemu oraz podziemne magazyny gazu, które pozwalają bilansować sezonowe wahania zużycia i wzmacniają odporność systemu na krótkotrwałe zakłócenia.

Czy Polsce grozi niedobór gazu w sezonie grzewczym?

Ryzyko fizycznego niedoboru gazu w Polsce jest obecnie ograniczane przez kilka mechanizmów: wysokie wypełnienie magazynów przed sezonem zimowym, zdywersyfikowane kierunki importu (Norwegia, LNG, rynki UE) oraz unijne regulacje dotyczące bezpieczeństwa dostaw. Operatorzy systemów przesyłowych i dystrybucyjnych prowadzą scenariuszowe planowanie na wypadek ekstremalnych warunków pogodowych czy awarii infrastruktury. Ewentualne napięcia na rynku najczęściej przekładają się na wzrost cen, a nie na realny brak paliwa dla odbiorców. Priorytetem w razie kryzysu są odbiorcy chronieni, m.in. gospodarstwa domowe.

Jaką rolę w bezpieczeństwie gazowym odgrywa terminal LNG w Świnoujściu?

Terminal LNG w Świnoujściu jest strategicznym elementem bezpieczeństwa dostaw gazu do Polski, ponieważ zapewnia dostęp do globalnego rynku skroplonego gazu ziemnego. Możliwość sprowadzania LNG z różnych kierunków, np. z USA czy Kataru, ogranicza ryzyko uzależnienia od jednego regionu świata. Rozbudowa mocy regazyfikacyjnych zwiększa dostępny wolumen gazu dla krajowych odbiorców oraz umożliwia reeksport paliwa do państw regionu. Terminal pełni więc zarówno funkcję zabezpieczającą krajowy popyt, jak i wzmacnia pozycję Polski jako regionalnego hubu gazowego w Europie Środkowo‑Wschodniej.

Jak transformacja energetyczna wpłynie na zużycie gazu w Polsce?

Transformacja energetyczna powoduje, że w krótkim i średnim okresie zużycie gazu w Polsce może rosnąć, ponieważ paliwo to zastępuje bardziej emisyjny węgiel w elektroenergetyce i ciepłownictwie. Gaz pełni rolę paliwa przejściowego i regulacyjnego, stabilizującego system oparty na OZE. W dłuższej perspektywie, wraz z rozwojem odnawialnych źródeł energii, efektywnością energetyczną oraz upowszechnianiem wodoru i biometanu, całkowite zapotrzebowanie na gaz ziemny powinno stopniowo maleć. Dlatego projekty infrastrukturalne planuje się tak, by były kompatybilne z przyszłym wykorzystaniem gazów odnawialnych.

Czy wodór i biometan mogą zwiększyć bezpieczeństwo dostaw energii w Polsce?

Wodór niskoemisyjny i biometan mogą w przyszłości istotnie zwiększyć bezpieczeństwo energetyczne Polski, uzupełniając lub częściowo zastępując tradycyjny gaz ziemny. Produkcja biometanu z odpadów rolniczych i komunalnych pozwala tworzyć lokalne źródła gazu, mniej podatne na wahania geopolityczne. Wodór odnawialny, wytwarzany z OZE, może zasilać przemysł, transport i energetykę, a w części przypadków być przesyłany istniejącą infrastrukturą po jej modernizacji. Rozwój tych technologii dywersyfikuje miks paliwowy, ogranicza import paliw kopalnych i wzmacnia odporność systemu na kryzysy na globalnych rynkach surowców.